God’s Wisdom—Our Daily Bread for Becoming Breadwinners Is 55:1-3; Rom 8:35,37-39; Mt 14,13-21 (18/ A)

 

God’s Wisdom—Our Daily Bread for Becoming Breadwinners

 

Is 55:1-3; Rom 8:35,37-39; Mt 14,13-21 (18/ A)

 

The Lord brought forth bread from the earth and wine to cheer man’s heart. Alleluia.

 

In today's Gospel, Jesus feeds more than five thousand people with five loaves and two fish (Mt 14:13–21). The disciples see a hungry crowd and suggest sending them away. But Jesus responds with a challenging command: “You give them something to eat” (Mt 14:16). These words are not only for the disciples but for every Christian. The miracle is about more than multiplying bread. It reveals that God desires his people not merely to receive food but to become people who nourish others. God calls us to become breadwinners, not bread beggars—men and women who, through his wisdom, can provide for themselves, their families, and society.

 

God invites everyone: “Come... eat what is good” (Is 55:1–3). The deepest hunger of humanity is not simply for food but for wisdom. The Hebrew word חָכְמָה (ḥokmāh) means wisdom expressed in skill, competence, and right living. God’s wisdom forms responsible people who work honestly, make just decisions, and build a better society. Jesus reminds us, “Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God” (Mt 4:4). God’s Word nourishes our minds before it fills our hands. Likewise, the Greek word ἄρτος (artos), “bread,” symbolizes not only food but life, work, and God’s generous provision—those nourished by God's wisdom become capable of nourishing others.

 

The philosopher Aristotle taught that true happiness comes through the practice of virtue. St. Thomas Aquinas deepened this insight by teaching that grace perfects human nature (gratia non tollit naturam, sed perficit). God does not replace our efforts. He strengthens them, enabling us to use our talents for the good of others. The Second Vatican Council teaches that through work people provide for their families, serve society, and share in God’s work of creation (Gaudium et Spes, 67). Catholic Social Teaching therefore upholds every person’s right to food, education, meaningful work, and just wages, while reminding us that these rights are meant to foster human dignity, responsibility, and self-reliance, not permanent dependence.

 

Before multiplying the bread, Jesus asked, “What do you have?” God always begins with what we already possess—our talents, education, faith, and willingness to serve. When we place these gifts in Christ’s hands, he multiplies them for the benefit of many. As we receive the Bread of Life in this Eucharist, let us also seek God’s wisdom every day. May his wisdom transform us into people who uphold human dignity, defend others’ rights, and become breadwinners who feed the world with justice, compassion, and hope.

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

దేవుని జ్ఞానం—సంపాదకులుగా మారడానికే మన దైనందిన ఆహారం యెషయా 55:1-3; రోమా 8:35,37-39; మత్తయి 14:13-21 (18/ A)

 

దేవుని జ్ఞానం—సంపాదకులుగా మారడానికే మన దైనందిన ఆహారం

 

యెషయా 55:1-3; రోమా 8:35,37-39; మత్తయి 14:13-21 (18/ A)

 

“ప్రభువు భూమి నుండి రొట్టెను, మనిషి హృదయాన్ని సంతోషపెట్టడానికి ద్రాక్షారసాన్ని పుట్టించాడు. హల్లెలూయా.

 

నేటి సువార్తలో, యేసు ఐదు రొట్టెలు మరియు రెండు చేపలతో ఐదువేల కంటే ఎక్కువ మందికి ఆహారం పెట్టాడు (మత్త 14:13-21) అని విన్నాము. శిష్యులు ఆకలితో ఉన్న జనసమూహాన్ని చూసి వారిని పంపించివేయమని సూచించారు. కానీ యేసు “మీరే వారికి తినడానికి ఏదైనా ఇవ్వండి” (మత్త 14:16) అని సవాలుతో కూడిన ఆజ్ఞతో స్పందించాడు. ఈ మాటలు కేవలం శిష్యులకే కాదు, ప్రతి క్రైస్తవునికి వర్తిస్తాయి. ఈ అద్భుతం కేవలం రొట్టెలను గుణించడం కన్నా మించినదే! తన ప్రజలు కేవలం ఆహారాన్ని స్వీకరించడమే కాకుండా, ఇతరులను పోషించే ప్రజలుగా మారాలని భగవంతుడు కోరుకుంటున్నాడని ఇది వెల్లడిస్తుంది. దేవుడు మనల్ని యాచకులుగా కాదు, సంపాదనపరులుగా మారమని పిలుస్తున్నాడు యేసు. జ్ఞానం ద్వారా తమకు, తమ కుటుంబాలకు, మరియు సమాజానికి పోషణ అందించగల స్త్రీపురుషులుగా ఉండమని ఆయన పిలుస్తున్నాడు.

 

“రండి... కాసులు లేకనే తృప్తిగా తినండి” (యెష 55:1-3) అని ప్రతి ఒక్కరినీ యెహోవ ఆహ్వానిస్తున్నాడు. మానవాళి లోతైన ఆకలి కేవలం ఆహారం కోసం కాదు, జ్ఞానం కోసం. హీబ్రూ పదం חָכְמָה (ḥokmāh) అంటే “నైపుణ్యం”, “సామర్థ్యం” మరియు సరైన జీవన విధానంలో వ్యక్తమయ్యే “జ్ఞానం” అని అర్థం. దేవుని జ్ఞానం నిజాయితీగా పనిచేసే, న్యాయమైన నిర్ణయాలు తీసుకునే మరియు మెరుగైన సమాజాన్ని నిర్మించే బాధ్యతాయుతమైన వ్యక్తులను తీర్చిదిద్దుతుంది. యేసు , “మనుష్యుడు కేవలం రొట్టెతోనే జీవించడు, కానీ దేవుని నోటి నుండి వచ్చే ప్రతి మాటతో జీవిస్తాడు” (మత్త. 4:4) అని మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. దేవుని వాక్యం మన చేతులను నింపకముందే మన మనస్సులను పోషిస్తుంది. అదేవిధంగా, గ్రీకు పదం ἄρτος (artos) అంటే  “రొట్టె”.  కేవలం ఆహారాన్ని మాత్రమే కాకుండా జీవితాన్ని, నాణ్యమైన పనిని మరియు దేవుని ఉదారమైన ఏర్పాటును కూడా ఈ మాట సూచిస్తుంది. అంటే దేవుని జ్ఞానంతో పోషించబడిన వారు ఇతరులను పోషించగల సామర్థ్యాన్ని పొందుతారు.

 

సద్గుణాలను ఆచరించడం ద్వారానే నిజమైన ఆనందం లభిస్తుందని తత్వవేత్త అరిస్టాటిల్ బోధించాడు. దైవకృప మానవ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణం చేస్తుందని (gratia non tollit naturam, sed perficit) బోధించడం ద్వారా పునీత థామస్ అక్వినాస్ ఈ అంతర్దృష్టిని మరింత లోతుగా వివరించాడు. దేవుడు మన ప్రయత్నాలకు ప్రత్యామ్నాయం కాదు. ఆయన వాటిని బలపరిచి, ఇతరుల మేలు కోసం మన ప్రతిభను ఉపయోగించుకునేలా మనకు వీలు కల్పిస్తాడు. పని ద్వారా ప్రజలు తమ కుటుంబాలను పోషించుకుంటారని, సమాజానికి సేవ చేస్తారని, మరియు దేవుని సృష్టి కార్యంలో పాలుపంచుకుంటారని రెండవ వాటికను మహా సభ బోధిస్తుంది (Gaudium et Spes, 67). అందువల్ల, కథోలిక  సామాజిక బోధన ప్రతి వ్యక్తికి ఆహారం, విద్య, అర్థవంతమైన పని మరియు న్యాయమైన వేతనాల హక్కును సమర్థిస్తుంది. అదే సమయంలో, ఈ హక్కులు శాశ్వతమైన పరాధీనతకు కాకుండా, మానవ గౌరవం, బాధ్యత మరియు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంపొందించడానికి ఉద్దేశించినవని మనకు గుర్తుచేస్తుంది.

 

రొట్టెను లేదా భోజనాన్ని విస్తరింపజేయడానికి ముందు, యేసు, “మీ యొద్ద ఏముంది?” అని శిష్యులను అడిగాడు. దేవుడు ఎల్లప్పుడూ మన చెంత ఇప్పటికే ఉన్నవాటితోనే ప్రారంభిస్తాడు—అవి మన ప్రతిభ, విద్య, విశ్వాసం మరియు సేవ చేయాలనే సంసిద్ధత. మనం ఈ కానుకలను క్రీస్తు చేతులలో ఉంచినప్పుడు, ఆయన వాటిని అనేకుల ప్రయోజనం కోసం విస్తరింపజేస్తాడు. కొంచెం ఎప్పుడూ యేసు చేతిలో అధికమే అని మనం మర్చి పోకుడదు. ఈ దివ్య సత్ప్రసాదంలో మనం జీవపు రొట్టెను స్వీకరిస్తున్నట్లే, ప్రతిరోజూ దేవుని జ్ఞానాన్ని కూడా కోరుకుందాం. ఆయన జ్ఞానం మనలను మానవ గౌరవాన్ని నిలబెట్టే వారిగా, ఇతరుల హక్కులను కాపాడే వారిగా, మరియు న్యాయం, కరుణ, నిరీక్షణలతో ప్రపంచానికి ఆహారం అందించే పోషకులుగా మార్చుగాక!!

 

“దేవుడు తాను చేసినదంతయు చూచెను. అది మిక్కిలి మంచిదని చెప్పెను. హల్లెలూయా”.

 

 

 

 

Strive to Become “Yourself” in God’s Kingdom 1 Kgs 3:5, 7-12; Rom 8:28-30; Mt 13:44-52 (17 /A)

 

Strive to Become “Yourself” in God’s Kingdom

 

1 Kgs 3:5, 7-12; Rom 8:28-30; Mt 13:44-52 (17 /A)

 

“The measure you give is the measure you receive”

 

In today’s Gospel, Jesus compares the kingdom of heaven to a treasure hidden in a field and a pearl of great price. In both stories, people joyfully give up everything to gain something infinitely more valuable. Jesus is asking us a profound question: What is the greatest treasure of your life? The Greek word for treasure is θησαυρός (thēsauros), from which we derive the English word treasury. It means not merely material wealth but that which one values above everything else. Jesus teaches that the greatest treasure is not power, success, or possessions, but “Yourself” in him, where every human person discovers his or her true dignity.

 

The king Solomon asked not for riches or a long life but for “a listening heart” (1 Kgs 3:9). The Hebrew expression לֵב שֹׁמֵעַ (lēb shōmēaʿ) literally means “a heart that listens.” In the Bible, the heart is the center of reason, conscience, and moral decision. A listening heart seeks God’s wisdom before making life’s choices. The French philosopher Blaise Pascal wrote, “The heart has its reasons which reason does not know.” He reminds us that the deepest truths of life—love, justice, “yourself” in him cannot be measured by money or technology. They are discovered by a heart open to God and to others.

 

Likewise, St. Irenaeus of Lyons expressed the Christian vision of humanity in one unforgettable sentence: “The glory of God is the human person fully alive” (Adversus Haereses, IV, 20, 7). To be fully alive is to become the person God created us to be—living in truth, justice, and love. The Kingdom of God is therefore not merely a future destination; it begins whenever human dignity is respected and nurtured. This is precisely what Catholic Social Teaching proclaims. Every person is created in the image and likeness of God (Gen 1:26–27). Therefore, every human being possesses inviolable dignity and fundamental rights: the right to life, the right to freedom of conscience and freedom of thought and expression, the right to education, the right to meaningful work and just wages, and the right to participate in society. These are not privileges granted by governments; they flow from our God-given dignity. It is like today’s world-famous burning Janthar Manthar in Delhi fights for this right. It is as the Church teaches, “The dignity of the human person is rooted in his creation in the image and likeness of God” (CCC 1700).

 

Our world often treasures wealth over wisdom, consumption over compassion, and success over service. Jesus reverses these priorities. The treasure worth sacrificing everything for is not what we possess but who we become. A society becomes truly prosperous not when it has the tallest buildings, but when it forms men and women who are honest, compassionate, just, dignified, and committed to the common good. What treasure are you seeking? Is it temporary success, or the lasting treasure of becoming “Yourself” in Christ? When we seek God’s kingdom first, we not only transform our own lives but also build families, communities, and nations where every person’s dignity is respected, and every human life is cherished. May the Eucharist strengthen us to seek the true treasure, to cultivate a listening heart (lēb shōmēaʿ), and to value the treasure (thēsauros) of God’s Kingdom above all else.

 

 

Teach and instruct each other, in all wisdom.

దేవుని రాజ్యంలో “నిన్ను నీవుగా” మలచుకో 1 రాజులు 3:5, 7-12; రోమా 8:28-30; మత్తయి 13:44-52 (17 /A)

 

దేవుని రాజ్యంలో “నిన్ను నీవుగా” మలచుకో

 

1 రాజులు 3:5, 7-12; రోమా 8:28-30; మత్తయి 13:44-52 (17 /A)

“మీరు ఏ కొలతతో కొలుతురో ఆ కొలతతోనే మీకును కొలువబడును."

 

నేటి సువార్తలో, యేసు పరలోక రాజ్యాన్ని పొలంలో దాచబడిన నిధితోను మరియు అమూల్యమైన ముత్యంతోను పోల్చాడు. ఈ రెండు ఉపమానలలోనూ, ప్రజలు తమ  అనంతమైన విలువైన దానిని సంపాదించుకోవడానికి సంతోషంగా సమస్తమును త్యజించాలని పిలుపునుస్తున్నాడు. అందుకే నీ జీవితంలో గొప్ప నిధి ఏది? అని యేసు మనల్ని ఒక లోతైన ప్రశ్న అడుగుతున్నాడు. “నిధి” అనే గ్రీకు పదం θησαυρός (థెసౌరోస్). దీని నుండే మనం ఆంగ్లంలో ట్రెజరీ అనే పదాన్ని తీసుకున్నాము. దీని అర్థం కేవలం భౌతిక సంపద మాత్రమే కాదు. అది నువ్వు నీవే!! ఒకరు తన “వ్యక్తి” అనే దానికి  అన్నిటికంటే ఎక్కువగా విలువ ఇచ్చేది. అది గొప్ప నిధి అనే - అధికారం, విజయం లేదా ఆస్తులు కాదని, తనలో ఉన్న “నీవు/నీవే” అని యేసు బోధిస్తున్నాడు. అప్పుడే ప్రతి మానవుడు తన నిజమైన గౌరవాన్ని కనుగొంటాడు.

 

సొలొమోను రాజు ఐశ్వర్యాన్ని గానీ దీర్ఘాయువును గానీ కోరుకోలేదు. కానీ “వినే హృదయాన్ని” కోరుకున్నాడు (1 రాజులు 3:9). לֵב שֹׁמֵעַ (lēb shōmēaʿ) అనే హీబ్రూ పదబంధానికి అక్షరాలా “వినే హృదయం” అని అర్థం. బైబిల్లో, హృదయం అనేది హేతువు, మనస్సాక్షి మరియు నైతిక నిర్ణయాలకు కేంద్రం. వినే హృదయం ఎప్పుడూ తన జీవిత ఎంపికలు చేసుకునే ముందు దేవుని జ్ఞానాన్ని కోరుకుంటుంది. ఫ్రెంచ్ తత్వవేత్త బ్లేజ్ పాస్కల్, “హృదయానికి తన కారణాలు ఉన్నాయి. అవి హేతువుకు తెలియవు” అని వ్రాసాడు. ప్రేమ, న్యాయం, తనలోని “స్వయం”/“స్వయం ప్రతిపత్తి” వంటి లోని లోతైన సత్యాలను డబ్బుతో గానీ సాంకేతికతతో గానీ కొలవలేమని ఆయన మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. దేవునికి మరియు ఇతరులకు తెరిచి ఉన్న హృదయం ద్వారా అవి కనుగొనబడతాయి. అందుకే నీవు నీ ఆత్మను అమ్ముకోలేవు.

 

అదేవిధంగా, లియోన్స్‌కు చెందిన పునీత ఐరేనియస్ మానవాళి గురించిన క్రైస్తవ దృక్పథాన్ని ఒక మరపురాని వాక్యం, “సంపూర్ణంగా జీవించే మానవుడే దేవుని మహిమ” (అడ్వర్సస్ హేరేసెస్, IV, 20, 7) అని వ్యక్తపరిచాడు. సంపూర్ణంగా జీవించడం అంటే దేవుడు మనల్ని ఎలా ఉండాలని సృష్టించాడో, అలా సత్యం, న్యాయం మరియు ప్రేమతో జీవించడం. అందువల్ల దేవుని రాజ్యం కేవలం భవిష్యత్తు గమ్యం కాదు. మానవ గౌరవాన్ని గౌరవించి, పోషించినప్పుడల్లా అది ప్రారంభమవుతుంది. క్యాథలిక్ సామాజిక బోధన ఖచ్చితంగా ఇదే ప్రకటిస్తుంది. ప్రతి వ్యక్తి దేవుని స్వరూపంలో మరియు పోలికలో సృష్టించబడ్డాడు (ఆది 1:26–27). అందువల్ల, ప్రతి మానవుడు ఉల్లంఘించలేని గౌరవాన్ని మరియు ప్రాథమిక హక్కులను కలిగి ఉంటాడు. జీవించే హక్కు, మనస్సాక్షి స్వేచ్ఛ మరియు ఆలోచనా, భావప్రకటనా స్వేచ్ఛ హక్కు, విద్యా హక్కు, అర్థవంతమైన పని మరియు న్యాయమైన వేతనాలు పొందే హక్కు, మరియు సమాజంలో పాల్గొనే హక్కు. ఇవి ప్రభుత్వాలు ప్రసాదించిన ప్రత్యేక హక్కులు కావు. అవి మనకు దేవుడిచ్చిన గౌరవం నుండి ఉద్భవించాయి. ఈ హక్కు కోసమే ఢిల్లీలో నేడు ప్రపంచవ్యాప్తి చెందుతున్న యువత జంతర్ మంతర్(జెన్ జి)  మండటం పోరాడుతున్నట్లే ఉంది. సత్య తిరుసభ  బోధించినట్లుగా, “మానవ ‘వ్యక్తి’ గౌరవం దేవుని స్వరూపంలో మరియు పోలికలో అతని సృష్టిలో పాతుకుపోయింది” (CCC 1700).

 

మన లోకం తరచుగా జ్ఞానం కంటే సంపదకు, కరుణ కంటే వినియోగానికి, మరియు సేవ కంటే విజయానికి విలువనిస్తుంది. యేసు ఈ ప్రాధాన్యతలను తలక్రిందలు చేస్తాడు. సర్వస్వం త్యాగం చేయదగిన నిధి, మన దగ్గర ఉన్నది కాదు. కానీ మనం ఎలా మారుతామో అదే. ఒక సమాజం ఎత్తైన భవనాలను కలిగి ఉన్నప్పుడు కాదు. కానీ నిజాయితీ, కరుణ, న్యాయం, గౌరవం గల, మరియు సామూహిక శ్రేయస్సుకు కట్టుబడి ఉండే స్త్రీపురుషులను తీర్చిదిద్దినప్పుడు మాత్రమే నిజంగా సంపన్నమవుతుంది. నీవు  ఏ నిధిని వెతుకుతున్నావు? అది తాత్కాలిక విజయమా, లేక క్రీస్తులో మీరుగా మారడమనే శాశ్వతమైన నిధియా? మనం మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకినప్పుడు, మనం మన స్వంత జీవితాలను మార్చుకోవడమే కాకుండా, ప్రతి వ్యక్తి యొక్క గౌరవం గౌరవించబడే మరియు ప్రతి మానవ జీవితం ఆదరించబడే కుటుంబాలను, సంఘాలను మరియు దేశాలను కూడా నిర్మిస్తాము. నిజమైన నిధిని వెదకడానికి, వినే హృదయాన్ని (lēb shōmēaʿ) పెంపొందించుకోవడానికి, మరియు దేవుని రాజ్యం అనే నిధికి (thēsauros) అన్నిటికంటే ఎక్కువ విలువనివ్వడానికి దివ్య సత్ప్రసాదం మనలను బలపరచుగాక!!!

 

సంపూర్ణ జ్ఞానంతో ఒకరికొకరు బోధించుడి, ఉపదేశించుడి.

 

Patience, Mercy, and Hope in a Broken World Wis 12:13.16-19; Rom 8:26-27; Mt 13:24-43 ( A/ 16)

 

Patience, Mercy, and Hope in a Broken World

 

Wis 12:13.16-19; Rom 8:26-27; Mt 13:24-43 ( A/ 16)

 

 

Today’s Gospel presents a realistic picture of life. Jesus tells the parable of a farmer who sowed good seed in his field, but during the night an enemy sowed weeds among the wheat (Mt 13:24–30). When the servants discovered the weeds, they wanted to uproot them immediately. But the master replied, “Let both grow together until the harvest.” This parable reflects the reality of our lives. We live in a world where goodness and evil exist side by side. We experience the same struggle within ourselves. Why doesn’t God destroy evil at once? The Book of Wisdom answers this question. “Though you are master of might, you judge with clemency” (Wis 12:18). The Hebrew word רַחֲמִים (raḥamim), meaning “mercy,” comes from רֶחֶם (reḥem), meaning “womb.” God’s mercy is therefore like the tender, life-giving love of a mother who carries her child. His patience springs from his desire not to destroy but to restore.

 

Jesus reveals the same truth through the Greek word μακροθυμία (makrothymía), formed from μακρός (makros), “long,” and θυμός (thymos), “anger” or “temper.” It literally means “long-tempered” or “slow to anger.” God patiently gives every person time to repent and grow into holiness. Aristotle observed that virtue is formed through repeated good habits. People are not born virtuous; they become virtuous through patient formation and consistent moral choices. Jesus’ parable echoes this wisdom. Wheat does not mature overnight, and neither do holy people. God patiently accompanies our moral growth rather than demanding instant perfection.

 

Similarly, St. Augustine reminds us: “God judged it better to bring good out of evil than not to permit evil to exist.” This does not mean that God causes evil. Rather, in his providence, he can transform suffering into grace, failure into conversion, and even sin into an occasion for deeper repentance. The Cross of Christ is the greatest proof that God can bring the supreme good of salvation out of the greatest human evil. Saint Paul therefore assures us that “the Spirit helps us in our weakness” (Rom 8:26). God never abandons us. Even amid our struggles, his Spirit patiently shapes us into the image of Christ.

 

Before asking why there are weeds in the world, let us ask whether there are weeds in our own hearts—pride, envy, resentment, dishonesty, or indifference. Through the Eucharist, prayer, and the Word of God, Christ patiently cultivates the wheat of faith, hope, and love within us. Our world urgently needs raḥamim—compassion flowing from the heart—and makrothymía—patient endurance that refuses to give up on people. Families need it. Communities need it. Nations need it. The Church needs it. As we celebrate this Eucharist, let us thank God for his patient mercy. May he remove the weeds of sin from our hearts, strengthen the wheat of holiness, and make us signs of his compassion and hope until the final harvest.

 

విరిగిన లోకంలో సహనం, కరుణ, నిరీక్షణ: జ్ఞాన గ్రంథము 12:13, 16-19; రోమా 8:26-27; మత్తయి 13:24-43 ( A/ 16)

 

విరిగిన లోకంలో సహనం, కరుణ, నిరీక్షణ

 

జ్ఞాన గ్రంథము 12:13, 16-19; రోమా 8:26-27; మత్తయి 13:24-43 ( A/ 16)

 

నేటి సువార్త జీవిత వాస్తవిక చిత్రాన్ని అందిస్తుంది. యేసు ఒక రైతు గురించి ఉపమానం చెబుతున్నాడు. అతను తన పొలంలో మంచి విత్తనాలు విత్తాడు, కానీ రాత్రి సమయంలో ఒక శత్రువు గోధుమల మధ్య కలుపు విత్తాడు (మత్త 13:24-30). సేవకులు ఆ కలుపును చూసినప్పుడు, వారు వెంటనే వాటిని పెకిలించాలని అనుకున్నారు. కానీ యజమాని, “కోత కాలం వరకు రెండింటినీ కలిసి పెరగనివ్వండి” అని బదులిచ్చాడు. ఈ ఉపమానం మన జీవితాల వాస్తవికతను ప్రతిబింబిస్తుంది. మనం మంచి మరియు చెడు పక్కపక్కనే ఉన్న ప్రపంచంలో జీవిస్తున్నాము. మన అంతరంగంలోనూ మనం అదే సంఘర్షణను అనుభవిస్తున్నాము. దేవుడు చెడును వెంటనే ఎందుకు నాశనం చేయడు? జ్ఞాన గ్రంథం ఈ ప్రశ్నకు సమాధానంగా  “నీవు బలమునకు అధిపతివైయుండియు, కరుణతో తీర్పు తీరుస్తావు” (జ్ఞాన  12:18) అన్న వాక్యాన్ని అందిస్తుంది.“కరుణ” అని అర్థం వచ్చే హీబ్రూ పదం רַחֲמִים (raḥamim), “గర్భం” అని అర్థం వచ్చే רֶחֶם (reḥem) నుండి వచ్చింది. అందువల్ల దేవుని కరుణ, తన బిడ్డను మోసే తల్లి సున్నితమైన, ప్రాణదాత అయిన ప్రేమ వంటిదిగా మనం గ్రహిస్తున్నాము. ఆయన సహనం - నాశనం చేయాలనే కోరిక నుండి కాకుండా, పునరుద్ధరించాలనే ఆయన కోరిక నుండి పుడుతుంది.

 

యేసు అందించే సత్యాన్ని μακροθυμία (మాక్రోథైమియా) అనే గ్రీకు పదం ద్వారా వెల్లడిస్తున్నాడు సువార్తికుడు మత్తయి. ఇది μακρός (మాక్రోస్), అంటే “దీర్ఘం,” మరియు θυμός (థైమోస్), అంటే “కోపం” లేదా “స్వభావం” అనే పదాల నుండి ఏర్పడింది. దీనికి అక్షరాలా “దీర్ఘ స్వభావం కలవాడు” లేదా “కోపాన్ని ఆలస్యం చేసేవాడు” అని అర్థం. దేవుడు ప్రతి వ్యక్తికి పశ్చాత్తాపపడి, పరిశుద్ధతలో ఎదగడానికి ఓపికతో సమయం చేస్తాడు. పదేపదే చేసే మంచి అలవాట్ల ద్వారా సద్గుణం ఏర్పడుతుందని అరిస్టాటిల్ గమనించాడు. ప్రజలు సద్గుణవంతులుగా పుట్టరు. వారు ఓపికతో కూడిన శిక్షణ మరియు స్థిరమైన నైతిక ఎంపికల ద్వారా సద్గుణవంతులుగా మారతారు. యేసు ఉపమానం ఈ జ్ఞానాన్ని ప్రతిధ్వనిస్తుంది. గోధుమలు రాత్రికి రాత్రే పక్వానికి రావు, అలాగే పరిశుద్ధులు కూడా. దేవుడు తక్షణ పరిపూర్ణతను కోరకుండా, మన నైతిక ఎదుగుదలకు ఓపికతో తోడుగా ఉంటాడు.

అదేవిధంగా, పునీత అగస్టిన్ మనకు ఇలా గుర్తుచేస్తున్నారు: “చెడు ఉండకుండా ప్రయత్నించడం కంటే, చెడు నుండి మేలును తీసుకురావడమే మేలని దేవుడు భావించాడు.” దీని అర్థం దేవుడు చెడుకు కారణమవుతాడని కాదు. దానికి బదులుగా, ఆయన తన సంరక్షణలో, బాధను కృపగా, వైఫల్యాన్ని మార్పుగా, మరియు పాపాన్ని కూడా లోతైన పశ్చాత్తాపానికి ఒక అవకాశంగా మార్చగలడు. మానవుడు చేసే అతిపెద్ద చెడు నుండి దేవుడు రక్షణ అనే అత్యున్నతమైన మేలును తీసుకురాగలడనడానికి క్రీస్తు శిలువ గొప్ప ఋజువు. అందువల్ల భక్త పౌలు, “ఆత్మ మన బలహీనతలో మనకు సహాయం చేస్తుంది” (రోమా 8:26) అని మనకు హామీ ఇస్తున్నాడు. దేవుడు మనల్ని ఎన్నడూ విడిచిపెట్టడు. మన పోరాటాల మధ్యలో సహితం, ఆయన ఆత్మ ఓపికగా మనల్ని క్రీస్తు స్వరూపంలోకి తీర్చిదిద్దుతుంది.

 

ప్రపంచంలో కలుపు మొక్కలు ఎందుకు ఉన్నాయని అడిగే ముందు, మన హృదయాలలోనే అహంకారం, అసూయ, పగ, అప్రామాణికత లేదా ఉదాసీనత వంటి కలుపు మొక్కలు ఉన్నాయేమో అని ప్రశ్నించుకుందాం. దివ్య సత్ప్రసాదం, ప్రార్థన మరియు దైవ వాక్యం ద్వారా, క్రీస్తు మనలో విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ అనే గోధుమలను ఓపికతో పండిస్తాడు. మన ప్రపంచానికి హృదయం నుండి ప్రవహించే కరుణ (రహామిమ్) మరియు ప్రజలను వదులుకోని ఓర్పు (మక్రోథిమియా) అత్యవసరంగా కావాలి. కుటుంబాలకు అది అవసరం. సమాజాలకు అది అవసరం. దేశాలకు అది అవసరం. సంఘానికి అది అవసరం. మనం ఈ దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని జరుపుకుంటున్నప్పుడు, ఆయన ఓపికగల కరుణకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుదాం. ఆయన మన హృదయాల నుండి పాపమనే కలుపు మొక్కలను తొలగించి, పరిశుద్ధత అనే గోధుమలను బలపరిచి, అంతిమ కోతకాలం వరకు మనలను తన కరుణకు, నిరీక్షణకు చిహ్నాలుగా చేయును గాక!

 

 

 

 

 

 

 

 

మానవ హృదయమనే నేల యెష 55:10–11; కీర్త 65; రోమా 8:18–23; మత్త 13:1–23 (A/ 15)

 

మానవ హృదయమనే నేల

 

యెష 55:10–11; కీర్త 65; రోమా 8:18–23; మత్త 13:1–23 (A/ 15)

 

ప్రభువా! నేను ప్రతిదినము నిన్ను స్తుతించెదను. హల్లెలూయా.

 

మన విశ్వాసములో ఎంత బలవంతులమైనా లేదా కాకపోయినా సరే, మనందరికీ ఒకే ఉమ్మడి అనుభవం ఉంది. మనం వినే మాటల ద్వారా నిరంతరం ప్రభావితమవుతాము. ప్రోత్సాహకరమైన ఒక్క మాట ఒక వ్యక్తి జీవితాన్ని మార్చగలదు. కఠినమైన మాట సంవత్సరాల తరబడి గాయాన్ని మిగిల్చగలదు. ఆలోచనలకు నాగరికతలను నిర్మించే లేదా నాశనం చేసే శక్తి ఉంది. అసలు ప్రశ్న కేవలం, మనం ఏమి వింటున్నాము అనేది కాదు కానీ మనం విన్నదాన్ని ఎలాంటి హృదయం స్వీకరిస్తుంది అనేది మాత్రమె. యేసు, విత్తనాలను అన్నిచోట్లా చల్లే ఒక రైతు గురించిన ఒక సాధారణ కథను చెబుతున్నాడు (మత్త 13:3–9). కొన్ని విత్తనాలు దారిలో, కొన్ని రాతి నేల మీద, కొన్ని ముళ్ల మధ్య, మరికొన్ని సారవంతమైన నేల మీద పడ్డాయి. ఆశ్చర్యకరంగా, ఈ కథలో విత్తనాల నాణ్యత మీద కాకుండా నేల పరిస్థితి మీద దృష్టి కేంద్రీకరించబడింది. ఒకే విత్తనం వేర్వేరు ఫలితాలను ఇస్తుంది, ఎందుకంటే ప్రతి నేల దానిని వేర్వేరుగా స్వీకరిస్తుంది.

 

మనం దీనిని ఒక మతపరమైన కథగా కాకుండా ఒక మానవ కథగా చదివినప్పటికీ, దీనిలోని జ్ఞానం శాశ్వతమైనది. ప్రతిరోజూ మనం సత్యం, దయ, న్యాయం, కరుణ మరియు ఆశ అనే బీజాలను ఎదుర్కొంటాము. ఈ విలువలు మనలో వృద్ధి చెందుతున్నాయా లేదా అనేది మన మనసులు మరియు హృదయాల విశాలతపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మూసుకుపోయిన మనసు గట్టిపడిన బాట లాంటిది. ఆలోచనారహితమైన బాధ రాతి నేలగా మారుతుంది. అంతులేని పరధ్యానాలు, దురాశ మరియు ఆందోళన మంచిని అణచివేసే ముళ్ళుగా మారతాయి. కానీ వినయమైన మరియు గ్రహణశక్తి గల హృదయం, మంచితనం వర్ధిల్లే సారవంతమైన నేలగా మారుతుంది. ప్రవక్త యెషయా ఇలా అంటాడు, “వర్షమును హిమమును భూమికి నీరు పోసి ఫలవంతం చేసినట్లే, జీవమిచ్చే ప్రతి మాటకు ఫలించే శక్తి ఉంది” (యెష 55:10-11). నిజంగా మంచిది ఏదీ వృధా కాదని ప్రకృతి మనకు బోధిస్తుంది. ప్రతి దయగల కార్యం, సత్యం కోసం చేసే ప్రతి నిజాయితీ గల అన్వేషణ, మరొక వ్యక్తి కోసం చేసే ప్రతి త్యాగం మరింత మానవతా ప్రపంచానికి దోహదపడుతుంది.

 

నూతనపరచబడు నిరీక్షించుటకై సృష్టి అంతయు మూలుగుచున్నదని (రోమా 8:22) చెప్పడం ద్వారా పరిశుద్ధ పౌలు మన దృక్పథాన్ని విస్తృతం చేస్తున్నాడు. నేడు, మన ప్రపంచంలో ఈ మూలుగును మనం  యుద్ధాలు, ఒంటరితనం, పర్యావరణ క్షీణత, విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబాలు, పేదరికం, మరియు ప్రజల మధ్య నమ్మకం కోల్పోవడం అనే వాటిలో గుర్తిస్తున్నాము. మన నమ్మకాలతో సంబంధం లేకుండా, న్యాయం, శాంతి, మరియు కరుణ వెల్లివిరిసే ప్రపంచం కోసం మనమందరం ఆరాటపడతాము. యేసు క్రీస్తులో వెల్లడి చేయబడిన దేవుని వాక్యమే ఆ విత్తనం. ఇంకా ఈ విశ్వాసాన్ని పంచుకోని వారి కోసం, నేటి సువార్త ఒక ముఖ్యమైన ఆహ్వానాన్ని అందిస్తోంది: మీ హృదయమనే నేలను సారవంతం చేసుకోండి. వినడానికి, నిజాయితీగా ప్రశ్నించడానికి, సత్యం ఎక్కడ దొరికినా దానిని వెతకడానికి, మరియు మీ నిర్ణయాలకు కరుణ మార్గనిర్దేశం చేయనివ్వడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. “అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, నీ హృదయాన్ని కాపాడుకో, ఎందుకంటే నీవు చేసే ప్రతి పని దాని నుండే ప్రవహిస్తుంది” (సామె 4:23) అని సామెతల గ్రంథం మనకు గుర్తుచేస్తుంది. యేసు ఎప్పుడూ విత్తనాన్ని బలవంతంగా భూమిలో నాటడు. కొన్ని హృదయాలు సిద్ధంగా ఉంటాయని నమ్ముతూ, ఆయన ఉదారంగా విత్తుతాడు. ఆ దృశ్యమే మానవ స్వేచ్ఛ పట్ల గౌరవానికి ఒక పాఠం. సత్యం బలవంతం వల్ల కాదు, నిష్కాపట్యం వల్ల పెరుగుతుంది.

 

మన హృదయాలు సారవంతమైన నేలగా మారితే, మన గృహాలు అవగాహన గల ప్రదేశాలుగా, మన కార్యస్థలాలు సమగ్రత గల సమాజాలుగా మారతాయి మరియు మన సమాజం మరింత న్యాయబద్ధంగా, శాంతియుతంగా మారుతుంది. ప్రేమ ద్వేషాన్ని జయించినప్పుడు, క్షమాపణ ప్రతీకారాన్ని జయించినప్పుడు, మరియు నిరీక్షణ నిరాశను జయించినప్పుడు, యేసు చెప్పిన ఫలం—ముప్పై, అరవై, లేదా నూరంతలు (మత్త 13:23) కనిపిస్తుంది.

 

కాబట్టి ఈ రోజు, మన హృదయం ఎలాంటి నేల అయినప్పటికీ, మనల్ని మనం ప్రశ్నించుకుందాం: నేను ఎలాంటి నేలను? నా జీవితంలో సత్యం, మంచితనం, మరియు ప్రేమ వేళ్ళు నాటుకోవడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా? మనలో ప్రతి ఒక్కరం మంచి నేలగా మారుదుము గాక! అక్కడ సత్యం, కరుణ, మరియు నిరీక్షణ అనే విత్తనాలు మానవాళి మేలు కొరకు సమృద్ధిగా ఫలాలను ఇస్తాయి.

 

ప్రభూ! నీ రాజ్యం నిత్యరాజ్యం, హల్లెలూయా.