From Rejection to Reverence: Is 5:1-7; Phil 4:6-9; Mt 21:33-43 (27 / A)

From Rejection to Reverence

 

Is 5:1-7; Phil 4:6-9; Mt 21:33-43 (27 / A)

 

“Indiscreet speech may lead men into error and an imprudent silence may leave in error.” Gregory

 

Today Jesus gives us the parable of the vineyard. He is drawing it from the beautiful image of the vineyard in the book of Isaiah: “My beloved had a vineyard on a very fertile hill… he expected it to yield grapes, but it yielded wild grapes” (Is 5:1–7). Isaiah explains the vineyard of the LORD as the house of Israel. God planted, protected, and loved his people, but they responded with rejection. Here we encounter the mystery of rejection. Why does humanity reject the One who gives love, truth, responsibility, and even the gift of creation itself? Sin begins when the creature forgets the Creator.

 

The book of Genesis teaches that God placed the human being in the garden “to till it and keep it” (Gen 2:15). The Hebrew word “ʿābad” means “to cultivate” or “serve”; and  “šāmar” means “to guard”, “protect”, or “keep”, showing that dominion is not permission for exploitation. We are stewards, not absolute owners. This is beautifully expressed in the Canticle of the Creatures by St Francis of Assisi. He sings: “Laudato mi Signore” (“Praised be You, my Lord, through all Your creatures”). He calls the sun “Brother,” the moon “Sister,” the water “Sister,” and even fire “Brother.” For Francis, creation was not merely material to be consumed. It is a gift through which the Creator could be praised. This vision is the heart of Laudato Si’  by Pope Francis. He reminds us that every creature has its own value before God and that human beings are called to respect the integrity of creation. The Catechism likewise teaches that we owe them kindness (CCC 2415–2418).

 

The book of Deuteronomy says: “You shall not see your brother’s donkey or his ox fallen… and withhold your help” (22:4). Even the animals are included in the Sabbath rest: “that your ox and your donkey may have rest” (Ex 23:12). Psalm 104 declares, “May the LORD rejoice in his works” (Ps 104:31). And Wisdom reminds us: “You love all things that exist” (Wis 11:24). “A righteous person cares for the life of their animal” (Prov.12:10). Therefore, our treatment of animals and creation is not separate from our relationship with God. Laudato Si’ reminds us that everything is interconnected and that our relationship with God, our neighbor, and the earth cannot be separated.

 

The tragedy of today’s Gospel is that the tenants say, in effect, “This vineyard is ours.” That is the temptation of humanity: This world belongs to me; these resources belong to me; I can use them as I wish. But Psalm 24 tells us: “The earth is the LORD’s and all that is in it.” That’s why the Gospel asks us today: Are we faithful tenants or rejecting tenants? Are we receiving God’s gifts with gratitude, or consuming them without responsibility? Do we see animals merely as objects, or as fellow creatures of the Creator? Do we cultivate and protect creation, or exploit and destroy it? The vineyard is God’s. The earth is God’s. Life is God’s gift. We are entrusted with them for a time. May our response never be rejection but gratitude with our love for his creatures and care for his creation.

 

                                                    

“Let the pastor be discreetly silent, and to the point when he speaks…” St Gregory the Great

తిరస్కరణ నుండి గౌరవానికి: యెషయా 5:1-7; ఫిలిప్పీ 4:6-9; మత్తయి 21:33-43 (27 / A)

 

తిరస్కరణ నుండి గౌరవానికి

యెషయా 5:1-7; ఫిలిప్పీ 4:6-9; మత్తయి 21:33-43 (27 / A)

 

“అవివేకపు మాటలు మనుషులను తప్పుదారి పట్టించవచ్చు, మరియు అవివేకపు మౌనం వారిని తప్పుదారిలోనే వదిలివేయవచ్చు.” గ్రెగొరీ ది గ్రేట్

 

పవిత్ర సత్య తిరుసభ ఈ రోజు  మనకు యేసు నేర్పిన ద్రాక్షతోట ఉపమానాన్ని అందిస్తుంది. ఆయన యెషయా గ్రంథంలోని అందమైన ద్రాక్షతోట చిత్రణ నుండి దీనిని తీసుకుంటున్నాడు. “నా ప్రియునికి సమృద్ధమైన కొండమీద ఒక ద్రాక్షతోట ఉండెను… అది ద్రాక్షపండ్లను ఫలిస్తుందని అతడు ఆశించెను, కానీ అది అడవి ద్రాక్షపండ్లను ఫలింప చేసెను ” (యెష 5:1-7). యెషయా యెహోవా ద్రాక్షతోటను ఇశ్రాయేలు గృహంగా వివరిస్తున్నాడు. దేవుడు తన ప్రజలను నాటి, కాపాడి, ప్రేమించాడు, కానీ వారి ప్రతిస్పందన తిరస్కరణగా మారింది. ఇక్కడే మనం తిరస్కరణ రహస్యాన్ని ఎదుర్కొంటున్నాము. ప్రేమ, సత్యం, బాధ్యత, మరియు సృష్టి అనే బహుమతులను ఇచ్చే ఆయనను మన మానవాళి ఎందుకు తిరస్కరిస్తుంది? సృష్టి జీవి సృష్టికర్తను మరచిపోయినప్పుడు పాపం మొదలవుతుంది కదా!!

 

దేవుడు మానవుడిని తోటలో “దానిని సాగుచేయుటకును, కాపాడుటకును” ఉంచాడని ఆదికాండము బోధిస్తుంది (ఆది 2:15). హీబ్రూ పదం “ʿābad” (ఆబాద్) కు “సాగుచేయుట” లేదా “సేవించుట” అని అర్థం. అలాగే “šāmar” (షామర్) కు “కాపాడుట”, “రక్షించుట”, లేదా “కాపాడుట” అని అర్థం. ఈ రెండు అర్ధాలు ఆధిపత్యం అంటే దోపిడీకి అనుమతి కాదని చూపిస్తున్నాయి. మనం నిర్వాహకులం, సంపూర్ణ యజమానులం కాదు. ఈ విషయాన్ని పునీత అస్సిసి ఫ్రాన్సిస్ తాను రచించిన ‘క్యాంటికిల్ ఆఫ్ ది క్రీచర్స్’ (సృష్టి జీవుల ప్రస్తుతి)లో చాలా అందంగా వ్యక్తీకరించాడు. ఆయన: “Laudato mi Signore” (“ఓ నా ప్రభూ, నీ సకల సృష్టి ద్వారా నీకు స్తుతి కలుగుగాక”) అని ప్రస్తుతించాడు. ఆయన సూర్యుడిని “సోదరుడు”, చంద్రుడిని “సోదరి”, నీటిని “సోదరి”, మరియు అగ్నిని కూడా “సోదరుడు” అని పిలిచాడు. ఫ్రాన్సిస్ దృష్టిలో, సృష్టి కేవలం వినియోగించుకోవడానికి చేయబడిన ఒక భౌతిక వస్తువు కాదు. అది సృష్టికర్తను స్తుతించడానికి ఉపయోగపడే ఒక బహుమతి. ఈ దృక్పథమే పోప్ ఫ్రాన్సిస్ రచించిన ‘Laudato Si’కి సారాంశం అయింది. దేవుని ముందు ప్రతి జీవికి దాని స్వంత విలువ ఉందని మరియు మానవులు సృష్టి సమగ్రతను గౌరవించాలని ఆయన మనకు గుర్తుచేస్తాడు. అదేవిధంగా, మనం వాటి పట్ల దయతో ఉండాలని కాటెకిజం బోధిస్తుంది (CCC 2415–2418).

 

ద్వితీయోపదేశకాండము “నీ సహోదరుని గాడిద గాని, అతని ఎద్దు గాని పడియుండుట చూచి, సహాయము చేయకుండుట మానవద్దు” (22:4) అని బోధిస్తుంది. విశ్రాంతి దినపు ఆచారంలో “నీ ఎద్దుయు నీ గాడిదయు విశ్రాంతి పొందునట్లు” (నిర్గ 23:12) అని జంతువులు సహితం చేర్చబడ్డాయి.  కీర్తన, “యెహోవా తన కార్యములనుబట్టి సంతోషించును గాక” (కీర్తన 104:31) అని  ప్రకటిస్తోంది. మరియు జ్ఞానగ్రంథం “ఉన్నవాటిని నీవు ప్రేమించుచున్నావు” (జ్ఞాన 11:24);  “నీతిమంతుడు తన పశువు ప్రాణమును కాపాడును” (సామె 12:10) అని మనకు గుర్తుచేస్తున్నాయి. కాబట్టి జంతువుల పట్ల మరియు సృష్టి పట్ల మన ప్రవర్తన దేవునితో మనకున్న సంబంధానికి వేరు కాదు. ప్రతిదీ ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉందని మరియు దేవునితో, మన పొరుగువారితో, మరియు భూమితో మనకున్న సంబంధాన్ని వేరు చేయలేమని ‘లౌదాతో  సి’ మనకు గుర్తుచేస్తుంది.

 

నేటి సువార్తలోని విషాదం ఏమిటంటే, కౌలుదారులు, “ఈ ద్రాక్షతోట మాది” అని చెప్పుకోవడమే!!  మానవాళికి కలిగే శోధన ఏమిటంటే ఈ లోకం నాది. ఈ వనరులు నావి. నేను వాటిని నా ఇష్టానుసారం వాడుకోవచ్చు అని వాపోవడమే! కానీ కీర్తన “భూమియు దానిమీదనున్న సమస్తమును యెహోవావే” అని మనకు చెబుతోంది  (24). అందుకే నేటి సువార్త మనం నమ్మకమైన కౌలుదారులమా లేక తిరస్కరించే కౌలుదారులమా? మనం దేవుని బహుమతులను కృతజ్ఞతతో స్వీకరిస్తున్నామా, లేక బాధ్యత లేకుండా వాటిని వినియోగిస్తున్నామా? మనం జంతువులను కేవలం వస్తువులుగా చూస్తున్నామా, లేక సృష్టికర్త యొక్క తోటి జీవులుగా చూస్తున్నామా? మనం సృష్టిని సాగు చేసి, కాపాడుతున్నామా, లేక దోపిడీ చేసి, నాశనం చేస్తున్నామా అని మనల్ని ప్రశ్నిస్తోంది. ద్రాక్షతోట దేవునిది. భూమి దేవునిది. జీవం దేవుని బహుమతి. అవి మనకు కొంతకాలం పాటు అప్పగించబడ్డాయి. మన ప్రతిస్పందన ఎన్నడూ తిరస్కారంగా కాకుండా, ఆయన సృష్టిపై మన ప్రేమతో, ఆయన సృష్టి పట్ల మన శ్రద్ధతో కూడిన కృతజ్ఞతగా ఉండాలి.

 

“కాపరి మాట్లాడేటప్పుడు వివేకంతో మౌనంగా, సూటిగా మాట్లాడాలి…” పునీత గ్రెగరీ ది గ్రేట్

 

 

 

 

 

 

 

 

“A Yes That Becomes Action” Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“A Yes That Becomes Action”

 

Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“...God, who began this good work in you, will carry it on until it is finished in the Day of                                                                 Christ Jesus”

 

 

Today’s Gospel presents us with two sons. The father says to the first, “Go and work in the vineyard.” He initially says, “I will not,” but later changes his mind and goes. The second says, “Yes, sir,” but does not go. Jesus asks: “Which of the two did his father’s will?” Israel’s covenant relationship with God involved šāmaʿ—“to hear,” but in Biblical usage hearing often means hearing with the intention of obeying. Genuine listening to God produces action. The fundamental question is not, “Who belongs to God’s people?” but “Who actually does the Father’s will?”  Claiming one’s identity, rights, or religious status does not absolve the duty of obedience, repentance, and responsibility.

 

The Greek word poieō means “to do, to accomplish, to put into practice.” Jesus is reminding us that faith is not merely about what we say, but about what we do. Our words have value only when they become responsible action. The Hebrew understanding of righteousness, ṣĕdāqāh, is not simply being personally “good”; it involves living rightly in relationship with God and with others. Therefore, our relationship with God necessarily has a social dimension. The first son represents someone who initially says “no” but later changes his mind and acts. This is metanoia—a change of mind and heart that leads to a change of life. The second son represents the danger of saying the right things without taking responsibility. Today, the Gospel asks each of us: Are my words consistent with my actions? Do I speak about justice but ignore injustice? Do I defend my own rights but forget the rights of others? Do I demand freedom but avoid responsibility?

 

St. Augustine gives us an excellent reflection on this view. Some people want to live a good life and have already decided to do so. But they are not capable of bearing sufferings even though they are ready to do good. Now it is a part of the Christian’s strength not only to do good works but also to endure evil. Weak people are those who appear zealous in doing good work but are unwilling or unable to endure the suffering. Lovers of the world, however, who are kept from good work by some evil desire, lie sick, and it is this sickness that deprives them of any strength to accomplish good work.

 

Jesus is not rejecting anyone but is challenging those who claim to belong to God and refuse to obey his call. Let us therefore move from words to action, from rights to responsibility, and from intention to commitment. May our “yes” to God become visible in the way we respect human dignity, defend the vulnerable, fulfill our duties, and work for the common good. Ultimately, as Jesus teaches us today, the true “yes” to God is the one that becomes a life of action.

 

“Then you will be free from all impurity and blame on the Day of Christ”.

 

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు

 

యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“...మీలో ఈ మంచి కార్యమును ఆరంభించిన దేవుడు, క్రీస్తు యేసు దినమున అది సంపూర్ణమగు వరకు దానిని కొనసాగించును.”

 

నేటి సువార్త మనకు ఇద్దరు కుమారులను పరిచయం చేస్తుంది. తండ్రి మొదటి కుమారునితో, “వెళ్లి ద్రాక్షతోటలో పని చేయుము” అని చెప్పాడు. అతడు మొదట, “నేను చేయను,” అని చెప్పి, తరువాత తన మనసు మార్చుకొని వెళ్ళాడు. రెండవ కుమారుడూ, “అయ్యా, సరే,” అని చెప్పి, వెళ్లలేదు. “ఈ ఇద్దరిలో ఎవరు తన తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చెను?” అని మనలను యేసు అడుగుతున్నాడు. దేవునితో ఇశ్రాయేలుకు ఉన్న నిబంధన సంబంధంలో హేబ్రియ పదం - ‘షామా’—అంటే “వినడం”. కానీ బైబిలు వాడుకలో “వినడం” అంటే తరచుగా విధేయత చూపించాలనే ఉద్దేశంతో వినడం అని అర్థం. దేవుని మాటలను నిజాయితీగా వినడం అనేది తగు చర్యకు దారితీస్తుంది. మనకు ఎదురయ్యే ప్రాథమిక ప్రశ్న, “దేవుని ప్రజలకు చెందినవారు ఎవరు?” అని కాదు, “తండ్రి చిత్తాన్ని నిజంగా నెరవేర్చేది ఎవరు?” అని. ఒకరి గుర్తింపు, హక్కులు లేదా మతపరమైన హోదాను ప్రకటించుకోవడం అనేది విధేయత, పశ్చాత్తాపం మరియు బాధ్యత అనే కర్తవ్యాన్ని ఎప్పటికీ తొలగించదు సుమా!!

 

“పోయెయో” (poieō) అనే గ్రీకు పదానికి “చేయడం, సాధించడం, ఆచరణలో పెట్టడం” అని అర్థం. విశ్వాసం అనేది కేవలం మనం చెప్పే మాటల గురించి మాత్రమే కాదు, మనం చేసే పనుల గురించి కూడా అని యేసు మనకు గుర్తు చేస్తున్నారు. మన మాటలు బాధ్యతాయుతమైన క్రియలుగా మారినప్పుడే వాటికి విలువ ఉంటుంది. హెబ్రీ భాషలో “నీతి” అనేది  “సెదాకా” (ṣĕdāqāh), అంటే కేవలం వ్యక్తిగతంగా “మంచిగా” ఉండటం కాదు. అది ఏమాత్రం సరిపోదు. అది దేవునితో మరియు ఇతరులతో సరైన సంబంధంలో జీవించడాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల, దేవునితో మన సంబంధానికి తప్పనిసరిగా ఒక సామాజిక కోణం ఉంటుంది. మొదటి కుమారుడు ప్రథమంగా “కాదు” అని చెప్పి, ఆ తర్వాత తన మనసు మార్చుకుని ప్రవర్తించే వ్యక్తికి ప్రతీకగా నిలిచాడు. ఇదే “మెతనోయియా” (metanoia) — జీవిత మార్పుకు దారితీసే మనసు మరియు హృదయంలో మార్పు. రెండవ కుమారుడు బాధ్యత తీసుకోకుండా సరైన మాటలు చెప్పడంలో ఉన్న ప్రమాదానికి ప్రతీకగా నిలుస్తున్నాడు. ఈ రోజు, సువార్త మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ ఇలా ప్రశ్నిస్తుంది: నా మాటలకు, నా చేతలకు పొంతన ఉందా? నేను న్యాయం గురించి మాట్లాడి అన్యాయాన్ని విస్మరిస్తున్నానా? నేను నా హక్కులను కాపాడుకుంటూ ఇతరుల హక్కులను మరచిపోతున్నానా? నేను స్వేచ్ఛను కోరుతూ బాధ్యతను తప్పించుకుంటున్నానా?

 

ఈ దృక్పథంపై పునీత అగస్టిన్ మనకు ఒక అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానాన్ని అందిస్తాడు. కొంతమంది మంచి జీవితం గడపాలని కోరుకుంటారు మరియు అలా చేయాలని ఇప్పటికే నిర్ణయించుకున్నారు. కానీ వారు మంచి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, బాధలను భరించే సామర్థ్యం వారికి ఉండదు. మంచి పనులు చేయడమే కాకుండా, చెడును సహించడం కూడా క్రైస్తవుని బలంలో ఒక భాగం. మంచి పనులు చేయడంలో ఉత్సాహంగా కనిపిస్తూ, బాధలను సహించడానికి ఇష్టపడని లేదా అసమర్థులైన వారే బలహీనులు. అయితే, ఏదో ఒక దుష్ట కోరిక వలన మంచి పనులకు దూరంగా ఉంచబడిన లోక ప్రేమికులు అనారోగ్యంతో పడి ఉంటారు, మరియు ఈ అనారోగ్యమే మంచి పనిని సాధించడానికి అవసరమైన ఏ బలాన్నైనా వారి నుండి హరించివేస్తుంది.

 

యేసు ఎవరినీ తిరస్కరించడం లేదు, కానీ తాము దేవునికి చెందినవారమని చెప్పుకుంటూ, ఆయన పిలుపుకు లోబడటానికి నిరాకరించే వారిని సవాలు చేస్తున్నాడు. కాబట్టి మనం మాటల నుండి చేతలకు, హక్కుల నుండి బాధ్యతలకు, మరియు సంకల్పం నుండి నిబద్ధతకు పయనిద్దాం. మనం మానవ గౌరవాన్ని గౌరవించే విధానంలో, బలహీనులను రక్షించే విధానంలో, మన విధులను నెరవేర్చే విధానంలో, మరియు సామూహిక మేలు కోసం పనిచేసే విధానంలో దేవునికి మన "అవును" అనేది స్పష్టంగా కనబడాలి. అంతిమంగా, ఈ రోజు యేసు మనకు బోధిస్తున్నట్లుగా, దేవునికి చెప్పే నిజమైన "అవును" అనేది, క్రియాయుతమైన జీవితంగా మారేదే అని గ్రహిద్దాం!!!

 

“అప్పుడు క్రీస్తు దినమున మీరు సమస్త అపవిత్రత నుండియు, నింద నుండియు విముక్తి పొందుదురు”.

Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace

 

Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

 

“Entrust your cares to the Lord and he will support you”

 

Today’s Gospel invites us to reflect on the mystery of salvation. C. G. Montefiore called this parable “one of the greatest and most glorious of all,” because it touches the heart of our Christian faith. Salvation is not a wage that we can demand because we believe, pray, work, or perform religious duties. Faith is essential, but salvation remains the gracious gift of God. Saint Paul reminds us that we are saved “by grace through faith,” and that this is “the gift of God” (Eph 2:8–9). Faith opens our hearts to grace; it does not place God in our debt. Even our response to God is possible because his grace comes first.

 

Jesus asks, “Why do you stand here idle all day?” (Mt 20:3, 6). In the marketplace, these laborers represent our souls waiting to be called into God’s service. Joshua says, “Choose this day whom you will serve” (Josh 24:15). Until we respond to God’s call, we can remain spiritually idle. The marketplace also represents a world of noise, business, competition, entertainment, and distraction. In the midst of it, Wisdom cries out (Prov 1:20–21), and the Gospel calls us from vanity and distraction to a meaningful life of service.

 

The laborers are hired for one day. Our earthly life is that one day! We have a limited time in which to accomplish the work God entrusts to us. Therefore, we are called to diligence, perseverance, and faithfulness, even amid difficulties. The work is for a day, but the reward is eternal. The owner hires workers at different hours. This reminds us that God calls people at different stages of salvation history and at different moments of life. Judges, kings, prophets, apostles, and the Church have been sent to labor in his vineyard, bringing his call to Jews and Gentiles alike. At the center of this work is Jesus Christ, the only-begotten Son of God, who accomplishes our salvation through his sacrificial death and resurrection.

 

The surprising part of the parable is that those who came at the eleventh hour receive the same denarius as those who worked from morning. This does not mean that their labor was equal. It means that salvation is not measured by the amount of time we have served God. A person who turns sincerely to Christ even at the last moment can receive the fullness of God’s saving grace. The first workers complain, “You have made them equal to us” (Mt 20:12). But the owner replies, “I am doing you no wrong” (Mt 20:13). God cannot do injustice. If he gives another person a grace that he has not given us, his generosity toward that person is not an injustice toward us. We should not be jealous of another person’s grace.

 

At the same time, grace does not make our lives careless. God’s grace calls us to righteousness. Saint Paul reminds us that we will all appear before Christ and receive according to what we have done (2 Cor 5:10). Our faith must therefore bear fruit in a righteous life. Salvation is grace, not a wage; faith receives that grace, and righteousness reveals its fruit. We cannot say, “God owes me salvation because I have done more.” Everything we have—including our faith and our ability to serve—is already a gift. Let us therefore work faithfully in God’s vineyard, remain grateful for the grace we have received, and rejoice when God extends that same grace to others—even at the eleventh hour.

 

“To you, O God, I keep vigil at dawn, to look upon your power, alleluia”.

 

 

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు, అది ఒక కృప యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు 

అది ఒక కృప 

యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

 

“మీ చింతలను ప్రభువునకు అప్పగించుడి, ఆయన మిమ్మును ఆదుకొనును”

 

నేటి సువార్త రక్షణ మర్మమును గూర్చి ధ్యానించమని మనలను ఆహ్వానిస్తుంది. సి. జి. మాంటిఫియోర్ ఈ ఉపమానాన్ని “అన్నిటికంటే గొప్పదైన మరియు అత్యంత మహిమాన్వితమైన ఉపమానాలలో ఒకటి” అని పిలిచాడు. ఎందుకంటే ఇది మన క్రైస్తవ విశ్వాసపు హృదయాన్ని తాకుతుంది. మనం విశ్వసించినందువల్ల, ప్రార్థించినందువల్ల, పనిచేసినందువల్ల, లేదా మతపరమైన విధులను నిర్వర్తించినందువల్ల రక్షణ అనేది మనం డిమాండ్ చేయగల ప్రతిఫలం కాదు. విశ్వాసం అవశ్యకమే, కానీ రక్షణ దేవుని కృపాపూర్వక బహుమానంగానే మిగిలిపోతుంది. మనం “విశ్వాసము ద్వారా కృపచేత” రక్షింపబడ్డామని, మరియు ఇది “దేవుని బహుమానము” అని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (ఎఫె 2:8-9). విశ్వాసం మన హృదయాలను కృపకు తెరుస్తుంది. అది దేవుణ్ణి మనకు రుణపడి ఉండేలా చేయదు. దేవునికి మన ప్రతిస్పందన కూడా సాధ్యమవుతుంది. ఎందుకంటే ఆయన కృప మన ప్రతి స్పందనకు ముందే వస్తుంది కాబట్టి.

 

యేసు, “మీరు రోజంతా ఇక్కడ పనిలేకుండా ఎందుకు నిలబడి ఉన్నారు?” (మత్త 20:3, 6) అని అడుగుతున్నాడు. సంతలో, ఈ పనివారు దేవుని సేవలోకి పిలువబడటానికి ఎదురుచూస్తున్న ఆత్మలకు ప్రతీకగా ఉన్నారు. నాయకుడు యెహోషువ, “ఈ రోజు మీరు ఎవరిని సేవిస్తారో ఎంచుకోండి” (యెహో 24:15) అని వలస యూదులను ఉద్దేశించి అన్నాడు. మనం దేవుని పిలుపుకు స్పందించే వరకు, మనం ఆధ్యాత్మికంగా నిష్క్రియులుగా ఉండగలము. సంత అనేది శబ్దం, వ్యాపారం, పోటీ, వినోదం మరియు పరధ్యానంతో నిండిన ప్రపంచానికి కూడా ప్రతీకగా ఉంది కదా!! దాని మధ్యలో, జ్ఞానం కేక వేస్తుంది (సామె 1:20-21), మరియు సువార్త మనలను వ్యర్థత మరియు పరధ్యానం నుండి అర్థవంతమైన సేవా జీవితానికి పిలుస్తుంది.

 

కూలి వారు ఒక రోజు కోసం నియమించబడతారు. మనం కులివారము. మన భూలోక జీవితం ఆ ఒక్క రోజే! దేవుడు మనకు అప్పగించిన పనిని పూర్తి చేయడానికి మనకు పరిమిత సమయాన్నె ఇచ్చాడు. అందువల్ల, కష్టాల మధ్యలోనూ మనం శ్రద్ధ, ఓర్పు మరియు విశ్వాసపాత్రతను కలిగి ఉండాలని పిలువబడ్డాము. పని ఒక రోజుకే, కానీ ప్రతిఫలం శాశ్వతమైనది సుమా!! యజమాని వేర్వేరు సమయాల్లో పనివారిని నియమించుకుంటాడు. రక్షణ చరిత్రలోని వివిధ దశలలో మరియు జీవితంలోని వివిధ సమయాలలో దేవుడు ప్రజలను పిలుస్తాడని ఈ ఉపమానం మనకు గుర్తు చేస్తుంది. న్యాయాధిపతులు, రాజులు, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు మరియు సంఘం ఆయన ద్రాక్షతోటలో పని చేయడానికి, యూదులకు మరియు అన్యజనులకు సరి సమానంగా ఆయన పిలుపున అందించడానికి వీరు పంపబడ్డారు. ఈ పనికి కేంద్రబిందువు దేవుని ఏకైక కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు. ఆయన తన బలియాగ మరణం మరియు పునరుత్థానం ద్వారా మన రక్షణను నెరవేర్చాడు.

 

ఈ ఉపమానంలో ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, చివరి నిమిషంలో వచ్చినవారు సహితం, ఉదయం నుండి పనిచేసిన వారితో సమానమైన దేనార్లను పొందారు. దీని అర్థం వారి శ్రమ సమానమైనదని కాదు. మనం దేవునికి ఎంతకాలం (నాణ్యమైన) సేవ చేశామనే దానిని బట్టి రక్షణ కొలవబడదని దీని అర్థం. చివరి క్షణంలో కూడా క్రీస్తు వైపు హృదయపూర్వకంగా తిరిగే వ్యక్తి దేవుని సంపూర్ణ రక్షణ కృపను పొందగలడు. మొదటి పనివారు, “నీవు వారిని మాతో సమానులుగా చేశావు” అని ఫిర్యాదు చేశారు (మత్త 20:12). కానీ యజమాని, “నేను మీకు ఎటువంటి అన్యాయం చేయడం లేదు” అని జవాబిస్తాడు (మత్త 20:13). దేవుడు ఎవరికీ ఎన్నడు అన్యాయం చేయలేడు. ఆయన మనకు ఇవ్వని కృపను వేరొక వ్యక్తికి ఇస్తే, ఆ వ్యక్తి పట్ల ఆయన చూపిన ఉదారత మన పట్ల అన్యాయం కానే కాదు.  కాకూడదు! మనం వేరొకరి కృపను చూసి అసూయపడకూడదు.

 

అదే సమయంలో, మనం పొందుకున్న కృప మన జీవితాలను అజాగ్రత్తగా మార్చదు. దేవుని కృప మనలను నీతి వైపు పిలుస్తుంది. మనమందరం క్రీస్తు ఎదుట హాజరై, మనం చేసినదాని ప్రకారం ప్రతిఫలం పొందుతామని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (2 కొరింథీ 5:10). కాబట్టి మన విశ్వాసం నీతివంతమైన జీవితంలో ఫలించాలి. రక్షణ అనేది కృప, జీతం కాదు. విశ్వాసం ఆ కృపను పొందుతుంది. మరియు నీతి దాని ఫలాన్ని వెల్లడిస్తుంది. “క్రీస్తు కొరకు నేను ఎక్కువ శ్రమ చేశాను కాబట్టి దేవుడు నాకు రక్షణ ఇవ్వాలి” అని మనం అనలేము. మన విశ్వాసం మరియు సేవ చేయగల మన సామర్థ్యంతో సహా మనకున్న ప్రతిదీ ఇప్పటికే ఒక బహుమానమే. కాబట్టి మనం దేవుని ద్రాక్షతోటలో నమ్మకంగా పనిచేద్దాం. మనం పొందిన కృపకు కృతజ్ఞతతో ఉందాం. మరియు చివరి గడియలోనూ దేవుడు అదే కృపను ఇతరులకు అందించినప్పుడు ఆనందిద్దాం.

 

“ఓ దేవా! నీ శక్తిని చూడటానికి నేను వేకువజామున మెళకువగా ఉంటాను. హల్లెలూయా”.