Raise Others as You Rise: Prov 31:10–13, 19–20, 30–31; 1 Thess 5:1–6; Mt 25:14–30 (33/A)

Raise Others as You Rise

 

Prov 31:10–13, 19–20, 30–31; 1 Thess 5:1–6; Mt 25:14–30 (33/A)

 

"There will be signs in sun and moon and stars, and on earth nations in despair".

 

Today, Jesus tells us another parable of judgment. We are approaching the Advent season, and therefore, the end of the liturgical year is near. By giving us life, God has also provided us with opportunities, whether great or small, for personal, ethical, and religious development. It does not matter whether one has much or little. What matters is whether we have yielded some profit (Mt 25:18) from what we have received. The central message is that God does not expect us to possess equal abilities, but he expects us to develop faithfully whatever he has entrusted to us. He endows us with talents according to our individual capacities, and we need to develop them without wasting time. He looks at how faithfully we persevere, not merely at how much we produce.

 

Sanskrit saying, “Uddhared ātmanātmānaṃ”, meaning “Let one raise oneself by oneself,” reminds us of our responsibility for personal growth. We cannot remain permanently imprisoned by fear, laziness, a sense of inferiority, or dependence on others. We must develop our intellectual, spiritual, moral, and human capacities. However, Christian faith takes this responsibility further: we do not grow by our own strength alone; we cooperate with God's grace, as St. Paul says, “I can do all things through him who strengthens me” (Phil 4:13).

 

The Greek word charisma (χάρισμα), meaning a gift of grace, reminds us that our abilities are gifts received from God (1 Cor 12:4–7). The Hebrew word ḥokmāh (חָכְמָה) means wisdom—the capacity to live and act rightly according to God's purpose (Prov 9:10). Thus, our gifts or talents are given to us to help raise others. If we fail to use these gifts, God’s judgment upon us will be severe. On the other hand, if we make use of these gifts in the service of the Kingdom of Heaven, we will be rewarded and entrusted with even greater responsibilities. Christian spirituality is neither passive nor inactive when our discernment leads us to use our gifts in the service of God and our neighbor.

 

Our Christian responsibility is not simply to rise above others but to help others rise with us. If we fail to use these gifts in the service of others, God’s judgment upon us will be severe. On the other hand, when we put them at the service of God’s Kingdom and the common good, we become responsible builders of a stronger and more humane community. May we raise ourselves through responsible human effort, cooperate with God’s grace, and one day hear the words of the Master: “Well done, good and faithful servant… enter into the joy of your master” (Mt 25:21).

 

 

“Watch and pray, for you do not know when that time will come”

 

ఎదుగుతూ ఎదుగనివ్వు…… సామె 31:10–13, 19–20, 30–31; 1 థెస్స 5:1–6; మత్త 25:14–30 (33/A)

 

ఎదుగుతూ ఎదుగనివ్వు……

 

సామె 31:10–13, 19–20, 30–31; 1 థెస్స 5:1–6; మత్త 25:14–30 (33/A)

“సూర్యచంద్ర నక్షత్రములలో సూచనలు కనబడును. భూమిమీద జనములు దిగులుపడును’.

 

 

ఈనాడు, యేసు తీర్పును గూర్చిన మరో ఉపమానాన్ని మనకు చెబుతున్నాడు. మనం ఆగమన కాలానికి సమీపిస్తున్నాము. అందువల్ల ఆర్చనా కాల సంవత్సరం ముగింపు దగ్గరలో ఉంది అని గ్రహిస్తున్నాము. దేవుడు మనకు జీవాన్ని ఇస్తూ, మన వ్యక్తిగత, నైతిక మరియు మతపరమైన అభివృద్ధి కొరకు,  అనేక అవకాశాలను కల్పించాడు. అవి గొప్పవైనా లేదా చిన్నవైనా అయి వుండవచ్చు. ఒకరి వద్ద ఎక్కువ ఉందా లేదా తక్కువ ఉందా అనేది ముఖ్యం కాదు. మనం పొందిన దాని నుండి కొంత లాభం పొందామా లేదా అన్నదే ముఖ్యం (మత్త 25:18). దీనిలోని ప్రధాన సందేశం ఏమిటంటే, దేవుడు మన అందరిలో సరిసమాన సామర్థ్యాలను ఆశించడు, కానీ ఆయన మనకు అప్పగించిన దేనినైనా మనం విశ్వాసంతో అభివృద్ధి చేయాలని ఆశిస్తాడు. ఆయన మన ఒక్కొక్కరి వ్యక్తిగత సామర్థ్యాలను బట్టి మనకు ప్రతిభలను ప్రసాదిస్తాడు. అందుకుగానూ  మనం సమయాన్ని వృధా చేయకుండా వాటిని అభివృద్ధి చేసుకోవాలి. వాటిని వాడుకుంటూ మనం ఎంత ఉత్పత్తి చేస్తున్నామో అన్నదానిని  ఆయన చుడడు. కానీ మనం ఎంత విశ్వాసంతో పట్టుదలతో కృషి చేస్తున్నామో అని చూస్తాడు.

 

“ఉద్దారేత్ ఆత్మానాత్మానం” (భత 6:5) అనేది సంస్కృత నానుడి. అర్ధం - “ఒక వ్యక్తి తనను తాను ఉన్నత స్థితికి తీసుకురావాలి.” ఇది వ్యక్తిగత ఎదుగుదల పట్ల మనకున్న బాధ్యతను గుర్తు చేస్తుంది. మనం భయం, సోమరితనం, న్యూనతా భావం లేదా ఇతరులపై ఆధారపడటం వంటి వాటికి శాశ్వతంగా బందీలుగా ఉండలేము. మనం మన మేధో, ఆధ్యాత్మిక, నైతిక మరియు మానవ సామర్థ్యాలను అభివృద్ధి చేసుకోవాలి. అయితే, క్రైస్తవ విశ్వాసం ఈ బాధ్యతను మరింత ముందుకు తీసుకువెళుతుంది. మనం కేవలం మన సొంత బలంతోనే ఎదగము. మనం దేవుని కృపతో సహకరించాలి. పునీత పౌలుడు, “నన్ను బలపరిచే ఆయన ద్వారా నేను అన్ని పనులను చేయగలను” (ఫిలిప్పీ 4:13) అని విశ్వసించినట్లుగా యేసు కృపతో సహకరించి కృషి చేద్దాం.

 

కృపా వరం అని అర్థం వచ్చే గ్రీకు పదం ‘కరిస్మా’ (χάρισμα), మన సామర్థ్యాలు దేవుని నుండి పొందిన బహుమతులని ఈ పదం మనకు గుర్తు చేస్తుంది (1 కొరింథీ 12:4-7). హెబ్రీ పదం ‘హోక్మా’  (חָכְמָה)కు జ్ఞానం అని అర్థం—దేవుని ఉద్దేశ్యం ప్రకారం సరిగ్గా జీవించడానికి మరియు ప్రవర్తించడానికి కావలసిన సామర్థ్యం (సామె 9:10). అందువల్ల, ఇతరులను ఉన్నత స్థితికి తీసుకురావడానికి మరియు సహాయపడటానికి  ప్రతిభలు మనకు ఇవ్వబడ్డాయి. మనం ఈ ప్రతిభలను ఉపయోగించడంలో విఫలమైతే, మనపై దేవుని తీర్పు తీవ్రంగా ఉంటుంది. మరోవైపు, మనం ఈ ప్రతిభలను పరలోకరాజ్య సేవలో ఉపయోగిస్తే, మనకు ప్రతిఫలం లభిస్తుంది మరియు ఇంకా గొప్ప బాధ్యతలు అప్పగించబడతాయి. మన వివేచనాత్మక ప్రతిభలను దేవుని మరియు మన పొరుగువారి సేవలో ఉపయోగించేలా మనల్ని నడిపించినప్పుడు, క్రైస్తవ ఆధ్యాత్మికత నిష్క్రియాత్మకంగా లేదా అచేతనంగా ఉండదు కదా!!

 

మన క్రైస్తవ బాధ్యత కేవలం ఇతరుల కంటే ఉన్నతంగా ఎదగడమే కాదు, ఇతరులు కూడా మనతో పాటు ఎదగడానికి సహాయం చేయడం. ఈ వరాలను ఇతరుల సేవలో ఉపయోగించడంలో మనం విఫలమైతే, మనపై దేవుని తీర్పు తీవ్రంగా ఉంటుంది. మరోవైపు, మనం వాటిని దేవుని రాజ్య సేవకు మరియు సామూహిక మేలుకు వినియోగించినప్పుడు, మనం మరింత బలమైన మరియు మానవతాయుత సమాజానికి బాధ్యతాయుతమైన నిర్మాతలుగా మారగలము. బాధ్యతాయుతమైన మానవ ప్రయత్నం ద్వారా మనల్ని మనం ఉన్నతీకరించుకుందాం. దేవుని కృపతో సహకరిద్దాం. అప్పుడు “మంచివాడా, నమ్మకమైనవాడా, నీవు బాగుగా చేశావు... నీ యజమాని సంతోషములోనికి ప్రవేశించుము” (మత్త. 25:21) అన్న యేసు మాటలను వినగలము.

 

 

“ఆ సమయము ఎప్పుడు వచ్చునో మీకు తెలియదు గనుక మెళకువగా ఉండి ప్రార్థించండి”.

God’s Call: From Distraction to Divine Communion Wis 6:12-16; 1 Thes 4:13-18; Mt 25:1-13 (32 / A)

 

God’s Call: From Distraction to Divine Communion

 

Wis 6:12-16; 1 Thes 4:13-18; Mt 25:1-13 (32 / A)

 

“God has not destined us for wrath, but to obtain salvation through our Lord Jesus”

 

It is far too late for a student to be preparing when the day of the examination has come. It is too late to acquire a skill if one does not already possess it when a task presents itself. Similarly, it is easy to leave things so late that we can no longer prepare ourselves to meet with God. The parable of the ten virgins reminds us of the urgency of responding to God’s call. The oil symbolizes our interior spiritual life nourished by a personal relationship with God. And we stay awake, for we know neither the day nor the hour (Mt 25:13).

 

Reflecting upon the teachings of the Book of Wisdom, St. Augustine draws his spiritual longing, saying: “You have made us for yourself, O Lord, and our heart is restless until it rests in you” (Wis 6:12–16). God is not distant from us. He is immanent, present within our daily lives, inviting us to discover him through prayer and service. At the same time, he is transcendent, beyond our understanding, calling us beyond earthly attachments into eternal communion with him. God’s grace works through our cooperation, and that grace does not destroy our nature but perfects it. And we cannot simply desire holiness without adopting the means that lead us towards it. St Charles Borromeo understood it as a small flame that needs to be protected from the wind; the little spark of God’s love within us must be protected from distractions, destructive friendships, unnecessary conversations, and worldly anxieties.

 

Our preparation is not merely for tomorrow's responsibilities but for our ultimate encounter with God. Our vocation, whether as priests, parents, teachers, or ordinary believers, requires us to meditate before, during, and after everything we do. We must first preach the Gospel through our lives before proclaiming it through our words. We must care for others without neglecting the spiritual condition of our own souls as we look to eternal life (1 Thes 4:13–18). “His kingdom is at hand”; “here and now” (Mt 4:17), and we must consciously present ourselves to him and respond without postponement. The time to prepare our spiritual oil is not tomorrow; it is today. Our prayer and works of charity need to keep the flame of faith burning, so that whenever the bridegroom comes, we may joyfully enter with him into the eternal wedding feast.

 

We are all weak, and we often struggle to live according to God’s will. Yet God has not left us helpless. He has given us the means to grow in holiness, which cannot be borrowed. We cannot borrow a relationship with God; rather, we must possess it for ourselves. We cannot borrow a virtuous life; rather, we must be clothed with it. We cannot always be living on the spiritual capital that others have amassed. We must win or acquire them for ourselves. For this, his grace is sufficient for us (2 Cor 12:9).

 

“He has delivered us from the dominion of darkness and given us a place in the kingdom”

దేవుని పిలుపు: పరధ్యాస నుండి దైవ సహవాసం వైపు : జ్ఞాన 6:12-16; 1 థెస్స 4:13-18; మత్త 25:1-13 (32 / A)

 

దేవుని పిలుపు: పరధ్యాస నుండి దైవ సహవాసం వైపు

 

జ్ఞాన 6:12-16; 1 థెస్స 4:13-18; మత్త 25:1-13 (32 / A)

 

“దేవుడు మనలను ఉగ్రతకు కాదు, మన ప్రభువైన యేసు ద్వారా రక్షణ పొందుటకే నియమించాడు”

 

పరీక్ష రోజు వచ్చినప్పుడు విద్యార్థి తన పరీక్షకు సిద్ధపడటం చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది. ఒక పని ఎదురైనప్పుడు, దానికి కావలసిన నైపుణ్యం అప్పటికే లేకపోతే దానిని సంపాదించుకోవడం చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది. అదేవిధంగా, మనం దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి కావలసిన సంసిద్ధతను కోల్పోవడం అంటే అంతే సులభతరమైనది కదా! పదిమంది కన్యకల ఉపమానం దేవుని పిలుపుకు స్పందించవలసిన ఆవశ్యకతను మనకు గుర్తుచేస్తుంది. కావలిసినంత నూనె అనేది దేవునితో వ్యక్తిగత సంబంధం ద్వారా పోషించబడే మన అంతర్గత ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి ప్రతీక. ఆ దినమును గడియను మనము  ఎరుగము గనుక మేలుకొని యుందాము (మత్త 25:13).

 

జ్ఞాన గ్రంథంలోని బోధనలను ధ్యానిస్తూ, పునీత అగుస్టిను తన ఆధ్యాత్మిక వాంఛను “ఓ ప్రభూ! నీవు మమ్మును నీ కొరకే సృజించితివి. మా ఆత్మ నీయందు విశ్రమించేవరకు అశాంతితో ఉంటుంది” అని వ్యక్తం చేశాడు (జ్ఞాన 6:12–16). దేవుడు మనకు దూరంగా లేడు. ఆయన మన దైనందిన జీవితాలలో అంతర్యామిగా ఉంటూ, ప్రార్థన మరియు సేవ ద్వారా ఆయనను కనుగొనమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, ఆయన మన అవగాహనకు అతీతుడు. ప్రాపంచిక బంధాలకు అతీతంగా తనతో శాశ్వత సహవాసంలోకి మనల్ని పిలుస్తున్నాడు. దేవుని కృప మన సహకారం ద్వారా పనిచేస్తుంది. ఆ కృప మన స్వభావాన్ని ఎన్నటికి నాశనం చేయదు. కానీ దానిని పరిపూర్ణం చేస్తుంది. పవిత్రతను కోరుకున్నంత మాత్రాన, దాని వైపుకు మనల్ని నడిపించే మార్గాలను అనుసరించకుండా ఉండలేము కదా!! పునీత చార్లెస్ బోరోమియో దానిని గాలి నుండి రక్షించాల్సిన ఒక చిన్న జ్వాలగా అర్థం చేసుకున్నాడు. మనలోని దేవుని ప్రేమ అనే చిన్న నిప్పురవ్వను పరధ్యాసలు, వినాశకరమైన స్నేహాలు, అనవసరమైన సంభాషణలు మరియు ప్రాపంచిక ఆందోళనల నుండి రక్షించాలి.

 

మన సన్నాహం కేవలం రేపటి బాధ్యతల కోసం కాదు. దేవునితో మన అంతిమ కలయిక కోసమే! యాజకులుగా, తల్లిదండ్రులుగా, ఉపాధ్యాయులుగా, లేదా సాధారణ విశ్వాసులుగా మనం అందుకొన్న దైవ పిలుపు అన్నది మనం చేసే ప్రతిదానికీ ముందు మరియు దాని తర్వాత ధ్యానించాలని కోరుతుంది. మన మాటల ద్వారా సువార్తను ప్రకటించే ముందు, మన జీవితాల ద్వారా దానిని మొదట ప్రకటించాలి. మనం నిత్యజీవం వైపు చూస్తున్నప్పుడు, మన ఆత్మల ఆధ్యాత్మిక స్థితిని నిర్లక్ష్యం చేయకుండా ఇతరుల పట్ల శ్రద్ధ వహించాలి (1 థెస్స 4:13-18). “ఆయన రాజ్యం సమీపంలో ఉంది”. అది “ఇక్కడే, ఇప్పుడే,” మన కళ్ళ ముందే వుంది (మత్త 4:17). అందుకే  స్పృహతో మనల్ని మనం ఆయనకు సమర్పించుకొని, ఆలస్యం చేయకుండా స్పందించాలి. మన ఆధ్యాత్మిక తైలాన్ని సిద్ధం చేసుకునే సమయం రేపు కాదు. అది ఈ రోజే!! మన ప్రార్థన మరియు దానధర్మాలు విశ్వాస జ్వాలను జ్వలింప ఉండేలా చేయాలి. తద్వారా పెండ్లికుమారుడు వచ్చు నాటికి, మనం ఆయనతో కలిసి నిత్య వివాహ విందులోకి సంతోషంగా ప్రవేశించగల సిద్దతను కలిగి వుంటాము.

 

మనమందరం బలహీనులం, మరియు దేవుని చిత్తానుసారంగా జీవించడానికి మనం తరచుగా పోరాడుతుంటాము. అయినప్పటికీ, దేవుడు మనలను నిస్సహాయులుగా విడిచిపెట్టలేదు. పరిశుద్ధతలో ఎదగడానికి కావలసిన మార్గాలను ఆయన మనకు ఇచ్చాడు. వాటిని అరువు తెచ్చుకోలేము. దేవునితో ఉన్న సంబంధాన్ని అరువు తెచ్చుకోలేము. దానికి బదులుగా, దానిని మనమే సొంతంగా కలిగి ఉండాలి. సద్గుణమైన జీవితాన్ని మనం అరువు తెచ్చుకోలేము. దానికి బదులుగా, దానిని మనం ధరించుకోవాలి. ఇతరులు కూడబెట్టిన ఆధ్యాత్మిక సంపదపై మనం ఎల్లప్పుడూ ఆధారపడి జీవించలేము. వాటిని మనమే సంపాదించుకోవాలి లేదా సొంతం చేసుకోవాలి. ఇందుకోసం, ఆయన కృప మనకు చాలు (2 కొరింథీ 12:9).

 

“ఆయన మనలను అంధకార అధికారములోనుండి విడిపించి, రాజ్యమందు మనకు స్థానము అనుగ్రహించెను.”

 

 

 

 

 

 

 

 

Commemoration of All the Faithful Departed Rev 7:2-4.9-14; 1Jn 3:1-3; Mt 5:1-12a (A / 31)

 

Commemoration of All the Faithful Departed

 

Rev 7:2-4.9-14; 1Jn 3:1-3; Mt 5:1-12a (A / 31)

 

“The soul has to turn away from the aimless paths of this life”

 

In many cultures, including Indian, Mexican, African and European traditions, remembering the departed expresses gratitude for the lives that shaped our own. However, Halloween, All Saints’ Day and All Souls’ Day are distinct observances. Samhain is a Gaelic festival on 1 November, marking the end of the autumn harvest season and the beginning of winter, or the “darker half” of the year. It is also the Irish and Scottish Gaelic name for November. Celebrations began on the evening of 31^st October, since the Celtic day began and ended at sunset. Samhain was their pagan festival, understood as the boundary between this world and the Otherworld, making contact with the ‘spirits’ more likely. The souls of the dead were also thought to revisit their homes seeking hospitality, although this is more often said to happen on All Souls’ Eve. In the 9^thcentury, the Western Church endorsed November 1^st as the date of All Saints’ Day, possibly due to the influence of Irish missionaries, and November 2^nd later became All Souls’ Day. It is believed that Samhain takes shape in modern Halloween. So, the word Halloween comes from All Hallows’ Eve, the evening before All Saints’ Day on the 1^st of November. And November 2^nd invites Christians to pray for all the faithful departed, as St. Odilo of Cluny observed it as a special commemoration in his monasteries in 998.

Our faith finds its foundation in the words of Jesus: “I am the resurrection and the life. Whoever believes in me, even though they die, will live” (Jn 11:25). Death separates us physically from those we love, but it does not erase the love, sacrifices, and goodness our departed have planted in our lives. The Book of Wisdom proclaims, “The souls of the righteous are in the hand of God” (Wis 3:1). We therefore remember our departed not through fear, but through prayer, trust in God's mercy, and hope in the resurrection. As Catholics, we celebrate the Eucharist and pray for the faithful departed, expressing our belief in the communion of the Church across death. This remembrance also carries a humanitarian responsibility. The best way to honor our ancestors is not merely to preserve their photographs, visit their graves, or repeat their traditions, but to continue the good they began. If our parents taught us generosity, let us care for the poor. If our elders valued family unity, let us reconcile with one another. If our ancestors sacrificed for our education and future, let us build a more compassionate world for the next generation.

Our heritage is more than a collection of customs; it is a legacy of love, faith, sacrifice, and responsibility. Halloween may bring communities together through cultural celebration. Still, All Souls’ Day calls us to a deeper remembrance: to pray for the departed, to comfort the grieving, and to live faithfully in the present. Let us remember our beloved dead with gratitude, entrust them to God’s mercy, and allow their good example to guide our lives. May the memory of those who have gone before us become a blessing for those who live today, and may our hope in Christ lead us towards the promise of eternal life. Amen.

“I shall pray for: to dwell in the house of the Lord all the days of my life, and to see how gracious is the Lord”.

మరణించిన విశ్వాసులందరి స్మరణ ప్రకటన 7:2-4,9-14; 1 యోహాను 3:1-3; మత్తయి 5:1-12a (A / 31)

 

మరణించిన విశ్వాసులందరి స్మరణ

 

ప్రకటన 7:2-4,9-14; 1 యోహాను 3:1-3; మత్తయి 5:1-12a (A / 31)

 

“ఆత్మ ఈ జీవితంలోని లక్ష్యం లేని మార్గాల నుండి వైదొలగాలి”

 

సకల ఆత్మల దినోత్సవాన్ని(మరణించిన వారి సంస్మరణ) జరుపుకుంటున్నప్పుడు,  మన ప్రియమైన తల్లిదండ్రులను, తాతముత్తాతలను, బంధువులను, స్నేహితులను, మనకంటే ముందు వెళ్ళిపోయిన వారందరినీ మనం స్మరించుకుంటున్నాము. భారతీయ, మెక్సికన్, ఆఫ్రికన్ మరియు యూరోపియన్ సంప్రదాయాలతో సహా అనేక సంస్కృతులలో, మరణించిన వారిని స్మరించుకోవడం అనేది మన జీవితాలను తీర్చిదిద్దిన వారి జీవితాల పట్ల కృతజ్ఞతను వ్యక్తం చేస్తుంది. అయితే, “హాలోవీన్”, సకల పునీతుల మరియు సకల ఆత్మల పండుగలు అనేవి విభిన్నమైన ఆచరణలు. సౌమహాయిన్ అనేది నవంబర్ 1న జరుపుకునే ఒక కెల్టిక్ మరియు ఐరిష్ పండుగ. ఇది శరత్ ఋతువులో పంట కోత కాలం ముగింపును మరియు శీతాకాలం లేదా సంవత్సరంలోని సగం "చీకటి భాగం" ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది. ఇది ఐరిష్ మరియు స్కాటిష్ కెల్టిక్ దేశాల నవంబరు నెలకు పేరుగా నిలుస్తుంది. కెల్టిక్ రోజు అనేది సూర్యాస్తమయంతో ప్రారంభమై, మళ్ళి సూర్యాస్తమయంతో ముగియడం వలన,  ఆయా వేడుకలు అక్టోబర్ 31 సాయంత్రం ప్రారంభమయ్యాయి. సౌమహైన్ అనేది వారి అన్యమత పండుగ. దీనిని ఈ లోకానికి మరియు పరలోకానికి మధ్య సరిహద్దుగా భావించేవారు. ఇది 'ఆత్మల'తో సంప్రదింపులు జరిపే అవకాశాన్ని పెంచుతుందని నమ్మేవారు. అదే రోజు సాయింత్రంన మరణించిన వారి ఆత్మలు ఆతిథ్యం కోరుతూ వారి వారి ఇళ్లకు తిరిగి వస్తాయని కూడా భావించేవారు. ఇలాంటి నమ్మకాలే మన భారత భూమి మీద సహితం కన్పిస్తుంది కదా!! అయితే 9వ శతాబ్దంలో, బహుశ: ఐరిష్ మిషనరీల ప్రభావం కారణంగా, పాశ్చాత్య క్రైస్తవ సంఘాలు నవంబర్ 1వ తేదీని సకల పునీతుల రోజుగా ఆమోదించింది, నవంబర్ 2వ తేదీని సకల ఆత్మల రోజుగా కొనసాగించుకున్నారు. అలా నేడు మనం వినే  “హాలోవీన్” అనేది  “సౌమహయిన్” నండి రూపుదిద్దుకుందని నమ్ముతారు. కాబట్టి, “హాలోవీన్” అనే పదం నవంబర్ 1వ తేదీన వచ్చే సకల పునీతుల ముందు రోజు సాయంత్రమైన “ఆల్ హాలోస్ ఈవ్” (ఆల్ = సమస్త; హాలోస్ = పవిత్ర; ఈవ్ = సాయింత్రం/ సకల పునీతుల జాగరణ) నుండి వచ్చింది. మరియు 998 సం.లో క్లూనీకి చెందిన పునీత ఒడిలో తన మఠాలలో నవంబర్ 2వ తేదీని ఒక ప్రత్యేక స్మరణ దినంగా పాటించిన విధానాన్ని మాతృ శ్రీసభ నవంబర్ 2వ తేదీన, మరణించిన విశ్వాసులందరి కోసం ప్రార్థించమని తన క్రైస్తవులను ఆహ్వానిస్తుంది. ఇదే మన సమాధుల మరియు సకల పునీతుల పండుగల నేపథ్యం.

 

నేడు సమాధులలోనికి వెళ్లి సమాధులలో నిద్రించు వారిని గౌరవించడం అనే కథోలిక సంప్రదాయం వారి వారి ఆత్మలకు నిత్య రక్షణ కొరకు భగవంతుణ్ణి అర్దించే పరిశుద్ధ గ్రంథ  సంస్కృతిని నేర్పుతుంది. “నీతిమంతుల ఆత్మలు దేవుని చేతిలో ఉన్నాయి” (జ్ఞాన గ్రంథము 3:1) అని జ్ఞాన గ్రంథం ప్రకటిస్తుంది. అందువల్ల, మనం మన మరణించిన వారిని భయంతో కాకుండా, ప్రార్థనతో, దేవుని కరుణపై నమ్మకంతో మరియు పునరుత్థానంపై నిరీక్షణతో స్మరించుకుంటున్నాము. మనం దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వికరిస్తున్నాము. మరణించిన విశ్వాసుల ఆత్మల కోసం ప్రార్థిస్తున్నాము. తద్వారా మరణం తర్వాత కూడా సంఘ ఐక్యతపై మన విశ్వాసాన్ని వ్యక్తపరచగలుగుతున్నాము. ఈ స్మరణలో ఒక మానవతా బాధ్యత కూడా ఇమిడి ఉంది. మన పూర్వీకులను గౌరవించడానికి ఉత్తమ మార్గం కేవలం వారి ఛాయాచిత్రాలను/ఫోటోలను  భద్రపరచడం, వారి సమాధులను సందర్శించడం లేదా వారి సంప్రదాయాలను పునరావృతం చేయడం మాత్రమే కాదు, వారు ప్రారంభించిన మంచిని కొనసాగించడం. మన తల్లిదండ్రులు మనకు దాతృత్వాన్ని నేర్పినట్లయితే, మనం పేదలను ఆదరిద్దాం. మన పెద్దలు కుటుంబ ఐక్యతకు విలువనిచ్చినట్లయితే, మనం ఒకరితో ఒకరం సయోధ్య చేసుకుందాం. మన పూర్వీకులు మన విద్య మరియు భవిష్యత్తు కోసం త్యాగాలు చేసినట్లయితే, మనం రాబోయే తరానికి మరింత కరుణామయమైన ప్రపంచాన్ని నిర్మిద్దాం.

 

మన ఆధ్యాత్మిక సాంస్కృతిక వారసత్వం కేవలం ఆచారాల సమాహారం కాదు. అది ప్రేమ, విశ్వాసం, త్యాగం మరియు బాధ్యతల వారసత్వం. “హాలోవీన్”/ సమాధుల  పండుగ సాంస్కృతిక వేడుకల ద్వారా సమాజాలను ఏకం చేయవచ్చు. అయినప్పటికీ, సర్వ ఆత్మల సంస్మరణ రోజు మనల్ని మరింత లోతైన స్మరణకు పిలుస్తుంది. అది  మరణించిన వారి కోసం ప్రార్థించడానికి, దుఃఖిస్తున్న వారిని ఓదార్చడానికి మరియు వర్తమానంలో విశ్వాసంతో జీవించడానికే!! మన ప్రియమైన మరణించిన వారిని కృతజ్ఞతతో స్మరించుకుందాం. వారిని దేవుని దయకు అప్పగిద్దాం. మరియు వారి మంచి ఆదర్శం మన జీవితాలకు మార్గదర్శకంగా ఉండనిద్దాం. మన పూర్వీకుల జ్ఞాపకం నేడు జీవిస్తున్న వారికి ఆశీర్వాదంగా మారాలి మరియు క్రీస్తుపై మనకున్న నిరీక్షణ మనలను నిత్యజీవ వాగ్దానం వైపు నడిపించాలి. ఆమేన్.

 

“నా జీవితకాలమంతయు యెహోవా మందిరములో నివసించుటకును, యెహోవా ఎంత కృపాశీలుడో చూచుటకును నేను ప్రార్థించెదను”.

 

 

 

 

 

ove That Becomes Prayer and Action Ex 22:21-27; 1 Thes 1:5c-10; Mt 22:34 – 40 (A / 30)

 

Love That Becomes Prayer and Action

 

Ex 22:21-27; 1 Thes 1:5c-10; Mt 22:34 – 40 (A / 30)

 

“Wisdom walks on pleasant ways, on paths of peace” 

 

In today’s Gospel, Jesus gives us the two greatest commandments: “You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind,” and “You shall love your neighbor as yourself” (Mt 22:37–39). The whole Law and the Prophets depend on these two commandments. But how do we translate this love into daily life? The Our Father, the prayer Jesus taught us, offers us a practical answer. As St. Augustine explains, we do not pray to instruct God or change his mind; we pray to transform our hearts and align our lives with his will.

 

When we pray, “Hallowed be thy name” and “Thy kingdom come,” we are called to honor God through our lives and become instruments of his kingdom—a kingdom of justice, peace, and love. The Greek word agápē (ἀγάπη) expresses self-giving love that seeks the good of others. Jesus calls us not merely to feel love but to demonstrate it through forgiveness and service. When we defend the dignity of the vulnerable, our agápē becomes a living expression of our love for God. In the same way, St. John reminds us, we cannot love God, whom we have not seen, if we fail to love others, whom we have seen (1 Jn 4:20).

 

When we pray, “Thy will be done on earth as it is in heaven,” we ask for the grace to practice this love. “Give us this day our daily bread” carries a humanitarian responsibility: we cannot sincerely pray for daily bread while remaining indifferent to the hungry, the homeless, and the suffering. The Eucharistic bread we receive must inspire us to become bread for others through generosity, solidarity and service. When we say, “Forgive us our trespasses as we forgive those who trespass against us,” we acknowledge that receiving God’s mercy calls us to extend mercy to others. The Hebrew word ḥesed (חֶסֶד) expresses God’s steadfast love, covenant faithfulness and merciful kindness. We are called to reflect this divine love through forgiveness, reconciliation and compassion.

 

Likewise, “Lead us not into temptation” challenges us to resist selfishness, hatred and corruption, while “Deliver us from evil” calls us to seek God’s help and stand beside those who suffer injustice. The Second Vatican Council, in Gaudium et Spes (24), emphasizes our responsibility towards others through our human vocation to communion. Therefore, love of God cannot be separated from respect for human dignity and protection of the vulnerable. The prayer “Our Father” invites us to examine our lives. Prayer without love becomes empty words, and love without action remains an unfulfilled promise. The Greek agápē calls us to self-giving love, while the Hebrew ḥesed reminds us of steadfast, merciful faithfulness. Let us love God with our whole being and our neighbor as ourselves. May our prayer become action, our faith become service, and our love become a source of hope for humanity. For the true measure of our prayer is not simply how often we speak to God, but how faithfully we love God through the people he places in our lives.

“Happy the man who discovers wisdom, that pearl beyond price”