The Robe of Righteousness Is 25:6-10; Phil 4:12-14,19-20; Mt 22:1-14 (28 /A)

 

The Robe of Righteousness

 

Is 25:6-10; Phil 4:12-14,19-20; Mt 22:1-14 (28 /A)

 

“May your priests be clothed with your righteousness” (Ps 132:9)

 

Today Jesus speaks to us about a wedding feast. The king prepares a banquet for his son, but the guests refuse to come. So, he sends his servants into the streets and says, “Invite everyone you find.” And the hall becomes full “both good and bad” (Mt 22:10). What message does it bring us? No one is excluded from the love of God. The poor, the stranger, the rejected, the sinner, the forgotten—all are invited to the banquet of God’s Kingdom. Every human being has a place at God’s table because every human person possesses dignity.

 

But then Jesus gives us a surprising warning. The king sees one guest who is not wearing a wedding garment and asks, “Friend, how did you get in here without a wedding garment?” (Mt 22:12). What is this “wedding garment?” It is the robe of righteousness. Isaiah says, “He has clothed me with the garments of salvation; he has covered me with the robe of righteousness” (Is 61:10). This robe is first a gift of God’s grace, making our lives begin to look different. St. Paul says, “Put on the Lord Jesus Christ” (Rom 13:14). To put on Christ means “Clothe yourselves with compassion, kindness, humility, meekness, and patience” (Col 3:12). Therefore, the Gospel asks us something deeper than, “Are you invited?” The real question is: “Does the invitation transform us?”

 

We attend church service and participate in the sacramental life, and still fail to wear the garment of righteousness if our hearts remain indifferent to others. We cannot sit comfortably at God’s banquet while ignoring the hungry person outside. We cannot speak about God while humiliating the poor, exploiting workers, rejecting the stranger, or remaining indifferent to human suffering. The prophet Micah tells us what God desires: “To do justice, and to love kindness, and to walk humbly with your God” (Mic 6:8). Pope St Gregory the Great calls upon the pastors not to be afraid to assert what is right. If they intervene on behalf of the flock, they set up a wall against the enemy in front of the house of God. Pastors who lack foresight hesitate to say openly what is right because they fear losing men’s favor. As the voice of truth tells us, such leaders are not zealous pastors who protect their flocks; rather, they are like mercenaries who flee into silence when the wolf appears (Office of Reading 27^th Sunday).

 

Today let us look into our hearts and ask: What am I wearing before God? As we receive the Eucharist, it must become visible when we leave this church. The robe of righteousness must be seen in our homes, our families, our workplaces, and in the way we treat the weakest members of society. We know that Mother Teresa of Calcutta would go out every night to the streets of Calcutta to gather the dying to give them, with love, a good death: clean, well-clothed, and if possible, baptized. Once she commented, “I am not afraid of dying because when I stand before the Father, there will be so many poor people I gave Him in wedding garments who will know how to defend me”. Blessed be she! — Let us learn the lesson.

 

 

“May your priests be clothed with your righteousness; may your faithful people sing for joy” (Ps 132:9)

 

 

నీతి వస్త్రము యెషయా 25:6-10; ఫిలిప్పీ 4:12-14,19-20; మత్తయి 22:1-14 (28 /A)

నీతి వస్త్రము

 

యెషయా 25:6-10; ఫిలిప్పీ 4:12-14,19-20; మత్తయి 22:1-14 (28 /A)

 

“నీ యాజకులు నీ నీతిని ధరించుకొనుదురు గాక…” (కీర్తన 132:9)

 

ఈ రోజు యేసు ఒక వివాహ విందు గురించి మనతో మాట్లాడుతున్నాడు. రాజు తన కుమారుని కొరకు ఒక విందును సిద్ధం చేస్తాడు, కానీ అతిథులు రావడానికి నిరాకరిస్తారు. కాబట్టి, అతను తన సేవకులను వీధుల్లోకి పంపి, “మీకు కనబడిన ప్రతి ఒక్కరినీ ఆహ్వానించండి” అని చెబుతాడు. దానితో  ఆ మందిరం “మంచివారు, చెడ్డవారు” అందరితో నిండిపోతుంది (మత్త 22:10). ఇది మనకు ఏ సందేశాన్ని ఇస్తుంది? దేవుని ప్రేమ నుండి ఎవరూ ఎన్నటికి మినహాయించబడరు. పేదవారు, పరదేశులు, తిరస్కరించబడినవారు, పాపులు, మరచిపోయినవారు—అందరూ దేవుని రాజ్య విందుకు ఆహ్వానించబడ్డారు. ప్రతి మానవునికి దేవుని బల్ల వద్ద ఒక స్థానం ఉంది. ఎందుకంటే ప్రతి మానవునికి దేవునిలో గౌరవం ఉంది.

 

కానీ యేసు మనకు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన హెచ్చరికను ఇస్తున్నాడు.  పెళ్లి దుస్తులు ధరించని ఒక అతిథిని చూసి రాజు, “మిత్రమా, పెళ్లి దుస్తులు లేకుండా నీవు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?” అని అడిగాడు (మత్త 22:12). ఈ “పెళ్లి దుస్తులు” అంటే ఏమిటి? అది నీతి వస్త్రం!! యెషయా ఇలా అంటున్నాడు, “ఆయన నాకు రక్షణ వస్త్రములను తొడిగి, నీతి వస్త్రమును కప్పెను” (యెష 61:10). ఈ వస్త్రం మొదట దేవుని కృపా బహుమానం. ఇది మన జీవితాలు భిన్నంగా కనిపించడం చేస్తుంది. “ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ధరించుకొనుడి” (రోమా 13:14) అని పరిశుద్ధ పౌలు అంటున్నాడు.  క్రీస్తును ధరించుకొనుట అనగా “కరుణ, దయ, వినయం, సాత్వికం మరియు సహనం అనే వస్త్రాలను” ధరించుకొనడం (కొలొస్సి 3:12). కాబట్టి, సువార్త మనల్ని, “మీరు ఆహ్వానించబడ్డారా?” అనే దానికంటే “ఆ ఆహ్వానం మనల్ని మారుస్తుందా?” అన్న లోతైన ప్రశ్న అడుగుతుంది.

 

మనం చర్చి ఆరాధనకు హాజరై, సంస్కార జీవితంలో పాల్గొన్నప్పటికీ, మన హృదయాలు ఇతరుల పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటే నీతి వస్త్రాన్ని ధరించడంలో విఫలమవుతాము కదా? బయట ఆకలితో ఉన్న వ్యక్తిని పట్టించుకోకుండా మనం దేవుని విందులో సుఖంగా కూర్చోలేము. పేదలను అవమానిస్తూ, కార్మికులను దోపిడీ చేస్తూ, అపరిచితుడిని తిరస్కరిస్తూ, లేదా మానవ బాధల పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటూ మనం దేవుని గురించి మాట్లాడలేము. దేవుడు ఏమి కోరుకుంటున్నాడో  ప్రవక్త మీకా మనకు “న్యాయం చేయడం, దయను ప్రేమించడం, మరియు మీ దేవునితో వినయంగా నడవడం” (మీకా 6:8) అని చెబుతున్నాడు. పోప్ సెయింట్ గ్రెగరీ ది గ్రేట్, ఏది సరైనదో నొక్కి చెప్పడానికి భయపడవద్దని పాస్టర్లకు పిలుపునిచ్చాడు. వారు తమ మంద పక్షాన జోక్యం చేసుకుంటే, వారు దేవుని మందిరం ముందు శత్రువుకు వ్యతిరేకంగా ఒక గోడను నిర్మిస్తారు. ముందుచూపు లేని పాస్టర్లు, మనుషుల అనుగ్రహాన్ని కోల్పోతామనే భయంతో సరైనదానిని బహిరంగంగా చెప్పడానికి సంకోచిస్తారు. సత్య స్వరం మనకు చెప్పినట్లుగా, అటువంటి నాయకులు తమ మందలను రక్షించే ఉత్సాహవంతులైన పాస్టర్లు కారు. అంతేకాదు, తోడేలు కనిపించినప్పుడు నిశ్శబ్దంలోకి పారిపోయే కిరాయి సైనికుల వంటివారు వారు (డివైన్ ఆఫీసు (DO) 27వ ఆదివారం).

 

ఈ రోజు మన హృదయాల్లోకి చూసుకొని నేను దేవుని ఎదుట ఏమి ధరించి ఉన్నాను? అని  ప్రశ్నించుకుందాం. మనం దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించినప్పుడు, మనం ఈ చర్చి నుండి బయలుదేరినప్పుడు అది కనిపించాలి. నీతి అనే వస్త్రం మన ఇళ్లలో, మన కుటుంబాలలో, మన కార్యాలయాలలో మరియు సమాజంలోని బలహీన వర్గాల పట్ల మనం ప్రవర్తించే విధానంలో కనిపించాలి. కలకత్తా మదర్ థెరిసా ప్రతి రాత్రి కలకత్తా వీధుల్లోకి వెళ్లి, మరణిస్తున్న వారిని పోగుచేసి, వారికి ప్రేమతో ఒక మంచి మరణాన్ని ప్రసాదించేవారని మనకు తెలుసు. శుభ్రంగా, మంచి వస్త్రాలతో, వీలైతే బాప్తిస్మం పొంది ఉండేలా చేసేది. ఒకసారి ఆమె, “నేను చనిపోవడానికి భయపడను, ఎందుకంటే నేను తండ్రి ఎదుట నిలబడినప్పుడు, నేను పెళ్లి దుస్తులలో ఆయనకు అప్పగించిన ఎంతోమంది పేదలు నన్ను ఎలా సమర్థించాలో తెలుసుకుని ఉంటారు” అని వ్యాఖ్యానించిందిఆమె ధన్యురాలగును గాక! — మనం ఈ పాఠాన్ని నేర్చుకుందాం.

 

“నీ యాజకులు నీ నీతిని ధరించుకొనుదురు గాక. నీ విశ్వాసులు ఆనందముతో గానము చేయుదురు గాక” (కీర్తన 132:9)

 

 

 

From Rejection to Reverence: Is 5:1-7; Phil 4:6-9; Mt 21:33-43 (27 / A)

From Rejection to Reverence

 

Is 5:1-7; Phil 4:6-9; Mt 21:33-43 (27 / A)

 

“Indiscreet speech may lead men into error and an imprudent silence may leave in error.” Gregory

 

Today Jesus gives us the parable of the vineyard. He is drawing it from the beautiful image of the vineyard in the book of Isaiah: “My beloved had a vineyard on a very fertile hill… he expected it to yield grapes, but it yielded wild grapes” (Is 5:1–7). Isaiah explains the vineyard of the LORD as the house of Israel. God planted, protected, and loved his people, but they responded with rejection. Here we encounter the mystery of rejection. Why does humanity reject the One who gives love, truth, responsibility, and even the gift of creation itself? Sin begins when the creature forgets the Creator.

 

The book of Genesis teaches that God placed the human being in the garden “to till it and keep it” (Gen 2:15). The Hebrew word “ʿābad” means “to cultivate” or “serve”; and  “šāmar” means “to guard”, “protect”, or “keep”, showing that dominion is not permission for exploitation. We are stewards, not absolute owners. This is beautifully expressed in the Canticle of the Creatures by St Francis of Assisi. He sings: “Laudato mi Signore” (“Praised be You, my Lord, through all Your creatures”). He calls the sun “Brother,” the moon “Sister,” the water “Sister,” and even fire “Brother.” For Francis, creation was not merely material to be consumed. It is a gift through which the Creator could be praised. This vision is the heart of Laudato Si’  by Pope Francis. He reminds us that every creature has its own value before God and that human beings are called to respect the integrity of creation. The Catechism likewise teaches that we owe them kindness (CCC 2415–2418).

 

The book of Deuteronomy says: “You shall not see your brother’s donkey or his ox fallen… and withhold your help” (22:4). Even the animals are included in the Sabbath rest: “that your ox and your donkey may have rest” (Ex 23:12). Psalm 104 declares, “May the LORD rejoice in his works” (Ps 104:31). And Wisdom reminds us: “You love all things that exist” (Wis 11:24). “A righteous person cares for the life of their animal” (Prov.12:10). Therefore, our treatment of animals and creation is not separate from our relationship with God. Laudato Si’ reminds us that everything is interconnected and that our relationship with God, our neighbor, and the earth cannot be separated.

 

The tragedy of today’s Gospel is that the tenants say, in effect, “This vineyard is ours.” That is the temptation of humanity: This world belongs to me; these resources belong to me; I can use them as I wish. But Psalm 24 tells us: “The earth is the LORD’s and all that is in it.” That’s why the Gospel asks us today: Are we faithful tenants or rejecting tenants? Are we receiving God’s gifts with gratitude, or consuming them without responsibility? Do we see animals merely as objects, or as fellow creatures of the Creator? Do we cultivate and protect creation, or exploit and destroy it? The vineyard is God’s. The earth is God’s. Life is God’s gift. We are entrusted with them for a time. May our response never be rejection but gratitude with our love for his creatures and care for his creation.

 

                                                    

“Let the pastor be discreetly silent, and to the point when he speaks…” St Gregory the Great

తిరస్కరణ నుండి గౌరవానికి: యెషయా 5:1-7; ఫిలిప్పీ 4:6-9; మత్తయి 21:33-43 (27 / A)

 

తిరస్కరణ నుండి గౌరవానికి

యెషయా 5:1-7; ఫిలిప్పీ 4:6-9; మత్తయి 21:33-43 (27 / A)

 

“అవివేకపు మాటలు మనుషులను తప్పుదారి పట్టించవచ్చు, మరియు అవివేకపు మౌనం వారిని తప్పుదారిలోనే వదిలివేయవచ్చు.” గ్రెగొరీ ది గ్రేట్

 

పవిత్ర సత్య తిరుసభ ఈ రోజు  మనకు యేసు నేర్పిన ద్రాక్షతోట ఉపమానాన్ని అందిస్తుంది. ఆయన యెషయా గ్రంథంలోని అందమైన ద్రాక్షతోట చిత్రణ నుండి దీనిని తీసుకుంటున్నాడు. “నా ప్రియునికి సమృద్ధమైన కొండమీద ఒక ద్రాక్షతోట ఉండెను… అది ద్రాక్షపండ్లను ఫలిస్తుందని అతడు ఆశించెను, కానీ అది అడవి ద్రాక్షపండ్లను ఫలింప చేసెను ” (యెష 5:1-7). యెషయా యెహోవా ద్రాక్షతోటను ఇశ్రాయేలు గృహంగా వివరిస్తున్నాడు. దేవుడు తన ప్రజలను నాటి, కాపాడి, ప్రేమించాడు, కానీ వారి ప్రతిస్పందన తిరస్కరణగా మారింది. ఇక్కడే మనం తిరస్కరణ రహస్యాన్ని ఎదుర్కొంటున్నాము. ప్రేమ, సత్యం, బాధ్యత, మరియు సృష్టి అనే బహుమతులను ఇచ్చే ఆయనను మన మానవాళి ఎందుకు తిరస్కరిస్తుంది? సృష్టి జీవి సృష్టికర్తను మరచిపోయినప్పుడు పాపం మొదలవుతుంది కదా!!

 

దేవుడు మానవుడిని తోటలో “దానిని సాగుచేయుటకును, కాపాడుటకును” ఉంచాడని ఆదికాండము బోధిస్తుంది (ఆది 2:15). హీబ్రూ పదం “ʿābad” (ఆబాద్) కు “సాగుచేయుట” లేదా “సేవించుట” అని అర్థం. అలాగే “šāmar” (షామర్) కు “కాపాడుట”, “రక్షించుట”, లేదా “కాపాడుట” అని అర్థం. ఈ రెండు అర్ధాలు ఆధిపత్యం అంటే దోపిడీకి అనుమతి కాదని చూపిస్తున్నాయి. మనం నిర్వాహకులం, సంపూర్ణ యజమానులం కాదు. ఈ విషయాన్ని పునీత అస్సిసి ఫ్రాన్సిస్ తాను రచించిన ‘క్యాంటికిల్ ఆఫ్ ది క్రీచర్స్’ (సృష్టి జీవుల ప్రస్తుతి)లో చాలా అందంగా వ్యక్తీకరించాడు. ఆయన: “Laudato mi Signore” (“ఓ నా ప్రభూ, నీ సకల సృష్టి ద్వారా నీకు స్తుతి కలుగుగాక”) అని ప్రస్తుతించాడు. ఆయన సూర్యుడిని “సోదరుడు”, చంద్రుడిని “సోదరి”, నీటిని “సోదరి”, మరియు అగ్నిని కూడా “సోదరుడు” అని పిలిచాడు. ఫ్రాన్సిస్ దృష్టిలో, సృష్టి కేవలం వినియోగించుకోవడానికి చేయబడిన ఒక భౌతిక వస్తువు కాదు. అది సృష్టికర్తను స్తుతించడానికి ఉపయోగపడే ఒక బహుమతి. ఈ దృక్పథమే పోప్ ఫ్రాన్సిస్ రచించిన ‘Laudato Si’కి సారాంశం అయింది. దేవుని ముందు ప్రతి జీవికి దాని స్వంత విలువ ఉందని మరియు మానవులు సృష్టి సమగ్రతను గౌరవించాలని ఆయన మనకు గుర్తుచేస్తాడు. అదేవిధంగా, మనం వాటి పట్ల దయతో ఉండాలని కాటెకిజం బోధిస్తుంది (CCC 2415–2418).

 

ద్వితీయోపదేశకాండము “నీ సహోదరుని గాడిద గాని, అతని ఎద్దు గాని పడియుండుట చూచి, సహాయము చేయకుండుట మానవద్దు” (22:4) అని బోధిస్తుంది. విశ్రాంతి దినపు ఆచారంలో “నీ ఎద్దుయు నీ గాడిదయు విశ్రాంతి పొందునట్లు” (నిర్గ 23:12) అని జంతువులు సహితం చేర్చబడ్డాయి.  కీర్తన, “యెహోవా తన కార్యములనుబట్టి సంతోషించును గాక” (కీర్తన 104:31) అని  ప్రకటిస్తోంది. మరియు జ్ఞానగ్రంథం “ఉన్నవాటిని నీవు ప్రేమించుచున్నావు” (జ్ఞాన 11:24);  “నీతిమంతుడు తన పశువు ప్రాణమును కాపాడును” (సామె 12:10) అని మనకు గుర్తుచేస్తున్నాయి. కాబట్టి జంతువుల పట్ల మరియు సృష్టి పట్ల మన ప్రవర్తన దేవునితో మనకున్న సంబంధానికి వేరు కాదు. ప్రతిదీ ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉందని మరియు దేవునితో, మన పొరుగువారితో, మరియు భూమితో మనకున్న సంబంధాన్ని వేరు చేయలేమని ‘లౌదాతో  సి’ మనకు గుర్తుచేస్తుంది.

 

నేటి సువార్తలోని విషాదం ఏమిటంటే, కౌలుదారులు, “ఈ ద్రాక్షతోట మాది” అని చెప్పుకోవడమే!!  మానవాళికి కలిగే శోధన ఏమిటంటే ఈ లోకం నాది. ఈ వనరులు నావి. నేను వాటిని నా ఇష్టానుసారం వాడుకోవచ్చు అని వాపోవడమే! కానీ కీర్తన “భూమియు దానిమీదనున్న సమస్తమును యెహోవావే” అని మనకు చెబుతోంది  (24). అందుకే నేటి సువార్త మనం నమ్మకమైన కౌలుదారులమా లేక తిరస్కరించే కౌలుదారులమా? మనం దేవుని బహుమతులను కృతజ్ఞతతో స్వీకరిస్తున్నామా, లేక బాధ్యత లేకుండా వాటిని వినియోగిస్తున్నామా? మనం జంతువులను కేవలం వస్తువులుగా చూస్తున్నామా, లేక సృష్టికర్త యొక్క తోటి జీవులుగా చూస్తున్నామా? మనం సృష్టిని సాగు చేసి, కాపాడుతున్నామా, లేక దోపిడీ చేసి, నాశనం చేస్తున్నామా అని మనల్ని ప్రశ్నిస్తోంది. ద్రాక్షతోట దేవునిది. భూమి దేవునిది. జీవం దేవుని బహుమతి. అవి మనకు కొంతకాలం పాటు అప్పగించబడ్డాయి. మన ప్రతిస్పందన ఎన్నడూ తిరస్కారంగా కాకుండా, ఆయన సృష్టిపై మన ప్రేమతో, ఆయన సృష్టి పట్ల మన శ్రద్ధతో కూడిన కృతజ్ఞతగా ఉండాలి.

 

“కాపరి మాట్లాడేటప్పుడు వివేకంతో మౌనంగా, సూటిగా మాట్లాడాలి…” పునీత గ్రెగరీ ది గ్రేట్

 

 

 

 

 

 

 

 

“A Yes That Becomes Action” Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“A Yes That Becomes Action”

 

Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“...God, who began this good work in you, will carry it on until it is finished in the Day of                                                                 Christ Jesus”

 

 

Today’s Gospel presents us with two sons. The father says to the first, “Go and work in the vineyard.” He initially says, “I will not,” but later changes his mind and goes. The second says, “Yes, sir,” but does not go. Jesus asks: “Which of the two did his father’s will?” Israel’s covenant relationship with God involved šāmaʿ—“to hear,” but in Biblical usage hearing often means hearing with the intention of obeying. Genuine listening to God produces action. The fundamental question is not, “Who belongs to God’s people?” but “Who actually does the Father’s will?”  Claiming one’s identity, rights, or religious status does not absolve the duty of obedience, repentance, and responsibility.

 

The Greek word poieō means “to do, to accomplish, to put into practice.” Jesus is reminding us that faith is not merely about what we say, but about what we do. Our words have value only when they become responsible action. The Hebrew understanding of righteousness, ṣĕdāqāh, is not simply being personally “good”; it involves living rightly in relationship with God and with others. Therefore, our relationship with God necessarily has a social dimension. The first son represents someone who initially says “no” but later changes his mind and acts. This is metanoia—a change of mind and heart that leads to a change of life. The second son represents the danger of saying the right things without taking responsibility. Today, the Gospel asks each of us: Are my words consistent with my actions? Do I speak about justice but ignore injustice? Do I defend my own rights but forget the rights of others? Do I demand freedom but avoid responsibility?

 

St. Augustine gives us an excellent reflection on this view. Some people want to live a good life and have already decided to do so. But they are not capable of bearing sufferings even though they are ready to do good. Now it is a part of the Christian’s strength not only to do good works but also to endure evil. Weak people are those who appear zealous in doing good work but are unwilling or unable to endure the suffering. Lovers of the world, however, who are kept from good work by some evil desire, lie sick, and it is this sickness that deprives them of any strength to accomplish good work.

 

Jesus is not rejecting anyone but is challenging those who claim to belong to God and refuse to obey his call. Let us therefore move from words to action, from rights to responsibility, and from intention to commitment. May our “yes” to God become visible in the way we respect human dignity, defend the vulnerable, fulfill our duties, and work for the common good. Ultimately, as Jesus teaches us today, the true “yes” to God is the one that becomes a life of action.

 

“Then you will be free from all impurity and blame on the Day of Christ”.

 

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు

 

యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“...మీలో ఈ మంచి కార్యమును ఆరంభించిన దేవుడు, క్రీస్తు యేసు దినమున అది సంపూర్ణమగు వరకు దానిని కొనసాగించును.”

 

నేటి సువార్త మనకు ఇద్దరు కుమారులను పరిచయం చేస్తుంది. తండ్రి మొదటి కుమారునితో, “వెళ్లి ద్రాక్షతోటలో పని చేయుము” అని చెప్పాడు. అతడు మొదట, “నేను చేయను,” అని చెప్పి, తరువాత తన మనసు మార్చుకొని వెళ్ళాడు. రెండవ కుమారుడూ, “అయ్యా, సరే,” అని చెప్పి, వెళ్లలేదు. “ఈ ఇద్దరిలో ఎవరు తన తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చెను?” అని మనలను యేసు అడుగుతున్నాడు. దేవునితో ఇశ్రాయేలుకు ఉన్న నిబంధన సంబంధంలో హేబ్రియ పదం - ‘షామా’—అంటే “వినడం”. కానీ బైబిలు వాడుకలో “వినడం” అంటే తరచుగా విధేయత చూపించాలనే ఉద్దేశంతో వినడం అని అర్థం. దేవుని మాటలను నిజాయితీగా వినడం అనేది తగు చర్యకు దారితీస్తుంది. మనకు ఎదురయ్యే ప్రాథమిక ప్రశ్న, “దేవుని ప్రజలకు చెందినవారు ఎవరు?” అని కాదు, “తండ్రి చిత్తాన్ని నిజంగా నెరవేర్చేది ఎవరు?” అని. ఒకరి గుర్తింపు, హక్కులు లేదా మతపరమైన హోదాను ప్రకటించుకోవడం అనేది విధేయత, పశ్చాత్తాపం మరియు బాధ్యత అనే కర్తవ్యాన్ని ఎప్పటికీ తొలగించదు సుమా!!

 

“పోయెయో” (poieō) అనే గ్రీకు పదానికి “చేయడం, సాధించడం, ఆచరణలో పెట్టడం” అని అర్థం. విశ్వాసం అనేది కేవలం మనం చెప్పే మాటల గురించి మాత్రమే కాదు, మనం చేసే పనుల గురించి కూడా అని యేసు మనకు గుర్తు చేస్తున్నారు. మన మాటలు బాధ్యతాయుతమైన క్రియలుగా మారినప్పుడే వాటికి విలువ ఉంటుంది. హెబ్రీ భాషలో “నీతి” అనేది  “సెదాకా” (ṣĕdāqāh), అంటే కేవలం వ్యక్తిగతంగా “మంచిగా” ఉండటం కాదు. అది ఏమాత్రం సరిపోదు. అది దేవునితో మరియు ఇతరులతో సరైన సంబంధంలో జీవించడాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల, దేవునితో మన సంబంధానికి తప్పనిసరిగా ఒక సామాజిక కోణం ఉంటుంది. మొదటి కుమారుడు ప్రథమంగా “కాదు” అని చెప్పి, ఆ తర్వాత తన మనసు మార్చుకుని ప్రవర్తించే వ్యక్తికి ప్రతీకగా నిలిచాడు. ఇదే “మెతనోయియా” (metanoia) — జీవిత మార్పుకు దారితీసే మనసు మరియు హృదయంలో మార్పు. రెండవ కుమారుడు బాధ్యత తీసుకోకుండా సరైన మాటలు చెప్పడంలో ఉన్న ప్రమాదానికి ప్రతీకగా నిలుస్తున్నాడు. ఈ రోజు, సువార్త మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ ఇలా ప్రశ్నిస్తుంది: నా మాటలకు, నా చేతలకు పొంతన ఉందా? నేను న్యాయం గురించి మాట్లాడి అన్యాయాన్ని విస్మరిస్తున్నానా? నేను నా హక్కులను కాపాడుకుంటూ ఇతరుల హక్కులను మరచిపోతున్నానా? నేను స్వేచ్ఛను కోరుతూ బాధ్యతను తప్పించుకుంటున్నానా?

 

ఈ దృక్పథంపై పునీత అగస్టిన్ మనకు ఒక అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానాన్ని అందిస్తాడు. కొంతమంది మంచి జీవితం గడపాలని కోరుకుంటారు మరియు అలా చేయాలని ఇప్పటికే నిర్ణయించుకున్నారు. కానీ వారు మంచి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, బాధలను భరించే సామర్థ్యం వారికి ఉండదు. మంచి పనులు చేయడమే కాకుండా, చెడును సహించడం కూడా క్రైస్తవుని బలంలో ఒక భాగం. మంచి పనులు చేయడంలో ఉత్సాహంగా కనిపిస్తూ, బాధలను సహించడానికి ఇష్టపడని లేదా అసమర్థులైన వారే బలహీనులు. అయితే, ఏదో ఒక దుష్ట కోరిక వలన మంచి పనులకు దూరంగా ఉంచబడిన లోక ప్రేమికులు అనారోగ్యంతో పడి ఉంటారు, మరియు ఈ అనారోగ్యమే మంచి పనిని సాధించడానికి అవసరమైన ఏ బలాన్నైనా వారి నుండి హరించివేస్తుంది.

 

యేసు ఎవరినీ తిరస్కరించడం లేదు, కానీ తాము దేవునికి చెందినవారమని చెప్పుకుంటూ, ఆయన పిలుపుకు లోబడటానికి నిరాకరించే వారిని సవాలు చేస్తున్నాడు. కాబట్టి మనం మాటల నుండి చేతలకు, హక్కుల నుండి బాధ్యతలకు, మరియు సంకల్పం నుండి నిబద్ధతకు పయనిద్దాం. మనం మానవ గౌరవాన్ని గౌరవించే విధానంలో, బలహీనులను రక్షించే విధానంలో, మన విధులను నెరవేర్చే విధానంలో, మరియు సామూహిక మేలు కోసం పనిచేసే విధానంలో దేవునికి మన "అవును" అనేది స్పష్టంగా కనబడాలి. అంతిమంగా, ఈ రోజు యేసు మనకు బోధిస్తున్నట్లుగా, దేవునికి చెప్పే నిజమైన "అవును" అనేది, క్రియాయుతమైన జీవితంగా మారేదే అని గ్రహిద్దాం!!!

 

“అప్పుడు క్రీస్తు దినమున మీరు సమస్త అపవిత్రత నుండియు, నింద నుండియు విముక్తి పొందుదురు”.