“A Yes That Becomes Action” Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“A Yes That Becomes Action”

 

Ezk 18:25-28; Phil 2:1-11; Mt 21:28-32 (26 / A)

 

“...God, who began this good work in you, will carry it on until it is finished in the Day of                                                                 Christ Jesus”

 

 

Today’s Gospel presents us with two sons. The father says to the first, “Go and work in the vineyard.” He initially says, “I will not,” but later changes his mind and goes. The second says, “Yes, sir,” but does not go. Jesus asks: “Which of the two did his father’s will?” Israel’s covenant relationship with God involved šāmaʿ—“to hear,” but in Biblical usage hearing often means hearing with the intention of obeying. Genuine listening to God produces action. The fundamental question is not, “Who belongs to God’s people?” but “Who actually does the Father’s will?”  Claiming one’s identity, rights, or religious status does not absolve the duty of obedience, repentance, and responsibility.

 

The Greek word poieō means “to do, to accomplish, to put into practice.” Jesus is reminding us that faith is not merely about what we say, but about what we do. Our words have value only when they become responsible action. The Hebrew understanding of righteousness, ṣĕdāqāh, is not simply being personally “good”; it involves living rightly in relationship with God and with others. Therefore, our relationship with God necessarily has a social dimension. The first son represents someone who initially says “no” but later changes his mind and acts. This is metanoia—a change of mind and heart that leads to a change of life. The second son represents the danger of saying the right things without taking responsibility. Today, the Gospel asks each of us: Are my words consistent with my actions? Do I speak about justice but ignore injustice? Do I defend my own rights but forget the rights of others? Do I demand freedom but avoid responsibility?

 

St. Augustine gives us an excellent reflection on this view. Some people want to live a good life and have already decided to do so. But they are not capable of bearing sufferings even though they are ready to do good. Now it is a part of the Christian’s strength not only to do good works but also to endure evil. Weak people are those who appear zealous in doing good work but are unwilling or unable to endure the suffering. Lovers of the world, however, who are kept from good work by some evil desire, lie sick, and it is this sickness that deprives them of any strength to accomplish good work.

 

Jesus is not rejecting anyone but is challenging those who claim to belong to God and refuse to obey his call. Let us therefore move from words to action, from rights to responsibility, and from intention to commitment. May our “yes” to God become visible in the way we respect human dignity, defend the vulnerable, fulfill our duties, and work for the common good. Ultimately, as Jesus teaches us today, the true “yes” to God is the one that becomes a life of action.

 

“Then you will be free from all impurity and blame on the Day of Christ”.

 

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“క్రియారూపంలో మారే ‘అవును’” అనే జవాబు

 

యెహెజ్కేలు 18:25-28; ఫిలిప్పీయులు 2:1-11; మత్తయి 21:28-32 (26 / A)

 

“...మీలో ఈ మంచి కార్యమును ఆరంభించిన దేవుడు, క్రీస్తు యేసు దినమున అది సంపూర్ణమగు వరకు దానిని కొనసాగించును.”

 

నేటి సువార్త మనకు ఇద్దరు కుమారులను పరిచయం చేస్తుంది. తండ్రి మొదటి కుమారునితో, “వెళ్లి ద్రాక్షతోటలో పని చేయుము” అని చెప్పాడు. అతడు మొదట, “నేను చేయను,” అని చెప్పి, తరువాత తన మనసు మార్చుకొని వెళ్ళాడు. రెండవ కుమారుడూ, “అయ్యా, సరే,” అని చెప్పి, వెళ్లలేదు. “ఈ ఇద్దరిలో ఎవరు తన తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చెను?” అని మనలను యేసు అడుగుతున్నాడు. దేవునితో ఇశ్రాయేలుకు ఉన్న నిబంధన సంబంధంలో హేబ్రియ పదం - ‘షామా’—అంటే “వినడం”. కానీ బైబిలు వాడుకలో “వినడం” అంటే తరచుగా విధేయత చూపించాలనే ఉద్దేశంతో వినడం అని అర్థం. దేవుని మాటలను నిజాయితీగా వినడం అనేది తగు చర్యకు దారితీస్తుంది. మనకు ఎదురయ్యే ప్రాథమిక ప్రశ్న, “దేవుని ప్రజలకు చెందినవారు ఎవరు?” అని కాదు, “తండ్రి చిత్తాన్ని నిజంగా నెరవేర్చేది ఎవరు?” అని. ఒకరి గుర్తింపు, హక్కులు లేదా మతపరమైన హోదాను ప్రకటించుకోవడం అనేది విధేయత, పశ్చాత్తాపం మరియు బాధ్యత అనే కర్తవ్యాన్ని ఎప్పటికీ తొలగించదు సుమా!!

 

“పోయెయో” (poieō) అనే గ్రీకు పదానికి “చేయడం, సాధించడం, ఆచరణలో పెట్టడం” అని అర్థం. విశ్వాసం అనేది కేవలం మనం చెప్పే మాటల గురించి మాత్రమే కాదు, మనం చేసే పనుల గురించి కూడా అని యేసు మనకు గుర్తు చేస్తున్నారు. మన మాటలు బాధ్యతాయుతమైన క్రియలుగా మారినప్పుడే వాటికి విలువ ఉంటుంది. హెబ్రీ భాషలో “నీతి” అనేది  “సెదాకా” (ṣĕdāqāh), అంటే కేవలం వ్యక్తిగతంగా “మంచిగా” ఉండటం కాదు. అది ఏమాత్రం సరిపోదు. అది దేవునితో మరియు ఇతరులతో సరైన సంబంధంలో జీవించడాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల, దేవునితో మన సంబంధానికి తప్పనిసరిగా ఒక సామాజిక కోణం ఉంటుంది. మొదటి కుమారుడు ప్రథమంగా “కాదు” అని చెప్పి, ఆ తర్వాత తన మనసు మార్చుకుని ప్రవర్తించే వ్యక్తికి ప్రతీకగా నిలిచాడు. ఇదే “మెతనోయియా” (metanoia) — జీవిత మార్పుకు దారితీసే మనసు మరియు హృదయంలో మార్పు. రెండవ కుమారుడు బాధ్యత తీసుకోకుండా సరైన మాటలు చెప్పడంలో ఉన్న ప్రమాదానికి ప్రతీకగా నిలుస్తున్నాడు. ఈ రోజు, సువార్త మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ ఇలా ప్రశ్నిస్తుంది: నా మాటలకు, నా చేతలకు పొంతన ఉందా? నేను న్యాయం గురించి మాట్లాడి అన్యాయాన్ని విస్మరిస్తున్నానా? నేను నా హక్కులను కాపాడుకుంటూ ఇతరుల హక్కులను మరచిపోతున్నానా? నేను స్వేచ్ఛను కోరుతూ బాధ్యతను తప్పించుకుంటున్నానా?

 

ఈ దృక్పథంపై పునీత అగస్టిన్ మనకు ఒక అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానాన్ని అందిస్తాడు. కొంతమంది మంచి జీవితం గడపాలని కోరుకుంటారు మరియు అలా చేయాలని ఇప్పటికే నిర్ణయించుకున్నారు. కానీ వారు మంచి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, బాధలను భరించే సామర్థ్యం వారికి ఉండదు. మంచి పనులు చేయడమే కాకుండా, చెడును సహించడం కూడా క్రైస్తవుని బలంలో ఒక భాగం. మంచి పనులు చేయడంలో ఉత్సాహంగా కనిపిస్తూ, బాధలను సహించడానికి ఇష్టపడని లేదా అసమర్థులైన వారే బలహీనులు. అయితే, ఏదో ఒక దుష్ట కోరిక వలన మంచి పనులకు దూరంగా ఉంచబడిన లోక ప్రేమికులు అనారోగ్యంతో పడి ఉంటారు, మరియు ఈ అనారోగ్యమే మంచి పనిని సాధించడానికి అవసరమైన ఏ బలాన్నైనా వారి నుండి హరించివేస్తుంది.

 

యేసు ఎవరినీ తిరస్కరించడం లేదు, కానీ తాము దేవునికి చెందినవారమని చెప్పుకుంటూ, ఆయన పిలుపుకు లోబడటానికి నిరాకరించే వారిని సవాలు చేస్తున్నాడు. కాబట్టి మనం మాటల నుండి చేతలకు, హక్కుల నుండి బాధ్యతలకు, మరియు సంకల్పం నుండి నిబద్ధతకు పయనిద్దాం. మనం మానవ గౌరవాన్ని గౌరవించే విధానంలో, బలహీనులను రక్షించే విధానంలో, మన విధులను నెరవేర్చే విధానంలో, మరియు సామూహిక మేలు కోసం పనిచేసే విధానంలో దేవునికి మన "అవును" అనేది స్పష్టంగా కనబడాలి. అంతిమంగా, ఈ రోజు యేసు మనకు బోధిస్తున్నట్లుగా, దేవునికి చెప్పే నిజమైన "అవును" అనేది, క్రియాయుతమైన జీవితంగా మారేదే అని గ్రహిద్దాం!!!

 

“అప్పుడు క్రీస్తు దినమున మీరు సమస్త అపవిత్రత నుండియు, నింద నుండియు విముక్తి పొందుదురు”.

Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace

 

Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

 

“Entrust your cares to the Lord and he will support you”

 

Today’s Gospel invites us to reflect on the mystery of salvation. C. G. Montefiore called this parable “one of the greatest and most glorious of all,” because it touches the heart of our Christian faith. Salvation is not a wage that we can demand because we believe, pray, work, or perform religious duties. Faith is essential, but salvation remains the gracious gift of God. Saint Paul reminds us that we are saved “by grace through faith,” and that this is “the gift of God” (Eph 2:8–9). Faith opens our hearts to grace; it does not place God in our debt. Even our response to God is possible because his grace comes first.

 

Jesus asks, “Why do you stand here idle all day?” (Mt 20:3, 6). In the marketplace, these laborers represent our souls waiting to be called into God’s service. Joshua says, “Choose this day whom you will serve” (Josh 24:15). Until we respond to God’s call, we can remain spiritually idle. The marketplace also represents a world of noise, business, competition, entertainment, and distraction. In the midst of it, Wisdom cries out (Prov 1:20–21), and the Gospel calls us from vanity and distraction to a meaningful life of service.

 

The laborers are hired for one day. Our earthly life is that one day! We have a limited time in which to accomplish the work God entrusts to us. Therefore, we are called to diligence, perseverance, and faithfulness, even amid difficulties. The work is for a day, but the reward is eternal. The owner hires workers at different hours. This reminds us that God calls people at different stages of salvation history and at different moments of life. Judges, kings, prophets, apostles, and the Church have been sent to labor in his vineyard, bringing his call to Jews and Gentiles alike. At the center of this work is Jesus Christ, the only-begotten Son of God, who accomplishes our salvation through his sacrificial death and resurrection.

 

The surprising part of the parable is that those who came at the eleventh hour receive the same denarius as those who worked from morning. This does not mean that their labor was equal. It means that salvation is not measured by the amount of time we have served God. A person who turns sincerely to Christ even at the last moment can receive the fullness of God’s saving grace. The first workers complain, “You have made them equal to us” (Mt 20:12). But the owner replies, “I am doing you no wrong” (Mt 20:13). God cannot do injustice. If he gives another person a grace that he has not given us, his generosity toward that person is not an injustice toward us. We should not be jealous of another person’s grace.

 

At the same time, grace does not make our lives careless. God’s grace calls us to righteousness. Saint Paul reminds us that we will all appear before Christ and receive according to what we have done (2 Cor 5:10). Our faith must therefore bear fruit in a righteous life. Salvation is grace, not a wage; faith receives that grace, and righteousness reveals its fruit. We cannot say, “God owes me salvation because I have done more.” Everything we have—including our faith and our ability to serve—is already a gift. Let us therefore work faithfully in God’s vineyard, remain grateful for the grace we have received, and rejoice when God extends that same grace to others—even at the eleventh hour.

 

“To you, O God, I keep vigil at dawn, to look upon your power, alleluia”.

 

 

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు, అది ఒక కృప యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు 

అది ఒక కృప 

యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

 

“మీ చింతలను ప్రభువునకు అప్పగించుడి, ఆయన మిమ్మును ఆదుకొనును”

 

నేటి సువార్త రక్షణ మర్మమును గూర్చి ధ్యానించమని మనలను ఆహ్వానిస్తుంది. సి. జి. మాంటిఫియోర్ ఈ ఉపమానాన్ని “అన్నిటికంటే గొప్పదైన మరియు అత్యంత మహిమాన్వితమైన ఉపమానాలలో ఒకటి” అని పిలిచాడు. ఎందుకంటే ఇది మన క్రైస్తవ విశ్వాసపు హృదయాన్ని తాకుతుంది. మనం విశ్వసించినందువల్ల, ప్రార్థించినందువల్ల, పనిచేసినందువల్ల, లేదా మతపరమైన విధులను నిర్వర్తించినందువల్ల రక్షణ అనేది మనం డిమాండ్ చేయగల ప్రతిఫలం కాదు. విశ్వాసం అవశ్యకమే, కానీ రక్షణ దేవుని కృపాపూర్వక బహుమానంగానే మిగిలిపోతుంది. మనం “విశ్వాసము ద్వారా కృపచేత” రక్షింపబడ్డామని, మరియు ఇది “దేవుని బహుమానము” అని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (ఎఫె 2:8-9). విశ్వాసం మన హృదయాలను కృపకు తెరుస్తుంది. అది దేవుణ్ణి మనకు రుణపడి ఉండేలా చేయదు. దేవునికి మన ప్రతిస్పందన కూడా సాధ్యమవుతుంది. ఎందుకంటే ఆయన కృప మన ప్రతి స్పందనకు ముందే వస్తుంది కాబట్టి.

 

యేసు, “మీరు రోజంతా ఇక్కడ పనిలేకుండా ఎందుకు నిలబడి ఉన్నారు?” (మత్త 20:3, 6) అని అడుగుతున్నాడు. సంతలో, ఈ పనివారు దేవుని సేవలోకి పిలువబడటానికి ఎదురుచూస్తున్న ఆత్మలకు ప్రతీకగా ఉన్నారు. నాయకుడు యెహోషువ, “ఈ రోజు మీరు ఎవరిని సేవిస్తారో ఎంచుకోండి” (యెహో 24:15) అని వలస యూదులను ఉద్దేశించి అన్నాడు. మనం దేవుని పిలుపుకు స్పందించే వరకు, మనం ఆధ్యాత్మికంగా నిష్క్రియులుగా ఉండగలము. సంత అనేది శబ్దం, వ్యాపారం, పోటీ, వినోదం మరియు పరధ్యానంతో నిండిన ప్రపంచానికి కూడా ప్రతీకగా ఉంది కదా!! దాని మధ్యలో, జ్ఞానం కేక వేస్తుంది (సామె 1:20-21), మరియు సువార్త మనలను వ్యర్థత మరియు పరధ్యానం నుండి అర్థవంతమైన సేవా జీవితానికి పిలుస్తుంది.

 

కూలి వారు ఒక రోజు కోసం నియమించబడతారు. మనం కులివారము. మన భూలోక జీవితం ఆ ఒక్క రోజే! దేవుడు మనకు అప్పగించిన పనిని పూర్తి చేయడానికి మనకు పరిమిత సమయాన్నె ఇచ్చాడు. అందువల్ల, కష్టాల మధ్యలోనూ మనం శ్రద్ధ, ఓర్పు మరియు విశ్వాసపాత్రతను కలిగి ఉండాలని పిలువబడ్డాము. పని ఒక రోజుకే, కానీ ప్రతిఫలం శాశ్వతమైనది సుమా!! యజమాని వేర్వేరు సమయాల్లో పనివారిని నియమించుకుంటాడు. రక్షణ చరిత్రలోని వివిధ దశలలో మరియు జీవితంలోని వివిధ సమయాలలో దేవుడు ప్రజలను పిలుస్తాడని ఈ ఉపమానం మనకు గుర్తు చేస్తుంది. న్యాయాధిపతులు, రాజులు, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు మరియు సంఘం ఆయన ద్రాక్షతోటలో పని చేయడానికి, యూదులకు మరియు అన్యజనులకు సరి సమానంగా ఆయన పిలుపున అందించడానికి వీరు పంపబడ్డారు. ఈ పనికి కేంద్రబిందువు దేవుని ఏకైక కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు. ఆయన తన బలియాగ మరణం మరియు పునరుత్థానం ద్వారా మన రక్షణను నెరవేర్చాడు.

 

ఈ ఉపమానంలో ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, చివరి నిమిషంలో వచ్చినవారు సహితం, ఉదయం నుండి పనిచేసిన వారితో సమానమైన దేనార్లను పొందారు. దీని అర్థం వారి శ్రమ సమానమైనదని కాదు. మనం దేవునికి ఎంతకాలం (నాణ్యమైన) సేవ చేశామనే దానిని బట్టి రక్షణ కొలవబడదని దీని అర్థం. చివరి క్షణంలో కూడా క్రీస్తు వైపు హృదయపూర్వకంగా తిరిగే వ్యక్తి దేవుని సంపూర్ణ రక్షణ కృపను పొందగలడు. మొదటి పనివారు, “నీవు వారిని మాతో సమానులుగా చేశావు” అని ఫిర్యాదు చేశారు (మత్త 20:12). కానీ యజమాని, “నేను మీకు ఎటువంటి అన్యాయం చేయడం లేదు” అని జవాబిస్తాడు (మత్త 20:13). దేవుడు ఎవరికీ ఎన్నడు అన్యాయం చేయలేడు. ఆయన మనకు ఇవ్వని కృపను వేరొక వ్యక్తికి ఇస్తే, ఆ వ్యక్తి పట్ల ఆయన చూపిన ఉదారత మన పట్ల అన్యాయం కానే కాదు.  కాకూడదు! మనం వేరొకరి కృపను చూసి అసూయపడకూడదు.

 

అదే సమయంలో, మనం పొందుకున్న కృప మన జీవితాలను అజాగ్రత్తగా మార్చదు. దేవుని కృప మనలను నీతి వైపు పిలుస్తుంది. మనమందరం క్రీస్తు ఎదుట హాజరై, మనం చేసినదాని ప్రకారం ప్రతిఫలం పొందుతామని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (2 కొరింథీ 5:10). కాబట్టి మన విశ్వాసం నీతివంతమైన జీవితంలో ఫలించాలి. రక్షణ అనేది కృప, జీతం కాదు. విశ్వాసం ఆ కృపను పొందుతుంది. మరియు నీతి దాని ఫలాన్ని వెల్లడిస్తుంది. “క్రీస్తు కొరకు నేను ఎక్కువ శ్రమ చేశాను కాబట్టి దేవుడు నాకు రక్షణ ఇవ్వాలి” అని మనం అనలేము. మన విశ్వాసం మరియు సేవ చేయగల మన సామర్థ్యంతో సహా మనకున్న ప్రతిదీ ఇప్పటికే ఒక బహుమానమే. కాబట్టి మనం దేవుని ద్రాక్షతోటలో నమ్మకంగా పనిచేద్దాం. మనం పొందిన కృపకు కృతజ్ఞతతో ఉందాం. మరియు చివరి గడియలోనూ దేవుడు అదే కృపను ఇతరులకు అందించినప్పుడు ఆనందిద్దాం.

 

“ఓ దేవా! నీ శక్తిని చూడటానికి నేను వేకువజామున మెళకువగా ఉంటాను. హల్లెలూయా”.

Forgiveness as a Human Right and Christian Duty Sir 27:33—28:9; Rom 14:7-9; Mt 18:21-35 (24/ A)

 

Forgiveness as a Human Right and Christian Duty

 

Sir 27:33—28:9; Rom 14:7-9; Mt 18:21-35 (24/ A)

 

“Forgive your neighbor's injustice; then when you pray, your own sins will be forgiven” (Sir 28:2)

 

Peter asks Jesus, “Lord, if my brother sins against me, how often must I forgive? As many as seven times?” Jesus answers, “Not seven times, but seventy-seven times” (Mt 18:21–22). Jesus is not giving us a mathematical number but asking us to make forgiveness a way of life. The Greek expression ἑβδομηκοντάκις ἑπτά (hebdomēkontakis hepta), literally, “seventy times seven,” meaning not limited to arithmetic. It points to forgiveness without calculation. The number “seventy” also has deep Biblical significance. In Hebrew, “seventy” is שִׁבְעִים (shiv'im), the plural form connected with the number “seven”, שֶׁבַע (sheva). In the Bible, “seven” often suggests “fullness” or “completeness”. Therefore, “seventy” can express an extensive or complete measure.

 

Seventy nations descended from Noah (Gen 10), suggesting the fullness of humanity. Moses appointed seventy elders to share in the responsibility of guiding Israel (Num 11:16–17). Jesus sent seventy—or seventy-two—disciples (Lk 10:1), symbolizing the mission of the Gospel to all peoples. In Daniel, the seventy weeks point to a complete period in God’s plan of salvation (Dan 9:24). Jesus’ teaching therefore reaches beyond a limited number of acts of forgiveness. He calls us to participate in God’s universal mercy. Forgiveness is not to be offered only to those who belong to our family, nation, religion, or social group. It is a vocation directed toward the whole human family.

 

At the same time, forgiveness does not mean denying injustice, allowing abuse, ignoring violence, or removing legitimate responsibility. Christian forgiveness seeks truth, justice, accountability, and restoration. We forgive the person without declaring the wrong to be right. This is close to what we call restorative justice. It does not erase consequences. It seeks to restore what wrongdoing has damaged. The victim has a right to protection, truth, justice, and healing. The offender also retains human dignity and the possibility of rehabilitation (Gaudium et Spes, 26, 29). May our forgiveness heal relationships, our justice protect the vulnerable, and our mercy reveal the face of Christ to our world.

If we live, we live for the Lord; and if we die, we die for the Lord. So, whether we live or die, we belong to the Lord (Rom 14:8)

క్షమించడం ఒక మానవ హక్కు - క్రైస్తవ విధి: సిరాకు 27:33—28:9; రోమా 14:7-9; మత్తయి 18:21-35 (24/ A)

క్షమించడం ఒక మానవ హక్కు - క్రైస్తవ విధి

సిరాకు 27:33—28:9; రోమా 14:7-9; మత్తయి 18:21-35 (24/ A)

“నీ పొరుగువాని అన్యాయమును క్షమించుము. అప్పుడు నీవు ప్రార్థన చేయునప్పుడు నీ పాపములు క్షమింపబడును” (సిరాకు  28:2)

 

పేతురు యేసును, “ప్రభువా, నా సహోదరుడు నాకు విరోధముగా పాపము చేసినయెడల నేను ఎన్నిసార్లు క్షమించవలెను? ఏడుసార్లు క్షమించాలా?” అని అడిగాడు. యేసు, “ఏడుసార్లు కాదు, డెబ్బై ఏడుసార్లు” అని జవాబిచ్చాడు (మత్త 18:21-22). యేసు మనకు ఒక గణిత సంఖ్యను ఇవ్వడం లేదు, కానీ క్షమించడాన్ని ఒక జీవన విధానంగా చేసుకోమని అడుగుతున్నాడు. గ్రీకు పదబంధం ἑβδομηκοντάκις ἑπτά (హేబ్దోమేకొంటకిస్), అక్షరాలా, “డెబ్బై సార్లు ఏడు,” అంటే అంకగణితానికి పరిమితం కానిది. ఇది లెక్కలు లేకుండా క్షమించడాన్ని సూచిస్తుంది. “డెబ్బై” అనే సంఖ్యకు బైబిల్‌లో కూడా లోతైన ప్రాముఖ్యత ఉంది. హీబ్రూలో, “డెబ్బై” అనేది שִׁבְעִים (షివీం), ఇది “ఏడు” అనే సంఖ్య, שֶׁבַע (షేవ) పు బహువచన రూపం. బైబిల్‌లో, “ఏడు” తరచుగా “నిండుదనం” లేదా “సంపూర్ణతను” సూచిస్తుంది. అందువల్ల, “డెబ్బై” అనేది విస్తృతమైన లేదా సంపూర్ణమైన కొలతను వ్యక్తపరచగలదు.

 

నోవహు నుండి డెబ్బై జాతులు వచ్చాయి (ఆది 10). ఇది మానవజాతి పరిపూర్ణతను సూచిస్తుంది. ఇశ్రాయేలును నడిపించే బాధ్యతను పంచుకోవడానికి మోషే డెబ్బై మంది పెద్దలను నియమించాడు (సంఖ్యా 11:16–17). యేసు డెబ్బై మందిని—లేదా డెబ్బై ఇద్దరిని—శిష్యులుగా పంపాడు (లూకా 10:1). ఇది సకల ప్రజల పట్ల సువార్త పరిచర్యకు ప్రతీక. దానియేలు గ్రంథంలో, డెబ్బై వారాలు దేవుని రక్షణ ప్రణాళికలోని ఒక సంపూర్ణ కాలాన్ని సూచిస్తాయి (దానియేలు 9:24). అందువల్ల యేసు బోధ పరిమిత సంఖ్యలో క్షమాపణ చర్యలకు మించి విస్తరించింది. దేవుని సార్వత్రిక కరుణలో పాలుపంచుకోమని ఆయన మనలను పిలుస్తున్నాడు. క్షమాపణ అనేది మన కుటుంబం, దేశం, మతం లేదా సామాజిక సమూహానికి చెందిన వారికి మాత్రమే అందించకూడదు. ఇది మొత్తం మానవ కుటుంబం వైపు మళ్ళించబడిన యేసు బృహత్తరమైన  ఒక పిలుపు.

 

అదే సమయంలో, క్షమించడం అంటే అన్యాయాన్ని తిరస్కరించడం, దుర్వినియోగాన్ని అనుమతించడం, హింసను విస్మరించడం లేదా న్యాయమైన బాధ్యతను తొలగించడం కాదు. క్రైస్తవ క్షమాపణ సత్యం, న్యాయం, జవాబుదారీతనం మరియు పునరుద్ధరణను కోరుతుంది. జరిగిన తప్పును ఒప్పుగా ప్రకటించకుండానే మనం ఆ వ్యక్తిని క్షమిస్తాము. దీనినే మనం పునరుద్ధరణ న్యాయం అని పిలుస్తాము. ఇది పరిణామాలను తుడిచివేయదు. తప్పు చేయడం వల్ల దెబ్బతిన్న దానిని పునరుద్ధరించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. బాధితునికి రక్షణ, సత్యం, న్యాయం మరియు స్వస్థత పొందే హక్కు ఉంది. అపరాధి సరే మానవ గౌరవాన్ని మరియు పునరావాసం పొందే అవకాశాన్ని నిలుపుకుంటాడు (గౌదియమ్ ఎత్ స్పెస్, 26, 29). మన క్షమాపణ సంబంధాలను బాగుచేయాలని, మన న్యాయం బలహీనులను రక్షించాలని మరియు మన కరుణ మన ప్రపంచానికి క్రీస్తు ముఖాన్ని వెల్లడి చేయాలని ఆశిస్తున్నాము.

 

“మనం జీవిస్తే ప్రభువు కోసమే జీవిస్తాము. మనం చనిపోతే ప్రభువు కోసమే చనిపోతాము. కాబట్టి, మనం జీవించినా, చనిపోయినా ప్రభువుకే చెందినవారము (రోమా 14:8).

 

 

 

 

సయోధ్యలో న్యాయం యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

 

సయోధ్యలో న్యాయం

యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మదగినవాడును, తన కార్యములన్నిటిలో ప్రేమగలవాడును. హల్లెలూయా.

 

“దేవుని ఉద్దేశాలను ఎవరు తెలుసుకోగలరు?” (జ్ఞానోపదేశకాండము 9:13). మానవ జ్ఞానం పరిమితమైనది. మనం తరచుగా ఒక వ్యక్తి, ఒక సంఘటన లేదా ఒక వివాదపు కోణాన్ని మాత్రమే చూస్తాము. దేవుడు ఆ వ్యక్తిని సంపూర్ణంగా చూస్తాడు. హృదయాంతరంగాన్ని పరిశిలిస్తాడు. అందువల్ల, న్యాయానికి తీర్పు మాత్రమే కాకుండా జ్ఞానం, సత్యం మరియు కరుణ సహితం అవసరం. నేటి పఠనాలు మనల్ని తీర్పు నుండి సయోధ్యకు, రాగ బంధాల నుండి సంబంధానికి మరియు మానవ జ్ఞానం నుండి దేవుని జ్ఞానానికి మారమని ఆహ్వానిస్తున్నాయి.

 

ఒనేసిముసుడు కేవలం ఒక సామాజిక సమస్య లేదా తన యజమాని వద్దకు తిరిగి వచ్చిన బానిస కాదు. పౌలు ఫిలేమోనును, అతడిని “ఇకపై బానిసగా కాక, బానిస కంటే ఎక్కువగా, ప్రియమైన సహోదరునిగా” స్వీకరించమని కోరాడు (ఫిలేమోను 16). సయోధ్య కేవలం పాత సంబంధాన్ని పునరుద్ధరించదు. అది ఆ సంబంధాన్ని రూపాంతరం చెందిస్తుంది. సయోధ్యలో న్యాయ సారాంశం అదే. సయోధ్య లేని న్యాయం ప్రతీకారంగా మారవచ్చు. న్యాయం లేని సయోధ్య ఉపరితల శాంతిగా మారవచ్చు. క్రైస్తవ సయోధ్య సత్యాన్ని, జవాబుదారీతనాన్ని, క్షమాపణను, పునరుద్ధరణను మరియు ఒక కొత్త సంబంధాన్ని ఏకతాటిపైకి తెస్తుంది. గ్రీకు పదం καταλλαγή (katallagē/ కతల్ల గే), లేదా “సయోధ్య,” అనేది ఒక రాగబంధం నుండి మరొక సంబంధానికి మార్పిడి, పునరుద్ధరణ లేదా మార్పు అనే అర్థాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ సయోధ్య అనేది  “ఏమీ జరగలేదు” అని చెప్పదు. అది, “జరిగిన దానిని సత్యంగా ఎదుర్కోవాలి. కానీ అదే అంతిమ నిర్ణయం కాకూడదు” అని చెబుతుంది.

 

సరైనది చేయకుండా మనల్ని ఆపే ప్రతి రాగబంధం కన్నా దేవుణ్ణి, సత్యాన్ని అత్యున్నత స్థానంలో ఉంచాలని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు (లూకా 14:25–33). ప్రతి వ్యక్తికి చెందవలసినది ఇవ్వడమే న్యాయమని అరిస్టాటిల్ అర్థం చేసుకున్నాడు. కానీ యేసు న్యాయం, చెందవలసిన దానిని మాత్రమే కాకుండా, వ్యక్తిని మరియు మానవ సంబధాలను పునరుద్ధరించే దానిని సహితం కోరుతుంది. ప్రతి వ్యక్తి గౌరవం గౌరవించబడే సమాజం వైపు న్యాయం మనల్ని ఎలా నడిపించగలదు? అని యేసు అడుగుతాడు. శాంతి అంటే కేవలం సంఘర్షణ లేకపోవడం మాత్రమే కాదని, అది "క్రమబద్ధమైన ప్రశాంతత" అని పునీత అగస్టిను మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. రాజకీయ విభజనలు, జాతి మరియు మతపరమైన ఉద్రిక్తతలు, యుద్ధాలు, కుటుంబ కలహాలు, ఆర్థిక అసమానతలు, మతపరమైన అపార్థాలు మరియు సామాజిక ధ్రువీకరణల మధ్య సహితం, నిజమైన శాంతికి దేవునితో, మనతో, ఒకరితో ఒకరు మరియు సృష్టితో సరైన సంబంధాలు ఎంతో అవసరం. మనం ఇతరులకు సులభంగా నేటి మార్కెట్లో ఉచితంగా దొరికే వివిధ రకాల మాటల ముద్రలు వేసేస్తాము. కానీ మనం వేసే ప్రతీ ముద్ర వెనుక ఉన్న వ్యక్తిని చూడమని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు. ఈ దివ్య సత్ప్రసాదంలో సత్యాన్ని అన్వేషించే జ్ఞానాన్ని, న్యాయాన్ని అనుసరించే ధైర్యాన్ని, మరియు క్షమించే వినయాన్ని దేవుడు మనకు ప్రసాదించి, దేవుని రాజ్యానికి సాక్షిగా నిలబడేలా చేయుగాక!!

 

ప్రభూ, నీ రాజ్యం నిత్యరాజ్యం, హల్లెలూయా.