Welcome the Word of God – Receive the Reward

 

Welcome the Word of God – Receive the Reward

 

2 Kig 4:8-11,14-16a; Rom 6:3-4,8-11; Mt 10:37-42 (13 / A)

 

“The cross of the Lord is become the tree of life for us”

 

Today’s readings invite us to reflect on hospitality. The Shunammite woman welcomed the prophet Elisha, prepared a room, and cared for him generously. Jesus speaks of welcoming prophets and righteous people, offering a cup of cold water. These readings point to the greatest hospitality we can offer is not merely to a person, but to God’s Word itself. Welcoming the divine message, we receive God’s reward as the Shunammite woman.

 

Do we make room for God’s Word in our lives to receive his reward? We make room for many things, for work, entertainment, news, social media, and countless daily concerns. But do we make room for the Bible, through which God speaks to us? The Bible is humanity’s greatest spiritual treasure, for it contains God’s revelation. It is the living and life-giving Word that guides, teaches, corrects, comforts, and transforms everyone. The Bible has sustained believers through wars, persecutions, famines, illnesses, and personal tragedies, and strengthened families and guided nations.

 

The Second Vatican Council beautifully teaches in Dei Verbum that in the Holy Bible “the Father who is in heaven comes lovingly to meet his children and talks with them.” Every time we open the Bible, God desires to speak to us. Every page of Scripture is an invitation to encounter him. Many Christians today own a Bible but seldom read it. The Bible may occupy a place in the home, but it does not always occupy a place in the heart. We often seek answers from the world before seeking wisdom from God. We listen to many voices but neglect the One voice that can truly lead us to life.

 

In the Gospel, Jesus says, “Whoever receives you receives me, and whoever receives me receives the One who sent me” (Mt 10:40). To welcome God’s messenger is to welcome God himself, and to welcome God’s Word is to welcome Christ, the Eternal Word made flesh. The reward of such hospitality enlightens the mind when we are confused. It strengthens us when we are weak, comforts us when we suffer, challenges us when we become complacent, and gives hope when life seems dark. As the Psalmist says, “Your word is a lamp for my feet and a light for my path” (Ps 119:105).

 

St Jerome said, “Ignorance of Scripture is ignorance of Christ.”  The importance of the Bible is not limited to individual spirituality. It has immense significance for humanity as a whole. The Bible teaches that every human person is created in the image and likeness of God. It inspires respect for human dignity, care for the poor, concern for the stranger, forgiveness of enemies, and compassion toward the suffering. In a world marked by violence, division, loneliness, and moral confusion, humanity desperately needs the wisdom of God’s Word that love is stronger than sin and death.

 

As the Shunammite woman prepared a room for Elisha, the Lord asks us to prepare a room for his Word. Let there be a place for the Bible in our hearts, meditate on it, pray, and live it, and find the reward of wisdom in uncertainty, peace in anxiety, strength in weakness, hope in suffering, and communion with God.

 

For the greatest reward of all is not a gift from God, but God himself.

దేవుని వాక్యాన్ని స్వాగతించండి – ప్రతిఫలాన్ని పొందండి 2 రాజు 4:8-11,14-16a; రోమా 6:3-4,8-11; మత్త 10:37-42 (13 / A)

 

దేవుని వాక్యాన్ని స్వాగతించండి – ప్రతిఫలాన్ని పొందండి

 

2 రాజు 4:8-11,14-16a; రోమా 6:3-4,8-11; మత్త 10:37-42 (13 / A)

 

ప్రభువు శిలువ మనకు జీవవృక్షముగా మారినది.

నేటి పఠనాలు ఆతిథ్యం గురించి ధ్యానించమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాయి. షూనమ్మీయురాలైన స్త్రీ ప్రవక్త ఎలీషాను స్వాగతించి, అతనికి ఒక గదిని సిద్ధం చేసి, ఉదారంగా ఆతిథ్యం ఇచ్చింది. ప్రవక్తలను, నీతిమంతులను స్వాగతించి, వారికి చల్లని నీటి గ్లాసును అందించడం గురించి యేసు మాట్లాడారు. మనం అందించగల గొప్ప ఆతిథ్యం కేవలం ఒక వ్యక్తికి మాత్రమే కాకుండా, సాక్షాత్తు దేవుని వాక్యానికే అని ఈ పఠనాలు సూచిస్తున్నాయి. దైవిక సందేశాన్ని స్వాగతించడం ద్వారా, షూనమ్మీయురాలైన ఆ స్త్రీ వలె మనం దేవుని ప్రతిఫలాన్ని పొందుతాము.

 

ఆయన ప్రతిఫలాన్ని పొందుటకు మన జీవితాలలో దేవుని వాక్యానికి స్థానం కల్పిస్తున్నామా? మనం పని, వినోదం, వార్తలు, సోషల్ మీడియా మరియు లెక్కలేనన్ని రోజువారీ చింతల వంటి అనేక విషయాలకు స్థానం కల్పిస్తాము. కానీ, దేవుడు మనతో మాట్లాడే బైబిలుకు మనం స్థానం కల్పిస్తున్నామా? బైబిలు మానవాళి గొప్ప ఆధ్యాత్మిక నిధి, ఎందుకంటే అది దేవుని ప్రత్యక్షతను కలిగి ఉంది. అది ప్రతి ఒక్కరినీ నడిపించే, బోధించే, సరిదిద్దే, ఓదార్చే మరియు మార్చే జీవమిచ్చే వాక్యం. యుద్ధాలు, హింసలు, కరువులు, అనారోగ్యాలు మరియు వ్యక్తిగత విషాదాల ద్వారా విశ్వాసులను నిలబెట్టింది, కుటుంబాలను బలపరిచి, దేశాలకు మార్గనిర్దేశం చేసిందే ఈ పరిశుద్ధ గ్రంథం.

 

రెండవ వాటికను మహా సభ, ‘దేయ్ వెర్బుమ్’ (దైవ వాక్కు) అనే గ్రంథంలో - పరిశుద్ధ బైబిలులో “పరలోకంలో ఉన్న తండ్రి తన బిడ్డలను ప్రేమతో కలుసుకోవడానికి వచ్చి వారితో మాట్లాడినాడు” అని అద్భుతంగా బోధిస్తుంది. మనం బైబిలును తెరిచిన ప్రతిసారీ, దేవుడు మనతో మాట్లాడాలని కోరుకుంటాడు. లేఖనంలోని ప్రతి పేజీ ఆయనను కలుసుకోవడానికి ఇచ్చే ఒక ఆహ్వానం. నేటి చాలామంది క్రైస్తవుల వద్ద బైబిలు ఉన్నప్పటికీ, వారు దానిని అరుదుగా చదువుతున్నారు. బైబిలు ఇంట్లో ఒక స్థానాన్ని ఆక్రమించుకోవచ్చు, కానీ అది ఎల్లప్పుడూ హృదయంలో స్థానాన్ని ఆక్రమించలేకపోతుంది. మనం తరచుగా దేవుని నుండి జ్ఞానాన్ని కోరడానికి ముందు లోకం నుండి సమాధానాలను వెతుకుతాము. మనం అనేక స్వరాలను వింటున్నాము కానీ మనలను నిజంగా జీవానికి నడిపించగల ఒకే ఒక్క స్వరాన్ని మాత్రం నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాము.

 

సువార్తలో యేసు, “మిమ్మల్ని స్వీకరించినవాడు నన్ను స్వీకరించినట్లే, నన్ను స్వీకరించినవాడు నన్ను పంపినవానిని స్వీకరించినట్లే” (మత్త 10:40) అని చెపుతున్నారు. దేవుని వర్తకుడిని స్వాగతించడం అంటే దేవుడినే స్వాగతించడం, మరియు దేవుని వాక్యాన్ని స్వాగతించడం అంటే శరీరధారియైన నిత్య వాక్యమైన క్రీస్తును స్వాగతించడం. అటువంటి ఆతిథ్యానికి ప్రతిఫలం, మనం గందరగోళంలో ఉన్నప్పుడు మన మనస్సును ప్రకాశింపజేస్తుంది. మనం బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు అది మనల్ని బలపరుస్తుంది, మనం బాధపడినప్పుడు ఓదార్పునిస్తుంది, మనం నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నప్పుడు మనల్ని సవాలు చేస్తుంది, మరియు జీవితం చీకటిగా అనిపించినప్పుడు నిరీక్షణను ఇస్తుంది. కీర్తనకారుడు చెప్పినట్లుగా, “నీ వాక్యము నా పాదములకు దీపమును నా మార్గమునకు వెలుగునై యున్నది” (కీర్త 119:105).

 

పునీత జెరోమ్, “లేఖనమును గూర్చిన అజ్ఞానం క్రీస్తును గూర్చిన అజ్ఞానమే” అని అన్నాడు. బైబిలు  ప్రాముఖ్యత కేవలం వ్యక్తిగత ఆధ్యాత్మికతకు మాత్రమే పరిమితం కాదు. అది యావత్ మానవాళికి అపారమైన ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంది. ప్రతి మానవుడు దేవుని స్వరూపంలో మరియు పోలికలో సృష్టించబడ్డాడని బైబిలు బోధిస్తుంది. అది మానవ గౌరవం పట్ల మర్యాదను, పేదల పట్ల శ్రద్ధను, అపరిచితుల పట్ల ఆందోళనను, శత్రువులను క్షమించడాన్ని మరియు బాధపడేవారి పట్ల కరుణను ప్రేరేపిస్తుంది. హింస, విభజన, ఒంటరితనం మరియు నైతిక గందరగోళంతో నిండిన ఈ ప్రపంచంలో, పాపం మరియు మరణం కంటే ప్రేమ బలమైనదని చెప్పే దేవుని వాక్యపు జ్ఞానం మానవాళికి అత్యవసరంగా కావాలి.

 

షూనమ్మీయురాలు ఎలీషా కొరకు ఒక గదిని సిద్ధపరిచినట్లుగా, ప్రభువు తన వాక్యము కొరకు ఒక గదిని సిద్ధపరచమని మనలను కోరుతున్నాడు. మన హృదయాలలో బైబిలుకు ఒక స్థానం ఉండనివ్వండి, దానిని ధ్యానించండి, ప్రార్థించండి, మరియు దాని ప్రకారం జీవించండి, అప్పుడు అనిశ్చితిలో జ్ఞానం, ఆందోళనలో శాంతి, బలహీనతలో బలం, శ్రమలో నిరీక్షణ, మరియు దేవునితో సహవాసం అనే ప్రతిఫలాన్ని మనం పొందుతాము.

 

ఎందుకంటే అన్నిటికంటే గొప్ప ప్రతిఫలం దేవుని నుండి వచ్చేది బహుమతి కాదు, అది స్వయంగా దేవుడే!

 

 

 

 

 

“Do not be Afraid: God is With You” Jer 20:10-13; Rom 5:12-15; Mt 10:26-33 (A / 12)

 

“Do not be Afraid: God is With You”

 

Jer 20:10-13; Rom 5:12-15; Mt 10:26-33 (A / 12)

 

“Come and hear, all who fear God. I will tell what he did for my soul, alleluia”.

 

“Do not be afraid” is not merely a word of encouragement but a divine assurance. Throughout the history of salvation, God continuously speaks to his people with the same message: “Do not fear, for I am with you.” He knows our fears, our worries, our uncertainty about tomorrow, and our struggles with pain and suffering. Behind many smiling faces, hearts carry unseen wounds and hidden fears.

 

Job confessed in his suffering, “I know my redeemer lives” (Job 19:25). When the enemies of the prophet Jeremiah threatened him, saying, “Terror is all around! Denounce him!” (Jer 20:10), he felt abandoned and frightened. In that suffering, he confessed: “But the Lord is with me like a mighty champion” (Jer 20:21). His fear is transformed into trust. Courage does not mean we never experience fear; courage means we place our fear in God's hands. When Abraham did not know what the future held, God told him, “Do not be afraid, Abram, I am your shield” (Gen 15:1). When Moses and the Israelites stood trapped before the Red Sea with the Egyptian army approaching behind them, God said, “Do not be afraid. Stand firm and see the victory of the Lord” (Ex 14:13). When Joshua was entrusted with leading God’s people into the Promised Land, the Lord encouraged him, “Be strong and courageous; do not be afraid, for the Lord your God is with you wherever you go” (Josh 1:9). The reason for courage is not human strength, not worldly security, but the faithful presence of God.

 

In the Gospel, Jesus repeats this command three times: “Do not be afraid” (Mt 10:26, 28, 31). At the same time, he never promised his followers a life without difficulties. He sends them into a world that may reject them and persecute them. The Christian life is not the absence of the cross. Certainly, we never carry the cross alone. Jesus gives his disciples a deeper reason not to fear. He says that even the sparrows are under the care of the heavenly Father and that even the hairs of our heads are counted (Mt 10:29:31). This beautiful image reveals the tenderness of God. We are not forgotten but rather precious. The God who created the stars and planets also knows our names, our struggles, our tears, and our hopes. Therefore, the Christian does not deny suffering but faces it with hope because Christ has already overcome the world.

 

Jesus calls us not to be afraid of speaking the truth, to forgive, to defend the dignity of every human person, especially the poor and vulnerable, and to live our faith even when it is unpopular. As Magnifica Humanitas reminds us, authentic human flourishing is rooted not in self-sufficiency but in communion with God and others. The world may offer temporary securities, but only God can give the lasting peace that removes fear from our hearts. Perhaps today each one of us comes to this Eucharist carrying some personal fear – fear about our health, our family, our future, our vocation, our failures, or our uncertainties. Jesus speaks to each one of us personally: “Do not be afraid; you are worth more than many sparrows.” Our fears are real, but the presence of God and the dignity he has bestowed upon us are greater than our fears.

 

Let us therefore leave this Eucharistic celebration with the faith of Jeremiah, who said: “The Lord is with me like a mighty champion.” Let us entrust our worries to Christ, who conquered sin and death. May we become people who move from fear to faith, from anxiety to hope, and from isolation to communion with God and with one another.

 

“Save us, Lord! We are in danger; O God, give the command, and there will be peace”

“భయపడకుడి: దేవుడు మీతో ఉన్నాడు” యిర్మీయా 20:10-13; రోమా 5:12-15; మత్తయి 10:26-33 (A / 12)

 

“భయపడకుడి: దేవుడు మీతో ఉన్నాడు”

 

యిర్మీయా 20:10-13; రోమా 5:12-15; మత్తయి 10:26-33 (A / 12)

 

“దేవునికి భయపడువారలారా, వచ్చి వినండి. ఆయన నా ప్రాణమునకు ఏమి చేసెనో నేను మీకు చెప్పెదను, హల్లెలూయా”.

 

“భయపడకుడి” అనేది కేవలం ఒక ప్రోత్సాహపు యేసుని మాట మాత్రమే కాదు, అది ఒక దైవిక హామీ. రక్షణ చరిత్ర అంతటా, దేవుడు తన ప్రజలతో నిరంతరం “భయపడకుడి, నేను మీతో ఉన్నాను” అన్న అదే సందేశంతో మాట్లాడుతాడు.  మన భయాలు, మన చింతలు, రేపటి గురించిన మన అనిశ్చితి, మరియు నొప్పి, మానసిక వ్యధలతో మన పోరాటాలు ఆయనకు తెలుసు. ఎన్నో నవ్వుతున్న ముఖాల వెనుక,  కంటికి కనిపించని గాయాలను, దాగివున్న భయాలను హృదయాలు మోస్తున్నాయి కదా!

 

యోబు తన శ్రమలో, “నా విమోచకుడు సజీవుడని నాకు తెలుసు” అని ఒప్పుకున్నాడు (యోబు 19:25).  ప్రవక్తయైన యిర్మీయా తన శత్రువులు, “భయం అంతటా ఉంది! అతనిని తుడిచి పెట్టండి!” (యిర్మీ 20:10) అని బెదిరించినప్పుడు, అతడు దేవునిచే విడిచిపెట్టబడినట్లుగా మరియు తాను భయపడుతున్నాట్లుగా  భావించాడు. ఆ శ్రమల్లో, “అయినను యెహోవా బలమైన యోధునివలె నాతో ఉన్నాడు” (యిర్మీ 20:21) అని ఒప్పుకున్నాడు. అందుకే అతని భయం నమ్మకంగా రూపాంతరం చెందింది. ధైర్యం అంటే భయం లేక పోవడం కాదు లేదా  ఎన్నడూ భయాన్ని అనుభవించకపోవడం కాదు. ధైర్యం అంటే మన భయాన్ని దేవుని చేతుల్లో పెట్టడం. భవిష్యత్తులో ఏమి జరుగుతుందో అబ్రాహాముకు తెలియని సమయంలో, దేవుడు అతనితో, “అబ్రాము! భయపడకుము, నేను నీకు అండగా ఉన్నాను” (ఆది 15:1) అని చెప్పాడు. మోషే మరియు ఇశ్రాయేలీయులు ఎర్ర సముద్రం ఒడ్డున చిక్కుకొని నిలబడినప్పుడు, వారి వెనుక నుండి ఐగుప్తు సైన్యం సమీపిస్తుండగా, యోహోవా, “భయపడకుడి! నిలకడగా ఉండి యెహోవా విజయమును చూడుడి” (నిర్గ 14:13) అని ధైర్యం చెప్పాడు. దేవుని ప్రజలను వాగ్దాన దేశంలోకి నడిపించే బాధ్యతను యెహోషువకు అప్పగించబడినప్పుడు, “బలముగాను ధైర్యముగాను ఉండుము; భయపడకుము, ఎందుకంటే నీవు ఎక్కడికి వెళ్ళినా నీ దేవుడైన యెహోవా నీతో ఉంటాడు” (యెహో 1:9) అని ప్రభువు ప్రోత్సహించాడు. ధైర్యానికి కారణం మన మానవ బలం కాదు. ప్రాపంచిక భద్రత అంతకంటే కాదు. అది ఎప్పుడు మనకు తోడై వుండే దేవుని నమ్మకమైన సన్నిధి మాత్రమె.

 

సువార్తలో, “భయపడకుడి” (మత్త. 10:26, 28, 31) అని యేసు తన అభయాజ్ఞను మూడుసార్లు పునరావృతం చేస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, కష్టాలు లేని జీవితాన్ని ఎన్నడూ ఆయన తన అనుచరులకు వాగ్దానం చేయలేదు. వారిని తిరస్కరించి, హింసించగల లోకంలోకి ఆయన వారిని పంపుతున్నాడు. క్రైస్తవ జీవితం అంటే శిలువ శ్రమలు లేకపోవడం కాదు. నిశ్చయంగా, మనం శిలువను ఎప్పుడూ ఎన్నటికి ఒంటరిగా మోయము. భయపడకూడదని యేసు తన శిష్యులకు ఒక లోతైన కారణాన్ని ఇస్తున్నాడు. పిచ్చుకలు కూడా పరలోకపు తండ్రి సంరక్షణలో ఉన్నాయని, మన తల వెంట్రుకలు కూడా లెక్కించబడ్డాయని ఆయన అంటాడు (మత్త 10:29:31). ఈ అందమైన ఉపమానం దేవుని దయను వెల్లడిస్తుంది. మనం మరచిపోబడలేదు, పైగా అమూల్యమైన వాళ్ళం. నక్షత్రాలను, గ్రహాలను సృష్టించిన దేవునికి మన పేర్లు, మన పోరాటాలు, మన కన్నీళ్లు, మన ఆశలు కూడా తెలుసు. అందువల్ల, క్రైస్తవుడు శ్రమను నిరాకరించడు, కానీ నిరీక్షణతో దానిని ఎదుర్కొంటాడు, ఎందుకంటే క్రీస్తు అప్పటికే లోకాన్ని జయించాడు.

 

సత్యాన్ని మాట్లాడటానికి భయపడవద్దని, క్షమించాలని, ప్రతి మానవుని గౌరవాన్ని, ముఖ్యంగా పేదలు బలహీనుల గౌరవాన్ని కాపాడాలని, మరియు మన విశ్వాసం జనాదరణ పొందకపోయినా దాని ప్రకారం జీవించాలని యేసు మనకు పిలుపునిస్తున్నాడు. 'మగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్' మనకు గుర్తుచేస్తున్నట్లుగా, నిజమైన మానవ వికాసం అనేది ఆత్మనిర్భరతలో కాకుండా, దేవునితో మరియు ఇతరులతో సహవాసంలో పాతుకుపోయి ఉంటుంది. లోకం తాత్కాలిక భద్రతలను అందించవచ్చు, కానీ మన హృదయాల నుండి భయాన్ని తొలగించే శాశ్వతమైన శాంతిని దేవుడు మాత్రమే ఇవ్వగలడు. బహుశ: ఈ రోజు మనలో ప్రతి ఒక్కరం మన ఆరోగ్యం, మన కుటుంబం, మన భవిష్యత్తు, మన వృత్తి, మన వైఫల్యాలు లేదా మన అనిశ్చితుల గురించిన ఏదో ఒక వ్యక్తిగత భయాన్ని మోసుకుంటూ ఈ దివ్య సత్ప్రసాదానికి వస్తున్నాo. యేసు మనలో ప్రతి ఒక్కరితో వ్యక్తిగతంగా “భయపడకు; నీవు అనేక పిచ్చుకలకంటె శ్రేష్ఠo నాకు” అని అభయ మిస్తున్నాడు. మన భయాలు వాస్తవమైనవే, కానీ దేవుని సన్నిధి మరియు ఆయన మనకు ప్రసాదించిన గౌరవం మన భయాల కన్నా గొప్పవి సుమీ!

 

కాబట్టి, ఈ దివ్యబలిపూజను యిర్మీయా మాటలు “ప్రభువు పరాక్రమశాలిలా నాతో ఉన్నాడు” అన్న విశ్వాస మాటలతో ముగిద్దాం. పాపాన్ని, మరణాన్ని జయించిన క్రీస్తుకు మన చింతలను అప్పగిద్దాం. మనం భయం నుండి విశ్వాసానికి, ఆందోళన నుండి నిరీక్షణకు, మరియు ఒంటరితనం నుండి దేవునితోను, ఒకరితో ఒకరు సహవాసానికి పయనించే ప్రజలుగా మారుదుము గాక!!!

 

“ప్రభూ, మమ్మును రక్షించుము! మేము ప్రమాదంలో ఉన్నాము; దేవా, ఆజ్ఞాపించుము, అప్పుడు సమాధానము కలుగును.”

 

 

 

 

“The Compassion of Christ and the Mission of a Magnificent Humanity” Ex 19:2-6; Rom 5:6-11; Mt 9:36-10:8 (A / 11)

 

“The Compassion of Christ and the Mission of a Magnificent Humanity”

 

Ex 19:2-6; Rom 5:6-11; Mt 9:36-10:8 (A / 11)

 

Your kingdom, Lord, is an everlasting kingdom, alleluia.

 

 

When Jesus looked upon the crowds, “he was moved with compassion for them, because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd” (Mt 9:36). The gaze of Christ is not one of judgment but of mercy. He sees the wounds hidden in the human heart—the loneliness of those who are forgotten, the anxiety of those searching for meaning, the suffering of the poor, and the emptiness that often accompanies a world rich in technology yet poor in authentic relationships. In the spirit of Magnifica Humanitas, we recognize that the greatest crisis of our age is not merely economic, political, or technological, but profoundly human. Many people have the means to communicate with the entire world, yet they struggle to meet the person standing next to them. Humanity advances in knowledge and power, but risks losing the wisdom of compassion, solidarity, and self-giving love. Christ comes to restore humanity's true greatness by revealing that every person is the transforming reflection of that compassion.

 

The response of Jesus to a wounded humanity was not only to comfort crowds but to send laborers into his harvest. “The harvest is plentiful, but the laborers are few; therefore, ask the Lord of the harvest to send out laborers into his harvest” (Mt 9:37–38). This mission belongs to every baptized person, a sign of God’s presence in the world. Yesterday’s converts need to become tomorrow’s missionaries. A Church that truly encounters Christ can never remain closed within itself. The renewed Church does not remain merely with structured programs but with transformed hearts. You become shepherds along the universal Church to pray, discern, and respond generously to his call. You become a place where young people are encouraged to ask, “Lord, what do you want me to do for your people?”

 

Magnifica Humanitas reminds us that human dignity reaches its fulfillment when it becomes a gift for others. Therefore, the mission is not simply about crossing geographical boundaries; it begins with crossing the barriers of indifference. The greatest missionary fields are often found in our own homes, workplaces, schools, and neighborhoods. There are people around us who are lonely, rejected, wounded, and searching for someone who will listen to them with compassion. St John Chrysostom challenges us with powerful words: “Nothing is colder than a Christian who does not care for the salvation of others.” A disciple of Christ must break the walls of isolation and become a bridge of encounter. Likewise, Saint Thérèse of Lisieux, though she never traveled to foreign lands, became a patroness of the missions because she transformed her prayer, sacrifice, and ordinary daily life into a universal mission of love.

 

The mission of evangelization is not only to teach doctrines but to reveal the face of Christ through our lives. Therefore, along with the whole universal Church, we all become missionaries in our own capacity and talent. May the Lord heal our wounds, deepen our sense of communion, and send us forth as missionaries of a “magnificent humanity” and transformers into the love of God.

 

 

The Lord is faithful in all his words and loving in all his deeds. Alleluia.

“క్రీస్తు కరుణ మరియు అద్భుతమైన మానవత్వం - పరిచర్య” నిర్గ 19:2-6; రోమా 5:6-11; మత్త 9:36-10:8 (A / 11)

 

“క్రీస్తు కరుణ మరియు అద్భుతమైన మానవత్వం - పరిచర్య”

 

నిర్గ 19:2-6; రోమా 5:6-11; మత్త 9:36-10:8 (A / 11)

 

ప్రభూ, నీ రాజ్యము నిత్యమైన రాజ్యము, హల్లెలూయా.

 

యేసు జనసమూహములను చూచినప్పుడు, “కాపరిలేని గొఱ్ఱెలవలె వారు దిక్కుతోచని స్థితిలో పాడుపడిరి గనుక వారియందు కనికరపడెను” (మత్త 9:36). క్రీస్తు చూపు తీర్పు తీర్చుటకు సంబంధించినది కాదు, కరుణతో కూడినది. మానవ హృదయంలో దాగి ఉన్న గాయాలను ఆయన చూస్తాడు—విస్మరించబడిన వారి ఒంటరితనం, జీవితానికి అర్థం కోసం వెతికే వారి ఆందోళన, పేదల బాధ, మరియు సాంకేతికతలో సంపన్నమై, నిజమైన సంబంధాలు లేని ఈ ప్రపంచంలో తరచుగా ఉండే శూన్యతను ఆయన చూస్తాడు. ‘మగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్’ (మహిమాన్విత మానవత్వం) స్ఫూర్తితో, మన కాలపు అతిపెద్ద సంక్షోభం కేవలం ఆర్థిక, రాజకీయ, లేదా సాంకేతికమైనది కాదని, అది పూర్తిగా మానవ సంబంధమైనదని మనం గుర్తిస్తున్నాము. చాలా మందికి యావత్ ప్రపంచంతో సంభాషించే మార్గాలు లేదా AI తో కూడిన social media ఉన్నప్పటికీ, తమ పక్కనే నిలబడిన వ్యక్తిని కలుసుకోవడానికి వారు ఇబ్బంది పడుతున్నారు. మానవాళి జ్ఞానంలోనూ, శక్తిలోనూ పురోగమిస్తున్నప్పటికీ, కరుణ, సంఘీభావం, మరియు ఆత్మార్పణ ప్రేమ వంటి వివేకాన్ని కోల్పోయే ప్రమాదంలోకి దిగజారిపోయింది. ప్రతి వ్యక్తి ఆ కరుణ పరివర్తనాత్మక ప్రతిబింబమేనని వెల్లడిస్తూ, మానవాళి నిజమైన గొప్పతనాన్ని పునరుద్ధరించడానికే క్రీస్తు మన మధ్య తనను తాను నిలుపుకున్నాడు.

 

గాయపడిన మానవాళి పట్ల యేసు ప్రతిస్పందన - జనసమూహాలను తన మాటలతో ఓదార్చడమే కాక, ఆ పనిని కొనసాగించే పనివారిని తన పంటలోనికి పంపడమూ కలబోసుకున్నది. “పంట విస్తారంగా ఉంది, కానీ పనివారు కొద్దిమందే ఉన్నారు; కాబట్టి, పంట యజమానిని తన పంటలోనికి పనివారిని పంపమని అడగండి” (మత్త 9:37-38) అన్న వాక్యపు అర్ధం ఇదే. ఈ పరిచర్య బాప్తిస్మం పొందిన ప్రతి వ్యక్తికి చెందుతుంది. ఇది ప్రపంచంలో దేవుని సన్నిధికి ఒక చిహ్నం. నిన్నటి మార్పు చెందినవారు రేపటి మిషనరీలుగా మారాలి. క్రీస్తును నిజంగా అనుభవించే సంఘం ఎన్నడూ తనలో తాను మూసుకుపోయి ఉండదు. నూతనపరచబడిన సంఘం కేవలం నిర్దిష్టమైన  సాంఘిక సామాజిక గొప్ప కార్యక్రమాలతోనే కాకుండా, రూపాంతరం చెందిన హృదయాలతో ఉంటుంది. నీవు విశ్వవ్యాప్త సంఘంలో కాపరిగా మారి, ఆయన పిలుపు కోసం ప్రార్థించి, వివేచించి, ఉదారంగా ప్రతిస్పందించాలి. “ప్రభూ, నీ ప్రజల కోసం నేను ఏమి చేయాలని కోరుకుంటున్నావు?” అని అడగడానికి యువతను ప్రోత్సహించే ఒక ప్రదేశంగా లేదా స్థలంగా నీవు మారాలి.

 

మానవ గౌరవం ఇతరులకు బహుమతిగా మారినప్పుడే పరిపూర్ణతను పొందుతుందని “మాగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్” మనకు గుర్తు చేస్తుంది. అందువల్ల, ఈ మిషన్ కేవలం భౌగోళిక సరిహద్దులను దాటడం మాత్రమే కాదు; అది ఉదాసీనత అనే అడ్డంకులను అధిగమించడంతో మొదలవుతుంది. గొప్ప మిషనరీ క్షేత్రాలు తరచుగా మన ఇళ్లలో, కార్యాలయాల్లో, పాఠశాలల్లో మరియు పరిసరాల్లోనే కనిపిస్తాయి. మన చుట్టూ ఒంటరిగా, తిరస్కరించబడిన, గాయపడిన ప్రజలు ఉన్నారు, వారు కరుణతో తమను ఆలకించే వారి కోసం వెతుకుతున్నారు. పునీత జాన్ క్రిసోస్టోమ్ "ఇతరుల మోక్షం గురించి పట్టించుకోని క్రైస్తవుని కంటే నులి వెచ్చనివాడు మరొకడు లేడు" అన్న తన శక్తివంతమైన మాటలతో మనకు ఒక సవాలు విసురుతున్నాడు. క్రీస్తు శిష్యుడు ఒంటరితనం అనే గోడలను బద్దలు కొట్టి, కలయికకు వారధిగా మారాలి. అదేవిధంగా, పునీత థెరేసా ఆఫ్ లిసియుక్స్ - ఎన్నడూ విదేశాలకు ప్రయాణించనప్పటికీ, తన ప్రార్థన, త్యాగం మరియు సాధారణ దైనందిన జీవితాన్ని ప్రేమతో కూడిన సార్వత్రిక మిషన్‌గా మార్చడం ద్వారా మిషన్ ప్రాంతాలకు పాలక పునీతురాలిగా నిలిచింది.

 

సువార్తను ప్రకటించే ధ్యేయము కేవలం సిద్ధాంతాలను బోధించుటకు మాత్రమే కాదు, మన జీవితాల ద్వారా క్రీస్తు స్వరూపాన్ని బయలుపరచుట౦ కూడా. అందువలన, సర్వవ్యాప్త పవిత్ర కథోలిక సంఘముతో పాటు, మనమందరం మన మన సామర్థ్యానికి మరియు ప్రతిభకు అనుగుణంగా మిషనరీలమవుదాము. ప్రభువు మన గాయాలను మాన్పి, మన సహవాస భావనను బలపరిచి, “మహిమాన్విత మానవత్వము” లేదా Magnifica Humanitas మిషనరీలుగాను మరియు మన తోటి వారిని దేవుని ప్రేమగా మార్చేవారిగాను మనలను పంపును గాక!!!

 

“ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మకమైనవాడును, తన కార్యములన్నిటిలో ప్రేమగలవాడును.” హల్లెలూయా.

 

 

Precious and Wonderful Banquet Dt 8:2-3,14-16; 1 Cor10:16-17; Jn 6:51-58 (A/ Corpus Christi)

 

Precious and Wonderful Banquet

Dt 8:2-3,14-16; 1 Cor10:16-17; Jn 6:51-58 (A/ Corpus Christi)

 

“The body of Christ is the bond which unites you to him: eat it, or you will have no part in him”.

 

Today the Church celebrates the Solemnity of the Most Holy Body and Blood of Christ, the great mystery of the Eucharist. On this sacred day, we do not merely remember what Jesus did at the Last Supper; we celebrate his living presence among us for the salvation of the world. Jesus declares: “I am the living bread that came down from heaven” (Jn 6:51). From this we understand two main teachings: what began with the manna in the desert reaches its perfection in Christ, as food for eternal life. Secondly, every Mass is a participation in the sacrifice of Calvary and a foretaste of the heavenly banquet.

 

The Eucharist reveals the deepest truth about the human person. Pope Leo XIV, in his encyclical Magnifica Humanitas, reminds us that every human being possesses an inalienable dignity because he or she is created in the image of God and called to communion with him and with our neighbor. The Holy Father teaches that humanity finds its true greatness not in technology, power, or achievement, but in relationship, self-giving love with God. The Eucharist is the highest expression of this truth. In receiving the Eucharist, we are united not only with Christ but also with one another “because there is one bread, we who are many are one body” (1 Cor 10:17).

 

St Augustine taught that when we receive the Body of Christ, we become what we receive—the Body of Christ. The Eucharist, therefore, is not only a sacrament to be adored; it is a mission to be lived. We are called to become bread broken for others through charity, forgiveness, sacrifice, and service. In a world increasingly shaped by technology, individualism, and isolation, Magnifica Humanitas warns that humanity must never lose its soul. Human dignity cannot be reduced to productivity, efficiency, or digital identity. The encyclical calls the Church and society to build a “civilization of love,” reflecting the communion of the Triune God and his people.

 

Magnifica Humanitas reminds us that human flourishing is found not in self-assertion but in self-giving and sacrificial love. The Eucharist is the supreme school of such love. In the sacrament, Christ offers himself completely for the life of the world and invites us to imitate that same pattern of self-sacrifice. Families gathered around the Eucharistic table need to learn the language of communion, gratitude, forgiveness, and mutual service. The Eucharist thus becomes the foundation of family unity and the source of a culture of life and love within the home.

 

Magnifica Humanitas teaches that humanity reaches its fullest potential not through domination, technological achievement, economic success, or political power alone, but through relationships rooted in truth, solidarity, and communion. Humanity discovers that true greatness lies not in what one possesses but in what one gives; not in competition but in communion; not in exclusion but in participation. The Eucharistic Christ reveals that humanity's future lies in becoming one family united in God.

 

“The Lord fed us with finest wheat; he filled us with honey from the rock.”