From Knowing Christ to Transforming the World...... Is 22:19-23; Rom 11:33-36; Mt 16:13-20 (A / 21)

 

        From Knowing Christ to Transforming the                                     World......

 

Is 22:19-23; Rom 11:33-36; Mt 16:13-20 (A / 21)

 

“Each of us is a small stone, but in Jesus’ hands participates in the building of the Church” (Pope Francis)

 

In today’s Gospel, Jesus asks his disciples a question that is as relevant today as it was two thousand twenty-six years ago: “Who do people say that the Son of Man is?” And then he makes it personal: “But who do you say that I am?” (Mt 16:13–15). Jesus is not conducting a survey. He is asking for a personal commitment. Peter answers, “You are the Christ, the Son of the living God” (Mt 16:16). To recognize Jesus as Christ means more than accepting a religious belief. It means accepting his vision of humanity and becoming part of his mission.

 

Jesus entered a world divided by social class, religious boundaries, cultural prejudices, political power, and economic inequality. He touched lepers, welcomed sinners, spoke with foreigners, defended the dignity of women, ate with those whom society rejected, and placed children and the poor at the center of God’s Kingdom. He was a transformer of human relationships. He challenged religious hypocrisy: “These people honor me with their lips, but their hearts are far from me” (Mt 15:8). He challenged social exclusion: “I was a stranger, and you welcomed me” (Mt 25:35). He challenged the abuse of power: “Whoever wishes to be great among you must be your servant” (Mt 20:26).

 

This is the reformation of the Kingdom of God: not destroying society, but transforming it according to God’s justice, mercy, truth, and love. And this transformation begins with the right to question inequalities around us. If I say, “Jesus is my savior,” then I must ask: What must change in me and society? We cannot proclaim Christ while tolerating exploitation, human trafficking, or the destruction of human dignity and the vulnerable. St Paul tells us, “Do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your minds” (Rom 12:2). Christian discipleship is therefore a continual reformation of ourselves and our society.

 

The Second Vatican Council expresses this beautifully: Christ “fully reveals humanity to itself” (GS, 22). When we discover Christ, we also discover what it means to become truly human. Catholic Social Teaching therefore calls us to build a society founded on human dignity, solidarity, the common good, and justice. The Kingdom of God is not merely something we wait for after death. That Kingdom of God is at hand (Mt 3:2); “something can be observed (Lk 17:20); “is within you here and now” (Lk 17: 21). We begin to manifest it whenever we transform hatred into reconciliation, exclusion into welcome, exploitation into justice, and indifference into solidarity. Jesus asks each of us today: “Who do you say that I am?” To know Christ is to be transformed by Christ; and to be transformed by Christ is to become an instrument of transformation in the world in our relationships, our society, according to the values of the Messianic Kingdom.

 

 

“The Church is a community of life, made up of very many stones, all different…” (Pope Francis)

 

 

క్రీస్తును తెలుసుకోవడం నుండి ప్రపంచాన్ని మార్చడం వరకు….. యెష 22:19-23; రోమా 11:33-36; మత్త 16:13-20 (A / 21)

 

            క్రీస్తును తెలుసుకోవడం నుండి ప్రపంచాన్ని                                     మార్చడం వరకు…..

 

యెష 22:19-23; రోమా 11:33-36; మత్త 16:13-20 (A / 21)

 

“మనలో ప్రతి ఒక్కరం ఒక చిన్న రాయి వంటివారము. కానీ యేసు చేతులలో సంఘము కట్టబడుటలో పాలుపొందుతాము” (పోప్ ఫ్రాన్సిస్)

 

నేటి సువార్తలో, యేసు తన శిష్యులను “మనుష్యకుమారుడు ఎవరని జనులు అనుకోనుచున్నారు?” అని ఒక ప్రశ్న అడుగుతాడు. అది రెండు వేల ఇరువై ఆరు సంవత్సరాల క్రితం ఎంత సందర్భోచితంగా ఉందో, ఈనాటికీ అంతే సందర్భోచితంగా ఉంది. ఆ తర్వాత “అయితే నేను ఎవరని మీరను చెప్పుకొనుచున్నారు?” (మత్త 16:13-15) అని వ్యక్తిగతం చేస్తాడు. యేసు ఒక సర్వే నిర్వహించడం లేదు. ఆయన ఒక వ్యక్తిగత నిబద్ధతను కోరుతున్నాడు. అందుకు పేతురు “నీవు క్రీస్తువు. జీవముగల దేవుని కుమారుడవు” (మత్త 16:16) అని జవాబిస్తున్నాడు. యేసును క్రీస్తుగా గుర్తించడం అంటే ఒక మత విశ్వాసాన్ని అంగీకరించడం కంటే ఎక్కువ!! దాని అర్థం మానవాళిపై ఆయనకున్న దృష్టిని అంగీకరించి, ఆయన పరిచర్యలో భాగం కావడం.

 

యేసు సామాజిక వర్గాలు, మతపరమైన సరిహద్దులు, సాంస్కృతిక పక్షపాతాలు, రాజకీయ అధికారం మరియు ఆర్థిక అసమానతలచే విభజించబడిన ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆయన కుష్ఠరోగులను తాకాడు, పాపులను స్వాగతించాడు, పరదేశీయులతో మాట్లాడాడు, స్త్రీల గౌరవాన్ని కాపాడాడు, సమాజం వెలివేసిన వారితో కలిసి భోజనం చేశాడు, మరియు పిల్లలను, పేదలను దేవుని రాజ్యానికి కేంద్రంగా నిలిపాడు. ఆయన మానవ సంబంధాలను మార్చేవాడు. ఆయన మతపరమైన కపటత్వాన్ని “వీరు తమ పెదవులతో నన్ను ఘనపరుస్తారు, కానీ వారి హృదయాలు నాకు దూరంగా ఉన్నాయి” (మత్త 15:8) అని సవాలు చేశాడు. సామాజిక బహిష్కరణను “నేను పరదేశిగా ఉన్నప్పుడు, మీరు నన్ను స్వాగతించలేదు” (మత్త 25:35) అని సవాలు చేశాడు. అధికార దుర్వినియోగాన్ని “మీలో గొప్పవాడు కావాలని కోరుకునేవాడు మీ సేవకుడిగా ఉండాలి” (మత్త 20:26) అని సవాలు చేశాడు.

 

దేవుని రాజ్య సంస్కరణ అంటే సమాజాన్ని నాశనం చేయడం కాదు. దేవుని న్యాయం, కరుణ, సత్యం మరియు ప్రేమకు అనుగుణంగా దానిని మార్చడం. ఈ మార్పు మన చుట్టూ ఉన్న అసమానతలను ప్రశ్నించే హక్కుతో మొదలవుతుంది. నేను, “యేసు నా రక్షకుడు” అని చెప్పుకుంటే, నాలోనూ, సమాజంలోనూ ఎటువంటి మార్పు రావాలి అని ప్రశ్నించుకోవాలి!!! దోపిడీని, మానవ అక్రమ రవాణాను, లేదా మానవ గౌరవాన్ని మరియు బలహీనుల నాశనాన్ని సహిస్తూ మనం క్రీస్తును ప్రకటించలేము. పరిశుద్ధ పౌలు , “ఈ లోకానికి అనుగుణంగా ఉండకండి. కానీ మీ మనస్సులను నూతనపరచుకోవడం ద్వారా రూపాంతరం చెందండి” (రోమా 12:2) అని మనలను హెచ్చరిస్తున్నాడు. అందువల్ల క్రైస్తవ శిష్యరికం అనేది మనల్ని మరియు మన సమాజాన్ని నిరంతరం సంస్కరించుకోవడమే కదా!!

 

రెండవ వాటికను మహాసభ ఈ విషయాన్ని "మన మానవత్వo తనకు తానే క్రీస్తులా రూపాంతరం చెందడానికి క్రీస్తు తనను తాను సాక్షాత్కరించుకున్నాడు" (GS, 22) అని  చాలా అందంగా వ్యక్తీకరిస్తుంది. మనం క్రీస్తును కనుగొన్నప్పుడు, నిజమైన మానవులుగా మారడం అంటే ఏమిటో కూడా మనం కనుగొంటాము. అందువల్ల కథోలిక సామాజిక బోధన – మానవ గౌరవం, సంఘీభావం, ఉమ్మడి శ్రేయస్సు మరియు న్యాయంపై ఆధారపడిన సమాజాన్ని నిర్మించమని మనకు పిలుపునిస్తుంది. దేవుని రాజ్యం అనేది మనం మరణానంతరం ఎదురుచూసే విషయం మాత్రమే కాదు. ఆ దేవుని రాజ్యం సమీపంలోనే ఉంది (మత్త 3:2); “గమనించదగినది ఏదో మనమధ్యనే ఉంది” (లూకా 17:20); “ఇక్కడే, ఇప్పుడే మీలోనే ఉంది” (లూకా 17:21). మనం ద్వేషాన్ని సయోధ్యగా, బహిష్కరణను స్వాగతంగా, దోపిడీని న్యాయంగా, మరియు ఉదాసీనతను సంఘీభావంగా మార్చినప్పుడల్లా దానిని వ్యక్తపరచడం ప్రారంభిస్తాము. ఈ రోజు యేసు మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ "నేను ఎవరని నీవు అనుకోనుచున్నావు?" అని అడుగుతున్నాడు. క్రీస్తును తెలుసుకోవడం అంటే క్రీస్తు ద్వారా/వలే రూపాంతరం చెందడం. క్రీస్తు ద్వారా/వలే రూపాంతరం చెందడం అంటే మెస్సీయ రాజ్యపు విలువలకు అనుగుణంగా, మన సంబంధాలలో, మన సమాజంలో, ప్రపంచంలో రూపాంతరానికి ఒక సాధనంగా మారడం!!

 

"సంఘం అనేది ఒక జీవ సమాజం. అది విభిన్నమైన అనేక రాళ్లతో ఏర్పడింది..." (పోప్ ఫ్రాన్సిస్)

Witness the Messianic Age Is 56:1.6-7; Rom 11:13-15.29-32; Mt 15:21-28 (A /20) “All peoples, bless our God, who gave life to our souls, alleluia”.

 

Witness the Messianic Age

 

Is 56:1.6-7; Rom 11:13-15.29-32; Mt 15:21-28 (A /20)

 

“All peoples, bless our God, who gave life to our souls, alleluia”.

 

A Canaanite woman approaches Jesus crying, “Have pity on me, Lord, Son of David!” (Mt 15:22). She is a foreigner, an outsider, and a woman with no recognized religious status within Israel. Yet she refuses to walk away. She continues to plead for her daughter. Jesus finally says, “Woman, great is your faith! Let it be done for you as you wish” (Mt 15:28). This is more than a story of healing. It is a test and manifestation of faith. It presents four points.

 

At first, Jesus appears silent and even distant to the Canaanite woman’s cry. This moment of apparent neglect is not rejection, but a test of faith. It draws out her perseverance and reveals a deeper truth: faith must sometimes pass through silence and struggle before it matures. Secondly, through this encounter, Jesus gradually reveals who he truly is. The woman calls him “Son of David”, a messianic title, even before many of his own people fully recognize him. Her faith becomes a moment where Jesus is revealed as the Messiah whose mercy cannot be limited by boundaries of race or nation.

 

Thirdly, the woman’s persistence becomes a model of true faith. She does not give up despite obstacles, silence, or delay. Her faith shows that the Messianic age is marked by openness, perseverance, and trust in God’s mercy for all peoples. In her, we see that God’s salvation is not restricted but extended to everyone who believes. Finally, this Gospel becomes a challenge for us. As disciples of Christ, we are called not only to believe but to witness. Our faith must be visible in compassion, justice, forgiveness, and service.

 

Isaiah announces this universal horizon: “My house shall be called a house of prayer for all peoples” (Is 56:7). The Messianic age is characterized by the gathering of humanity into God’s saving plan. God’s salvation is not reserved for one race, nation, culture, or social group. The Canaanite woman therefore becomes a sign of the Messianic age. May we have a faith that perseveres, reveals Christ, and becomes a living witness of his Kingdom.

 

 

“Come and hear, all who fear God. I will tell what he did for my soul, alleluia.”

 

మెస్సీయ యుగాన్ని చూడండి! యెషయా 56:1.6-7; రోమా 11:13-15.29-32; మత్తయి 15:21-28 (A /20)

మెస్సీయ యుగాన్ని చూడండి!

 

యెషయా 56:1.6-7; రోమా 11:13-15.29-32; మత్తయి 15:21-28 (A /20)

 

“సకల జనులారా! మన ప్రాణములకు జీవమిచ్చిన మన దేవుణ్ణి స్తుతించుడి. హల్లెలూయా”.

 

ఒక కనానీయురాలు యేసును సమీపించి, “ప్రభువా! దావీదు కుమారుడా! నన్ను  కరుణించు!” అని మొరపెట్టుకుంది (మత్త 15:22). ఆమె ఒక పరదేశి. బయటి వ్యక్తి. మరియు ఇశ్రాయేలులో గుర్తింపు పొందిన మతపరమైన హోదా లేని ఒక సాధారణ స్త్రీ. అయినప్పటికీ ఆమె వెళ్ళిపోవడానికి నిరాకరించింది. ఆమె తన కుమార్తె కోసం వేడుకుంటూనే ఉంది. చివరకు యేసు, “అమ్మా, నీ విశ్వాసము గొప్పది! నీ కోరిక ప్రకారమే నీకు జరుగును గాక” అని అన్నాడు (మత్త 15:28). ఇది కేవలం స్వస్థత గురించిన కథ కంటే ఎక్కువే! ఇది విశ్వాసానికి ఒక పరీక్ష మరియు ప్రత్యక్షత. ఇది నాలుగు అంశాలను తెలియజేస్తుంది మనకు.

 

మొదట, కనానీయురాలి మొర పట్ల యేసు మౌనంగా, దూరంగా  ఏమి పట్టనట్లుగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తాడు. ఈ నిర్లక్ష్యపూరితమైన క్షణం తిరస్కారం కాదు. కానీ విశ్వాసానికి ఒక పరీక్ష. అది ఆమె పట్టుదలను బహిర్గతం చేస్తుంది. మరియు ఒక లోతైన సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. విశ్వాసం పరిపక్వం చెందడానికి ముందు కొన్నిసార్లు మౌన పోరాటం గుండా వెళ్ళాలి. రెండవదిగా, ఈ సంఘటన ద్వారా, యేసు తాను నిజంగా ఎవరో అన్న విషయాన్ని క్రమంగా వెల్లడిస్తాడు. ఆయన సొంత ప్రజలలో చాలామంది ఆయనను పూర్తిగా గుర్తించకముందే, ఆ స్త్రీ ఆయనను "దావీదు కుమారుడు" అని, ఒక మెస్సీయ బిరుదుతో సంబోధిస్తుంది కదా! ఆమె విశ్వాసం, జాతి లేదా దేశ సరిహద్దులచే పరిమితం చేయలేని కరుణ గల మెస్సీయగా యేసును వెల్లడి చేసే క్షణంగా మారుతుంది.

 

మూడవదిగా, ఆ స్త్రీ పట్టుదల నిజమైన విశ్వాసానికి ఒక నమూనాగా నిలుస్తుంది. అడ్డంకులు, నిశ్శబ్దం లేదా ఆలస్యం ఎదురైనప్పటికీ ఆమె వెనుకాడలేదు. మెస్సీయ యుగం ప్రజలందరి పట్ల నిష్కాపట్యం, పట్టుదల మరియు దేవుని కరుణపై నమ్మకంతో కూడి ఉంటుందని ఆమె విశ్వాసం చూపిస్తుంది. ఆమెలో -  దేవుని రక్షణ పరిమితం కాదని, విశ్వసించే ప్రతి ఒక్కరికీ విస్తరించబడిందని మనం గ్రహిస్తున్నాము. చివరగా, ఈ సువార్త మనకు ఒక సవాలుగా మారుతుంది. క్రీస్తు శిష్యులుగా, మనం కేవలం విశ్వసించడానికే కాక సాక్ష్యమివ్వడానికి కూడా పిలువబడ్డాము. మన విశ్వాసం కరుణ, న్యాయం, క్షమాపణ మరియు సేవలో కనబడాలి.

 

ప్రవక్త యెషయా ఈ విశ్వవ్యాప్త దృక్పథాన్ని : “నా మందిరము సమస్త జనులకు ప్రార్థన మందిరము అనబడును” (యెష 56:7) అని ప్రకటిస్తున్నాడు. మానవాళి అంతా దేవుని రక్షణ ప్రణాళికలో సమకూర్చబడటమే మెస్సీయ యుగపు ముఖ్య లక్షణం. దేవుని రక్షణ ఏ ఒక్క జాతి, దేశం, సంస్కృతి లేదా సామాజిక వర్గానికి మాత్రమే పరిమితం కాదు. అందువల్ల కనానీయురాలు మెస్సీయ యుగానికి ఒక సూచనగా నిలుస్తుంది. మన విశ్వాసం నిలకడగా ఉండి, క్రీస్తును బయలుపరచి, ఆయన రాజ్యానికి సజీవ సాక్షిగా నిలుచును గాక.

 

“దేవునికి భయపడేవారలారా, వచ్చి వినండి. ఆయన నా ప్రాణానికి ఏమి చేశాడో నేను మీకు చెబుతాను, హల్లెలూయా.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Strong Winds Take Courage. Do Not Be Afraid 1Kgs 19:9a.11-13a; Rom 9:1-5; Mt 14:22-33 (19 / A)

 

Strong Winds

Take Courage. Do Not Be Afraid

 

1Kgs 19:9a.11-13a; Rom 9:1-5; Mt 14:22-33 (19 / A)

 “…man lost the dignity you gave him; he deserved to lose it, since he had sinned (Saint Catherine of Siena)

 

Today’s Gospel teaches that the disciples are caught in a violent storm. Strong winds batter their boat, fear overwhelms them, and they think all is lost. Then Jesus comes walking on the water and says, “Take courage. It is I. Do not be afraid (Mt 14:27). Before calming the storm, Jesus first calms their hearts. His presence becomes their greatest strength. Our world today is shaken by many “strong winds”. There are the winds of trauma—war, violence, abuse, broken families, migration, loneliness, anxiety, and depression. Many people carry invisible winds (wounds). Like the disciples, they feel overwhelmed and abandoned.

 

Many of us struggle with relentless workloads, fear of losing jobs, financial insecurity, and the pressure to prioritize profit over people. The Second Vatican Council reminds us that the human person—not profit—is “the source, the center, and the purpose of all economic and social life” (GS 63). Around the world we see wars, corruption, violations of human rights, religious persecution, discrimination, forced migration, and widening inequality. These storms often strike the weakest members of society first.

 

In many places around the world, there are increasing pressures to regard the deliberate termination of human life—whether before birth, at the end of life, or in other vulnerable situations—as an acceptable solution to suffering. At the same time, many parents and students struggle to navigate educational environments where some aspects of the curriculum may conflict with the moral, cultural, or religious values taught in their families. This can leave young people caught between the traditions they have received at home and the many competing ideas they encounter in society. The Church encourages education that forms the whole person—mind, right conscience, and heart—while respecting both truth and human dignity.

 

The prophet Elijah expected God in the wind, the earthquake, and the fire. Instead, God came in a gentle whisper (1 Kgs 19:12). God still speaks quietly through his Word, our conscience, and the witness of holy people. Jesus’ command, “Take courage,” comes from the Greek word θαρσεῖτε (tharseite), meaning “be confident; do not lose heart.” The Hebrew word אֱמוּנָה ('emunah) means steadfast and faithful trust. Peter walked on the water as long as he kept his eyes on Christ. When he looked only at the wind, he began to sink. The same is true for us.

If we focus only on fear, confusion, or the pressures around us, we lose hope. But if we keep our eyes on Christ, no storm can separate us from his love. As we celebrate this Eucharist, let us entrust to the Lord every strong wind in our lives—our personal struggles, family concerns, social conflicts, ethical challenges, and uncertainties about the future. May Christ strengthen us to defend the dignity of every human life, support families in forming their children with wisdom and love, stand beside those who suffer, and become signs of courage and hope in a troubled world.

 

 

“The Lord is faithful in all his words and loving in all his deeds. Alleluia”.

 

 

 

బలమైన గాలులు—ధైర్యం తెచ్చుకోండి. భయపడవద్దు 1 రాజులు 19:9a, 11-13a; రోమా 9:1-5; మత్తయి 14:22-33 (19 / A)

 

 

బలమైన గాలులు—ధైర్యం తెచ్చుకోండి. భయపడవద్దు

 

1 రాజులు 19:9a, 11-13a; రోమా 9:1-5; మత్తయి 14:22-33 (19 / A)

 

“…మనుష్యుడు నీవు అతనికి ఇచ్చిన ఘనతను పోగొట్టుకొనెను. అతడు పాపము చేసినందున దానిని పోగొట్టుకొనుటకు అర్హుడై యుండెను” (పునీత కేథరీన్ ఆఫ్ సీయేనా)

 

యేసు శిష్యులు ఒక భయంకరమైన సముద్ర తుఫానులో చిక్కుకున్నారు. బలమైన గాలులు వారి పడవను బలంగా తాకాయి. భయం వారిని ముంచివేసింది. అంతా కోల్పోయినట్లు వారు భావించారు. అప్పుడు యేసు నీళ్ల మీద నడుస్తూ వచ్చి, “ధైర్యం తెచ్చుకోండి. ఇది నేనే. భయపడవద్దు” అని అభయ మివ్వడం మనం  నేటి సువార్తలో (మత్త 14:27)  విన్నాం. తుఫానును శాంతపరచడానికి ముందు, యేసు మొదట వారి హృదయాలను శాంతపరిచాడు కదా! ఆయన సన్నిధి వారికి గొప్ప బలంగా మారింది. నేడు మన ప్రపంచం అనేక బలమైన గాలులవల్ల వణుకుతుంది, కదిలించబడుతోంది. యుద్ధం, హింస, అధికార దుర్వినియోగం, విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబాలు, వలసలు, ఒంటరితనం, ఆందోళన మరియు నిరాశ వంటి గాయాల తుఫాను గాలులు ఉన్నాయి. మనం కనిపించని ఈ తుఫాను గాలుల గాయాలను మోస్తున్నా౦. శిష్యుల వలె, మనం  నిస్సహాయంగా, ఒంటరిగా నడి సముద్ర తుఫాను గాలులలో చిక్కుకున్నట్లు భావిస్తున్నా౦.

 

 చాలా మంది అంతులేని పనిభారం, ఉద్యోగాలు కోల్పోతామనే భయం, ఆర్థిక అభద్రత, మరియు ప్రజల జీవితాల కంటే లాభాలకే ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలనే కార్పొరేటు ఒత్తిడితో సతమతమవుతున్నారు. లాభం కాదు, మానవ వ్యక్తే “సమస్త ఆర్థిక సామాజిక జీవితానికి మూలం, కేంద్రం మరియు ఉద్దేశ్యం" అని రెండవ వాటికను మహాసభ మనకు గుర్తుచేస్తుంది (GS 63). ప్రపంచవ్యాప్తంగా మనం యుద్ధాలు, అవినీతి, మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనలు, మతపరమైన హింస, వివక్ష, బలవంతపు వలసలు మరియు పెరుగుతున్న అసమానతలను చూస్తున్నాము. ఈ తుఫానులు తరచుగా సమాజంలోని అత్యంత బలహీన వర్గాల వారిపైనే మొదట విరుచుకుపడుతున్నాయి.

 

ప్రపంచంలోని అనేక ప్రాంతాలలో, మానవ జీవితాన్ని ఉద్దేశపూర్వకంగా అంతం చేయడాన్ని—అది పుట్టుకకు ముందు అయినా, జీవిత చరమాంకంలో అయినా, లేదా ఇతర బలహీన పరిస్థితులలో అయినా—బాధకు ఆమోదయోగ్యమైన పరిష్కారంగా పరిగణించాలనే ఒత్తిళ్లు పెరుగుతున్నాయి. దీన్ని నీవు గ్రహిస్తున్నావా? అదే సమయంలో, పాఠ్యప్రణాళికలోని కొన్ని అంశాలు తమ కుటుంబాలలో నేర్పిన నైతిక, సాంస్కృతిక, లేదా మతపరమైన విలువలతో విభేదించే విద్యా వాతావరణాలలో సర్దుకుపోవడానికి చాలా మంది తల్లిదండ్రులు మరియు విద్యార్థులు ఇబ్బంది పడుతున్నారని గ్రహిస్తున్నావా? బడి/ కాలేజిల్లో పాఠాలు మానవ నైతిక విలువలకు దురమౌతున్నాయని గ్రహిస్తున్నావా? దీనివల్ల యువత తాము ఇంట్లో పొందిన సంప్రదాయాలకూ, సమాజంలో ఎదుర్కొనే అనేక పోటీ భావాలకూ మధ్య చిక్కుకుపోతున్నారు. సత్యాన్ని, మానవ గౌరవాన్ని రెండింటినీ గౌరవిస్తూ, సంపూర్ణ వ్యక్తిని—అంటే మనస్సు, సరైన మనస్సాక్షి, మరియు హృదయాన్ని—రూపొందించే విద్యను సత్య తిరుసభ ప్రోత్సహిస్తుందని మనం మర్చిపోకూడదు.

 

ప్రవక్తయైన ఏలీయా – గాలిలో, భూకంపంలో, మరియు అగ్నిలో దేవుడు వస్తాడని ఆశించాడు. దానికి బదులుగా, దేవుడు మృదువైన స్వరంతో వచ్చాడు (1 రాజు 19:12). దేవుడు ఇప్పటికీ తన వాక్యం ద్వారానూ, మన మనస్సాక్షి ద్వారానూ, మరియు పరిశుద్ధుల సాక్ష్యం ద్వారా నిశ్శబ్దంగా మాట్లాడుతూ అభయమిస్తున్నాడు. యేసు ఆజ్ఞ, “ధైర్యము తెచ్చుకొనుము,” అనేది గ్రీకు పదం θαρσεῖτε (థార్సైట్) నుండి వచ్చింది. దీని అర్థం “నమ్మకంగా ఉండుము; నిరుత్సాహపడకుము.” హెబ్రీ పదం אֱמוּנָה ('ఎమునా) అంటే స్థిరమైన మరియు నమ్మకమైన విశ్వాసం. పేతురు తన దృష్టిని క్రీస్తుపై ఉంచినంత వరకూ నీటిపై సురక్షంగానడిచాడు. ఎపుడైతే సముద్రపు గాలి వైపు చూస్తూ తనలో శంకించాడో, మునిగిపోవడం ప్రారంభించాడు. మన విషయంలో కూడా ఇది నిజమే!

 

మనం కేవలం భయం, గందరగోళం, లేదా మన చుట్టూ ఉన్న ఒత్తిళ్లపై దృష్టి కేంద్రీకరిస్తే, మనం నిరీక్షణను కోల్పోతాము. కానీ మనం క్రీస్తుపై దృష్టి నిలుపితే, ఏ తుఫాను కూడా మనల్ని ఆయన ప్రేమ నుండి వేరు చేయలేదు. ఈ దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని మనం స్వకరిస్తున్నప్పుడు, మన జీవితాల్లోని ప్రతి బలమైన గాలివంటి — మన వ్యక్తిగత పోరాటాలు, కుటుంబ సమస్యలు, సామాజిక సంఘర్షణలు, నైతిక సవాళ్లు, మరియు భవిష్యత్తు గురించిన అనిశ్చితులను—ప్రభువుకు అప్పగిద్దాం. ప్రతి మానవ జీవితపు గౌరవాన్ని కాపాడటానికి, తమ పిల్లలను జ్ఞానంతో, ప్రేమతో పెంచడంలో కుటుంబాలకు అండగా నిలవడానికి, బాధపడేవారికి తోడుగా నిలబడటానికి, మరియు కల్లోలభరితమైన ప్రపంచంలో ధైర్యానికి, నిరీక్షణకు చిహ్నాలుగా మారడానికి క్రీస్తు మనలను బలపరచుగాక!

 

“ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మకమైనవాడు. తన కార్యాలన్నిటిలో ప్రేమగలవాడు. హల్లెలూయా”.

God’s Wisdom—Our Daily Bread for Becoming Breadwinners Is 55:1-3; Rom 8:35,37-39; Mt 14,13-21 (18/ A)

 

God’s Wisdom—Our Daily Bread for Becoming Breadwinners

 

Is 55:1-3; Rom 8:35,37-39; Mt 14,13-21 (18/ A)

 

The Lord brought forth bread from the earth and wine to cheer man’s heart. Alleluia.

 

In today's Gospel, Jesus feeds more than five thousand people with five loaves and two fish (Mt 14:13–21). The disciples see a hungry crowd and suggest sending them away. But Jesus responds with a challenging command: “You give them something to eat” (Mt 14:16). These words are not only for the disciples but for every Christian. The miracle is about more than multiplying bread. It reveals that God desires his people not merely to receive food but to become people who nourish others. God calls us to become breadwinners, not bread beggars—men and women who, through his wisdom, can provide for themselves, their families, and society.

 

God invites everyone: “Come... eat what is good” (Is 55:1–3). The deepest hunger of humanity is not simply for food but for wisdom. The Hebrew word חָכְמָה (ḥokmāh) means wisdom expressed in skill, competence, and right living. God’s wisdom forms responsible people who work honestly, make just decisions, and build a better society. Jesus reminds us, “Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God” (Mt 4:4). God’s Word nourishes our minds before it fills our hands. Likewise, the Greek word ἄρτος (artos), “bread,” symbolizes not only food but life, work, and God’s generous provision—those nourished by God's wisdom become capable of nourishing others.

 

The philosopher Aristotle taught that true happiness comes through the practice of virtue. St. Thomas Aquinas deepened this insight by teaching that grace perfects human nature (gratia non tollit naturam, sed perficit). God does not replace our efforts. He strengthens them, enabling us to use our talents for the good of others. The Second Vatican Council teaches that through work people provide for their families, serve society, and share in God’s work of creation (Gaudium et Spes, 67). Catholic Social Teaching therefore upholds every person’s right to food, education, meaningful work, and just wages, while reminding us that these rights are meant to foster human dignity, responsibility, and self-reliance, not permanent dependence.

 

Before multiplying the bread, Jesus asked, “What do you have?” God always begins with what we already possess—our talents, education, faith, and willingness to serve. When we place these gifts in Christ’s hands, he multiplies them for the benefit of many. As we receive the Bread of Life in this Eucharist, let us also seek God’s wisdom every day. May his wisdom transform us into people who uphold human dignity, defend others’ rights, and become breadwinners who feed the world with justice, compassion, and hope.

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.