దేవుని పిలుపు: పరధ్యాస నుండి దైవ సహవాసం వైపు : జ్ఞాన 6:12-16; 1 థెస్స 4:13-18; మత్త 25:1-13 (32 / A)

 

దేవుని పిలుపు: పరధ్యాస నుండి దైవ సహవాసం వైపు

 

జ్ఞాన 6:12-16; 1 థెస్స 4:13-18; మత్త 25:1-13 (32 / A)

 

“దేవుడు మనలను ఉగ్రతకు కాదు, మన ప్రభువైన యేసు ద్వారా రక్షణ పొందుటకే నియమించాడు”

 

పరీక్ష రోజు వచ్చినప్పుడు విద్యార్థి తన పరీక్షకు సిద్ధపడటం చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది. ఒక పని ఎదురైనప్పుడు, దానికి కావలసిన నైపుణ్యం అప్పటికే లేకపోతే దానిని సంపాదించుకోవడం చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది. అదేవిధంగా, మనం దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి కావలసిన సంసిద్ధతను కోల్పోవడం అంటే అంతే సులభతరమైనది కదా! పదిమంది కన్యకల ఉపమానం దేవుని పిలుపుకు స్పందించవలసిన ఆవశ్యకతను మనకు గుర్తుచేస్తుంది. కావలిసినంత నూనె అనేది దేవునితో వ్యక్తిగత సంబంధం ద్వారా పోషించబడే మన అంతర్గత ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి ప్రతీక. ఆ దినమును గడియను మనము  ఎరుగము గనుక మేలుకొని యుందాము (మత్త 25:13).

 

జ్ఞాన గ్రంథంలోని బోధనలను ధ్యానిస్తూ, పునీత అగుస్టిను తన ఆధ్యాత్మిక వాంఛను “ఓ ప్రభూ! నీవు మమ్మును నీ కొరకే సృజించితివి. మా ఆత్మ నీయందు విశ్రమించేవరకు అశాంతితో ఉంటుంది” అని వ్యక్తం చేశాడు (జ్ఞాన 6:12–16). దేవుడు మనకు దూరంగా లేడు. ఆయన మన దైనందిన జీవితాలలో అంతర్యామిగా ఉంటూ, ప్రార్థన మరియు సేవ ద్వారా ఆయనను కనుగొనమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, ఆయన మన అవగాహనకు అతీతుడు. ప్రాపంచిక బంధాలకు అతీతంగా తనతో శాశ్వత సహవాసంలోకి మనల్ని పిలుస్తున్నాడు. దేవుని కృప మన సహకారం ద్వారా పనిచేస్తుంది. ఆ కృప మన స్వభావాన్ని ఎన్నటికి నాశనం చేయదు. కానీ దానిని పరిపూర్ణం చేస్తుంది. పవిత్రతను కోరుకున్నంత మాత్రాన, దాని వైపుకు మనల్ని నడిపించే మార్గాలను అనుసరించకుండా ఉండలేము కదా!! పునీత చార్లెస్ బోరోమియో దానిని గాలి నుండి రక్షించాల్సిన ఒక చిన్న జ్వాలగా అర్థం చేసుకున్నాడు. మనలోని దేవుని ప్రేమ అనే చిన్న నిప్పురవ్వను పరధ్యాసలు, వినాశకరమైన స్నేహాలు, అనవసరమైన సంభాషణలు మరియు ప్రాపంచిక ఆందోళనల నుండి రక్షించాలి.

 

మన సన్నాహం కేవలం రేపటి బాధ్యతల కోసం కాదు. దేవునితో మన అంతిమ కలయిక కోసమే! యాజకులుగా, తల్లిదండ్రులుగా, ఉపాధ్యాయులుగా, లేదా సాధారణ విశ్వాసులుగా మనం అందుకొన్న దైవ పిలుపు అన్నది మనం చేసే ప్రతిదానికీ ముందు మరియు దాని తర్వాత ధ్యానించాలని కోరుతుంది. మన మాటల ద్వారా సువార్తను ప్రకటించే ముందు, మన జీవితాల ద్వారా దానిని మొదట ప్రకటించాలి. మనం నిత్యజీవం వైపు చూస్తున్నప్పుడు, మన ఆత్మల ఆధ్యాత్మిక స్థితిని నిర్లక్ష్యం చేయకుండా ఇతరుల పట్ల శ్రద్ధ వహించాలి (1 థెస్స 4:13-18). “ఆయన రాజ్యం సమీపంలో ఉంది”. అది “ఇక్కడే, ఇప్పుడే,” మన కళ్ళ ముందే వుంది (మత్త 4:17). అందుకే  స్పృహతో మనల్ని మనం ఆయనకు సమర్పించుకొని, ఆలస్యం చేయకుండా స్పందించాలి. మన ఆధ్యాత్మిక తైలాన్ని సిద్ధం చేసుకునే సమయం రేపు కాదు. అది ఈ రోజే!! మన ప్రార్థన మరియు దానధర్మాలు విశ్వాస జ్వాలను జ్వలింప ఉండేలా చేయాలి. తద్వారా పెండ్లికుమారుడు వచ్చు నాటికి, మనం ఆయనతో కలిసి నిత్య వివాహ విందులోకి సంతోషంగా ప్రవేశించగల సిద్దతను కలిగి వుంటాము.

 

మనమందరం బలహీనులం, మరియు దేవుని చిత్తానుసారంగా జీవించడానికి మనం తరచుగా పోరాడుతుంటాము. అయినప్పటికీ, దేవుడు మనలను నిస్సహాయులుగా విడిచిపెట్టలేదు. పరిశుద్ధతలో ఎదగడానికి కావలసిన మార్గాలను ఆయన మనకు ఇచ్చాడు. వాటిని అరువు తెచ్చుకోలేము. దేవునితో ఉన్న సంబంధాన్ని అరువు తెచ్చుకోలేము. దానికి బదులుగా, దానిని మనమే సొంతంగా కలిగి ఉండాలి. సద్గుణమైన జీవితాన్ని మనం అరువు తెచ్చుకోలేము. దానికి బదులుగా, దానిని మనం ధరించుకోవాలి. ఇతరులు కూడబెట్టిన ఆధ్యాత్మిక సంపదపై మనం ఎల్లప్పుడూ ఆధారపడి జీవించలేము. వాటిని మనమే సంపాదించుకోవాలి లేదా సొంతం చేసుకోవాలి. ఇందుకోసం, ఆయన కృప మనకు చాలు (2 కొరింథీ 12:9).

 

“ఆయన మనలను అంధకార అధికారములోనుండి విడిపించి, రాజ్యమందు మనకు స్థానము అనుగ్రహించెను.”