“Do not be Afraid: God is With You” Jer 20:10-13; Rom 5:12-15; Mt 10:26-33 (A / 12)

 

“Do not be Afraid: God is With You”

 

Jer 20:10-13; Rom 5:12-15; Mt 10:26-33 (A / 12)

 

“Come and hear, all who fear God. I will tell what he did for my soul, alleluia”.

 

“Do not be afraid” is not merely a word of encouragement but a divine assurance. Throughout the history of salvation, God continuously speaks to his people with the same message: “Do not fear, for I am with you.” He knows our fears, our worries, our uncertainty about tomorrow, and our struggles with pain and suffering. Behind many smiling faces, hearts carry unseen wounds and hidden fears.

 

Job confessed in his suffering, “I know my redeemer lives” (Job 19:25). When the enemies of the prophet Jeremiah threatened him, saying, “Terror is all around! Denounce him!” (Jer 20:10), he felt abandoned and frightened. In that suffering, he confessed: “But the Lord is with me like a mighty champion” (Jer 20:21). His fear is transformed into trust. Courage does not mean we never experience fear; courage means we place our fear in God's hands. When Abraham did not know what the future held, God told him, “Do not be afraid, Abram, I am your shield” (Gen 15:1). When Moses and the Israelites stood trapped before the Red Sea with the Egyptian army approaching behind them, God said, “Do not be afraid. Stand firm and see the victory of the Lord” (Ex 14:13). When Joshua was entrusted with leading God’s people into the Promised Land, the Lord encouraged him, “Be strong and courageous; do not be afraid, for the Lord your God is with you wherever you go” (Josh 1:9). The reason for courage is not human strength, not worldly security, but the faithful presence of God.

 

In the Gospel, Jesus repeats this command three times: “Do not be afraid” (Mt 10:26, 28, 31). At the same time, he never promised his followers a life without difficulties. He sends them into a world that may reject them and persecute them. The Christian life is not the absence of the cross. Certainly, we never carry the cross alone. Jesus gives his disciples a deeper reason not to fear. He says that even the sparrows are under the care of the heavenly Father and that even the hairs of our heads are counted (Mt 10:29:31). This beautiful image reveals the tenderness of God. We are not forgotten but rather precious. The God who created the stars and planets also knows our names, our struggles, our tears, and our hopes. Therefore, the Christian does not deny suffering but faces it with hope because Christ has already overcome the world.

 

Jesus calls us not to be afraid of speaking the truth, to forgive, to defend the dignity of every human person, especially the poor and vulnerable, and to live our faith even when it is unpopular. As Magnifica Humanitas reminds us, authentic human flourishing is rooted not in self-sufficiency but in communion with God and others. The world may offer temporary securities, but only God can give the lasting peace that removes fear from our hearts. Perhaps today each one of us comes to this Eucharist carrying some personal fear – fear about our health, our family, our future, our vocation, our failures, or our uncertainties. Jesus speaks to each one of us personally: “Do not be afraid; you are worth more than many sparrows.” Our fears are real, but the presence of God and the dignity he has bestowed upon us are greater than our fears.

 

Let us therefore leave this Eucharistic celebration with the faith of Jeremiah, who said: “The Lord is with me like a mighty champion.” Let us entrust our worries to Christ, who conquered sin and death. May we become people who move from fear to faith, from anxiety to hope, and from isolation to communion with God and with one another.

 

“Save us, Lord! We are in danger; O God, give the command, and there will be peace”

“భయపడకుడి: దేవుడు మీతో ఉన్నాడు” యిర్మీయా 20:10-13; రోమా 5:12-15; మత్తయి 10:26-33 (A / 12)

 

“భయపడకుడి: దేవుడు మీతో ఉన్నాడు”

 

యిర్మీయా 20:10-13; రోమా 5:12-15; మత్తయి 10:26-33 (A / 12)

 

“దేవునికి భయపడువారలారా, వచ్చి వినండి. ఆయన నా ప్రాణమునకు ఏమి చేసెనో నేను మీకు చెప్పెదను, హల్లెలూయా”.

 

“భయపడకుడి” అనేది కేవలం ఒక ప్రోత్సాహపు యేసుని మాట మాత్రమే కాదు, అది ఒక దైవిక హామీ. రక్షణ చరిత్ర అంతటా, దేవుడు తన ప్రజలతో నిరంతరం “భయపడకుడి, నేను మీతో ఉన్నాను” అన్న అదే సందేశంతో మాట్లాడుతాడు.  మన భయాలు, మన చింతలు, రేపటి గురించిన మన అనిశ్చితి, మరియు నొప్పి, మానసిక వ్యధలతో మన పోరాటాలు ఆయనకు తెలుసు. ఎన్నో నవ్వుతున్న ముఖాల వెనుక,  కంటికి కనిపించని గాయాలను, దాగివున్న భయాలను హృదయాలు మోస్తున్నాయి కదా!

 

యోబు తన శ్రమలో, “నా విమోచకుడు సజీవుడని నాకు తెలుసు” అని ఒప్పుకున్నాడు (యోబు 19:25).  ప్రవక్తయైన యిర్మీయా తన శత్రువులు, “భయం అంతటా ఉంది! అతనిని తుడిచి పెట్టండి!” (యిర్మీ 20:10) అని బెదిరించినప్పుడు, అతడు దేవునిచే విడిచిపెట్టబడినట్లుగా మరియు తాను భయపడుతున్నాట్లుగా  భావించాడు. ఆ శ్రమల్లో, “అయినను యెహోవా బలమైన యోధునివలె నాతో ఉన్నాడు” (యిర్మీ 20:21) అని ఒప్పుకున్నాడు. అందుకే అతని భయం నమ్మకంగా రూపాంతరం చెందింది. ధైర్యం అంటే భయం లేక పోవడం కాదు లేదా  ఎన్నడూ భయాన్ని అనుభవించకపోవడం కాదు. ధైర్యం అంటే మన భయాన్ని దేవుని చేతుల్లో పెట్టడం. భవిష్యత్తులో ఏమి జరుగుతుందో అబ్రాహాముకు తెలియని సమయంలో, దేవుడు అతనితో, “అబ్రాము! భయపడకుము, నేను నీకు అండగా ఉన్నాను” (ఆది 15:1) అని చెప్పాడు. మోషే మరియు ఇశ్రాయేలీయులు ఎర్ర సముద్రం ఒడ్డున చిక్కుకొని నిలబడినప్పుడు, వారి వెనుక నుండి ఐగుప్తు సైన్యం సమీపిస్తుండగా, యోహోవా, “భయపడకుడి! నిలకడగా ఉండి యెహోవా విజయమును చూడుడి” (నిర్గ 14:13) అని ధైర్యం చెప్పాడు. దేవుని ప్రజలను వాగ్దాన దేశంలోకి నడిపించే బాధ్యతను యెహోషువకు అప్పగించబడినప్పుడు, “బలముగాను ధైర్యముగాను ఉండుము; భయపడకుము, ఎందుకంటే నీవు ఎక్కడికి వెళ్ళినా నీ దేవుడైన యెహోవా నీతో ఉంటాడు” (యెహో 1:9) అని ప్రభువు ప్రోత్సహించాడు. ధైర్యానికి కారణం మన మానవ బలం కాదు. ప్రాపంచిక భద్రత అంతకంటే కాదు. అది ఎప్పుడు మనకు తోడై వుండే దేవుని నమ్మకమైన సన్నిధి మాత్రమె.

 

సువార్తలో, “భయపడకుడి” (మత్త. 10:26, 28, 31) అని యేసు తన అభయాజ్ఞను మూడుసార్లు పునరావృతం చేస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, కష్టాలు లేని జీవితాన్ని ఎన్నడూ ఆయన తన అనుచరులకు వాగ్దానం చేయలేదు. వారిని తిరస్కరించి, హింసించగల లోకంలోకి ఆయన వారిని పంపుతున్నాడు. క్రైస్తవ జీవితం అంటే శిలువ శ్రమలు లేకపోవడం కాదు. నిశ్చయంగా, మనం శిలువను ఎప్పుడూ ఎన్నటికి ఒంటరిగా మోయము. భయపడకూడదని యేసు తన శిష్యులకు ఒక లోతైన కారణాన్ని ఇస్తున్నాడు. పిచ్చుకలు కూడా పరలోకపు తండ్రి సంరక్షణలో ఉన్నాయని, మన తల వెంట్రుకలు కూడా లెక్కించబడ్డాయని ఆయన అంటాడు (మత్త 10:29:31). ఈ అందమైన ఉపమానం దేవుని దయను వెల్లడిస్తుంది. మనం మరచిపోబడలేదు, పైగా అమూల్యమైన వాళ్ళం. నక్షత్రాలను, గ్రహాలను సృష్టించిన దేవునికి మన పేర్లు, మన పోరాటాలు, మన కన్నీళ్లు, మన ఆశలు కూడా తెలుసు. అందువల్ల, క్రైస్తవుడు శ్రమను నిరాకరించడు, కానీ నిరీక్షణతో దానిని ఎదుర్కొంటాడు, ఎందుకంటే క్రీస్తు అప్పటికే లోకాన్ని జయించాడు.

 

సత్యాన్ని మాట్లాడటానికి భయపడవద్దని, క్షమించాలని, ప్రతి మానవుని గౌరవాన్ని, ముఖ్యంగా పేదలు బలహీనుల గౌరవాన్ని కాపాడాలని, మరియు మన విశ్వాసం జనాదరణ పొందకపోయినా దాని ప్రకారం జీవించాలని యేసు మనకు పిలుపునిస్తున్నాడు. 'మగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్' మనకు గుర్తుచేస్తున్నట్లుగా, నిజమైన మానవ వికాసం అనేది ఆత్మనిర్భరతలో కాకుండా, దేవునితో మరియు ఇతరులతో సహవాసంలో పాతుకుపోయి ఉంటుంది. లోకం తాత్కాలిక భద్రతలను అందించవచ్చు, కానీ మన హృదయాల నుండి భయాన్ని తొలగించే శాశ్వతమైన శాంతిని దేవుడు మాత్రమే ఇవ్వగలడు. బహుశ: ఈ రోజు మనలో ప్రతి ఒక్కరం మన ఆరోగ్యం, మన కుటుంబం, మన భవిష్యత్తు, మన వృత్తి, మన వైఫల్యాలు లేదా మన అనిశ్చితుల గురించిన ఏదో ఒక వ్యక్తిగత భయాన్ని మోసుకుంటూ ఈ దివ్య సత్ప్రసాదానికి వస్తున్నాo. యేసు మనలో ప్రతి ఒక్కరితో వ్యక్తిగతంగా “భయపడకు; నీవు అనేక పిచ్చుకలకంటె శ్రేష్ఠo నాకు” అని అభయ మిస్తున్నాడు. మన భయాలు వాస్తవమైనవే, కానీ దేవుని సన్నిధి మరియు ఆయన మనకు ప్రసాదించిన గౌరవం మన భయాల కన్నా గొప్పవి సుమీ!

 

కాబట్టి, ఈ దివ్యబలిపూజను యిర్మీయా మాటలు “ప్రభువు పరాక్రమశాలిలా నాతో ఉన్నాడు” అన్న విశ్వాస మాటలతో ముగిద్దాం. పాపాన్ని, మరణాన్ని జయించిన క్రీస్తుకు మన చింతలను అప్పగిద్దాం. మనం భయం నుండి విశ్వాసానికి, ఆందోళన నుండి నిరీక్షణకు, మరియు ఒంటరితనం నుండి దేవునితోను, ఒకరితో ఒకరు సహవాసానికి పయనించే ప్రజలుగా మారుదుము గాక!!!

 

“ప్రభూ, మమ్మును రక్షించుము! మేము ప్రమాదంలో ఉన్నాము; దేవా, ఆజ్ఞాపించుము, అప్పుడు సమాధానము కలుగును.”

 

 

 

 

“The Compassion of Christ and the Mission of a Magnificent Humanity” Ex 19:2-6; Rom 5:6-11; Mt 9:36-10:8 (A / 11)

 

“The Compassion of Christ and the Mission of a Magnificent Humanity”

 

Ex 19:2-6; Rom 5:6-11; Mt 9:36-10:8 (A / 11)

 

Your kingdom, Lord, is an everlasting kingdom, alleluia.

 

 

When Jesus looked upon the crowds, “he was moved with compassion for them, because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd” (Mt 9:36). The gaze of Christ is not one of judgment but of mercy. He sees the wounds hidden in the human heart—the loneliness of those who are forgotten, the anxiety of those searching for meaning, the suffering of the poor, and the emptiness that often accompanies a world rich in technology yet poor in authentic relationships. In the spirit of Magnifica Humanitas, we recognize that the greatest crisis of our age is not merely economic, political, or technological, but profoundly human. Many people have the means to communicate with the entire world, yet they struggle to meet the person standing next to them. Humanity advances in knowledge and power, but risks losing the wisdom of compassion, solidarity, and self-giving love. Christ comes to restore humanity's true greatness by revealing that every person is the transforming reflection of that compassion.

 

The response of Jesus to a wounded humanity was not only to comfort crowds but to send laborers into his harvest. “The harvest is plentiful, but the laborers are few; therefore, ask the Lord of the harvest to send out laborers into his harvest” (Mt 9:37–38). This mission belongs to every baptized person, a sign of God’s presence in the world. Yesterday’s converts need to become tomorrow’s missionaries. A Church that truly encounters Christ can never remain closed within itself. The renewed Church does not remain merely with structured programs but with transformed hearts. You become shepherds along the universal Church to pray, discern, and respond generously to his call. You become a place where young people are encouraged to ask, “Lord, what do you want me to do for your people?”

 

Magnifica Humanitas reminds us that human dignity reaches its fulfillment when it becomes a gift for others. Therefore, the mission is not simply about crossing geographical boundaries; it begins with crossing the barriers of indifference. The greatest missionary fields are often found in our own homes, workplaces, schools, and neighborhoods. There are people around us who are lonely, rejected, wounded, and searching for someone who will listen to them with compassion. St John Chrysostom challenges us with powerful words: “Nothing is colder than a Christian who does not care for the salvation of others.” A disciple of Christ must break the walls of isolation and become a bridge of encounter. Likewise, Saint Thérèse of Lisieux, though she never traveled to foreign lands, became a patroness of the missions because she transformed her prayer, sacrifice, and ordinary daily life into a universal mission of love.

 

The mission of evangelization is not only to teach doctrines but to reveal the face of Christ through our lives. Therefore, along with the whole universal Church, we all become missionaries in our own capacity and talent. May the Lord heal our wounds, deepen our sense of communion, and send us forth as missionaries of a “magnificent humanity” and transformers into the love of God.

 

 

The Lord is faithful in all his words and loving in all his deeds. Alleluia.

“క్రీస్తు కరుణ మరియు అద్భుతమైన మానవత్వం - పరిచర్య” నిర్గ 19:2-6; రోమా 5:6-11; మత్త 9:36-10:8 (A / 11)

 

“క్రీస్తు కరుణ మరియు అద్భుతమైన మానవత్వం - పరిచర్య”

 

నిర్గ 19:2-6; రోమా 5:6-11; మత్త 9:36-10:8 (A / 11)

 

ప్రభూ, నీ రాజ్యము నిత్యమైన రాజ్యము, హల్లెలూయా.

 

యేసు జనసమూహములను చూచినప్పుడు, “కాపరిలేని గొఱ్ఱెలవలె వారు దిక్కుతోచని స్థితిలో పాడుపడిరి గనుక వారియందు కనికరపడెను” (మత్త 9:36). క్రీస్తు చూపు తీర్పు తీర్చుటకు సంబంధించినది కాదు, కరుణతో కూడినది. మానవ హృదయంలో దాగి ఉన్న గాయాలను ఆయన చూస్తాడు—విస్మరించబడిన వారి ఒంటరితనం, జీవితానికి అర్థం కోసం వెతికే వారి ఆందోళన, పేదల బాధ, మరియు సాంకేతికతలో సంపన్నమై, నిజమైన సంబంధాలు లేని ఈ ప్రపంచంలో తరచుగా ఉండే శూన్యతను ఆయన చూస్తాడు. ‘మగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్’ (మహిమాన్విత మానవత్వం) స్ఫూర్తితో, మన కాలపు అతిపెద్ద సంక్షోభం కేవలం ఆర్థిక, రాజకీయ, లేదా సాంకేతికమైనది కాదని, అది పూర్తిగా మానవ సంబంధమైనదని మనం గుర్తిస్తున్నాము. చాలా మందికి యావత్ ప్రపంచంతో సంభాషించే మార్గాలు లేదా AI తో కూడిన social media ఉన్నప్పటికీ, తమ పక్కనే నిలబడిన వ్యక్తిని కలుసుకోవడానికి వారు ఇబ్బంది పడుతున్నారు. మానవాళి జ్ఞానంలోనూ, శక్తిలోనూ పురోగమిస్తున్నప్పటికీ, కరుణ, సంఘీభావం, మరియు ఆత్మార్పణ ప్రేమ వంటి వివేకాన్ని కోల్పోయే ప్రమాదంలోకి దిగజారిపోయింది. ప్రతి వ్యక్తి ఆ కరుణ పరివర్తనాత్మక ప్రతిబింబమేనని వెల్లడిస్తూ, మానవాళి నిజమైన గొప్పతనాన్ని పునరుద్ధరించడానికే క్రీస్తు మన మధ్య తనను తాను నిలుపుకున్నాడు.

 

గాయపడిన మానవాళి పట్ల యేసు ప్రతిస్పందన - జనసమూహాలను తన మాటలతో ఓదార్చడమే కాక, ఆ పనిని కొనసాగించే పనివారిని తన పంటలోనికి పంపడమూ కలబోసుకున్నది. “పంట విస్తారంగా ఉంది, కానీ పనివారు కొద్దిమందే ఉన్నారు; కాబట్టి, పంట యజమానిని తన పంటలోనికి పనివారిని పంపమని అడగండి” (మత్త 9:37-38) అన్న వాక్యపు అర్ధం ఇదే. ఈ పరిచర్య బాప్తిస్మం పొందిన ప్రతి వ్యక్తికి చెందుతుంది. ఇది ప్రపంచంలో దేవుని సన్నిధికి ఒక చిహ్నం. నిన్నటి మార్పు చెందినవారు రేపటి మిషనరీలుగా మారాలి. క్రీస్తును నిజంగా అనుభవించే సంఘం ఎన్నడూ తనలో తాను మూసుకుపోయి ఉండదు. నూతనపరచబడిన సంఘం కేవలం నిర్దిష్టమైన  సాంఘిక సామాజిక గొప్ప కార్యక్రమాలతోనే కాకుండా, రూపాంతరం చెందిన హృదయాలతో ఉంటుంది. నీవు విశ్వవ్యాప్త సంఘంలో కాపరిగా మారి, ఆయన పిలుపు కోసం ప్రార్థించి, వివేచించి, ఉదారంగా ప్రతిస్పందించాలి. “ప్రభూ, నీ ప్రజల కోసం నేను ఏమి చేయాలని కోరుకుంటున్నావు?” అని అడగడానికి యువతను ప్రోత్సహించే ఒక ప్రదేశంగా లేదా స్థలంగా నీవు మారాలి.

 

మానవ గౌరవం ఇతరులకు బహుమతిగా మారినప్పుడే పరిపూర్ణతను పొందుతుందని “మాగ్నిఫికా హ్యూమానితాస్” మనకు గుర్తు చేస్తుంది. అందువల్ల, ఈ మిషన్ కేవలం భౌగోళిక సరిహద్దులను దాటడం మాత్రమే కాదు; అది ఉదాసీనత అనే అడ్డంకులను అధిగమించడంతో మొదలవుతుంది. గొప్ప మిషనరీ క్షేత్రాలు తరచుగా మన ఇళ్లలో, కార్యాలయాల్లో, పాఠశాలల్లో మరియు పరిసరాల్లోనే కనిపిస్తాయి. మన చుట్టూ ఒంటరిగా, తిరస్కరించబడిన, గాయపడిన ప్రజలు ఉన్నారు, వారు కరుణతో తమను ఆలకించే వారి కోసం వెతుకుతున్నారు. పునీత జాన్ క్రిసోస్టోమ్ "ఇతరుల మోక్షం గురించి పట్టించుకోని క్రైస్తవుని కంటే నులి వెచ్చనివాడు మరొకడు లేడు" అన్న తన శక్తివంతమైన మాటలతో మనకు ఒక సవాలు విసురుతున్నాడు. క్రీస్తు శిష్యుడు ఒంటరితనం అనే గోడలను బద్దలు కొట్టి, కలయికకు వారధిగా మారాలి. అదేవిధంగా, పునీత థెరేసా ఆఫ్ లిసియుక్స్ - ఎన్నడూ విదేశాలకు ప్రయాణించనప్పటికీ, తన ప్రార్థన, త్యాగం మరియు సాధారణ దైనందిన జీవితాన్ని ప్రేమతో కూడిన సార్వత్రిక మిషన్‌గా మార్చడం ద్వారా మిషన్ ప్రాంతాలకు పాలక పునీతురాలిగా నిలిచింది.

 

సువార్తను ప్రకటించే ధ్యేయము కేవలం సిద్ధాంతాలను బోధించుటకు మాత్రమే కాదు, మన జీవితాల ద్వారా క్రీస్తు స్వరూపాన్ని బయలుపరచుట౦ కూడా. అందువలన, సర్వవ్యాప్త పవిత్ర కథోలిక సంఘముతో పాటు, మనమందరం మన మన సామర్థ్యానికి మరియు ప్రతిభకు అనుగుణంగా మిషనరీలమవుదాము. ప్రభువు మన గాయాలను మాన్పి, మన సహవాస భావనను బలపరిచి, “మహిమాన్విత మానవత్వము” లేదా Magnifica Humanitas మిషనరీలుగాను మరియు మన తోటి వారిని దేవుని ప్రేమగా మార్చేవారిగాను మనలను పంపును గాక!!!

 

“ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మకమైనవాడును, తన కార్యములన్నిటిలో ప్రేమగలవాడును.” హల్లెలూయా.

 

 

Precious and Wonderful Banquet Dt 8:2-3,14-16; 1 Cor10:16-17; Jn 6:51-58 (A/ Corpus Christi)

 

Precious and Wonderful Banquet

Dt 8:2-3,14-16; 1 Cor10:16-17; Jn 6:51-58 (A/ Corpus Christi)

 

“The body of Christ is the bond which unites you to him: eat it, or you will have no part in him”.

 

Today the Church celebrates the Solemnity of the Most Holy Body and Blood of Christ, the great mystery of the Eucharist. On this sacred day, we do not merely remember what Jesus did at the Last Supper; we celebrate his living presence among us for the salvation of the world. Jesus declares: “I am the living bread that came down from heaven” (Jn 6:51). From this we understand two main teachings: what began with the manna in the desert reaches its perfection in Christ, as food for eternal life. Secondly, every Mass is a participation in the sacrifice of Calvary and a foretaste of the heavenly banquet.

 

The Eucharist reveals the deepest truth about the human person. Pope Leo XIV, in his encyclical Magnifica Humanitas, reminds us that every human being possesses an inalienable dignity because he or she is created in the image of God and called to communion with him and with our neighbor. The Holy Father teaches that humanity finds its true greatness not in technology, power, or achievement, but in relationship, self-giving love with God. The Eucharist is the highest expression of this truth. In receiving the Eucharist, we are united not only with Christ but also with one another “because there is one bread, we who are many are one body” (1 Cor 10:17).

 

St Augustine taught that when we receive the Body of Christ, we become what we receive—the Body of Christ. The Eucharist, therefore, is not only a sacrament to be adored; it is a mission to be lived. We are called to become bread broken for others through charity, forgiveness, sacrifice, and service. In a world increasingly shaped by technology, individualism, and isolation, Magnifica Humanitas warns that humanity must never lose its soul. Human dignity cannot be reduced to productivity, efficiency, or digital identity. The encyclical calls the Church and society to build a “civilization of love,” reflecting the communion of the Triune God and his people.

 

Magnifica Humanitas reminds us that human flourishing is found not in self-assertion but in self-giving and sacrificial love. The Eucharist is the supreme school of such love. In the sacrament, Christ offers himself completely for the life of the world and invites us to imitate that same pattern of self-sacrifice. Families gathered around the Eucharistic table need to learn the language of communion, gratitude, forgiveness, and mutual service. The Eucharist thus becomes the foundation of family unity and the source of a culture of life and love within the home.

 

Magnifica Humanitas teaches that humanity reaches its fullest potential not through domination, technological achievement, economic success, or political power alone, but through relationships rooted in truth, solidarity, and communion. Humanity discovers that true greatness lies not in what one possesses but in what one gives; not in competition but in communion; not in exclusion but in participation. The Eucharistic Christ reveals that humanity's future lies in becoming one family united in God.

 

“The Lord fed us with finest wheat; he filled us with honey from the rock.”

అమూల్య అద్భుతమైన విందు ద్వితీ 8:2-3,14-16; 1 కొరింథీ 10:16-17; యోహా 6:51-58 (క్రీస్తు దివ్య శరీర రక్తముల పండుగ /A)

 

అమూల్య అద్భుతమైన విందు

 

ద్వితీ 8:2-3,14-16; 1 కొరింథీ 10:16-17; యోహా 6:51-58 (క్రీస్తు దివ్య శరీర రక్తముల పండుగ /A)

“మిమ్మును ఆయనతో ఐక్యపరచు బంధము; దానిని భుజించుడి, లేనియెడల ఆయనయందు మీకు భాగముండదు”.

 

ఈనాడు క్రీస్తు సంఘము తన అతి పరిశుద్ధ శరీర రక్తముల పండుగను, అనగా దివ్య సత్ప్రసాదమనే గొప్ప గర్భితార్ధ పండుగను జరుపుకుంటుంది. ఈ పవిత్రమైన దినమున, కడరాత్రి భోజనమునందు యేసు నెలకొల్పిన నూతన నిబంధనను మనము కేవలం జ్ఞాపకము చేసుకొనడమే కాదు; లోక రక్షణ కొరకు మన మధ్య నెలకొని యున్న ఆయన సజీవ సన్నిధి అయిన ఆ నూతన నిబంధనను మనం జరుపుకుంటున్నాము. “పరలోకము నుండి దిగివచ్చిన జీవపు రొట్టెను నేనే” (యోహా 6:51) అని  యేసు ప్రకటిస్తున్నాడు. దీని నుండి మనము రెండు ప్రధాన బోధనలను నేర్చుకుంటున్నాము. అవి మొదటిగా, అరణ్యములోని మన్నాతో ప్రారంభమైనది, సమస్త జనావళి నిత్యజీవమునకు కావలసిన ఆహారముగా క్రీస్తునందు పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. రెండవదిగా, ప్రతి దివ్యబలిపూజ కల్వరి బలిలో భాగస్వామ్యము మరియు పరలోక విందు ముందస్తు రుచి అని గ్రహిద్దాం.

 

దివ్య సత్ప్రసాదం మానవుని గురించిన అత్యంత లోతైన సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. పోప్ లియో XIV, గడచిన నెల ఆఖరి వారపు దినములలో  తన మొదటి విశ్వ లేఖను ఈ లోకానికి అందించాడు. దీనిని లతీను భాషనందు “Magnifica Humanitas” (మహోన్నతమైన మానవాళి) అని పిలిచాడు. మన  నేటి ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ (AI/ కృత్రిమ మేధస్సు) గురించిన విషయ ప్రస్తావం ఇది. “కృత్రిమ మేధస్సు యుగంలో మానవుడిని రక్షించడం” అనేది ఈ మహా బోధనా లేఖ సారంశం. సర్వ ప్రజలు చదువ వలిసిన అంశం. ప్రతి మానవుడు దేవుని స్వరూపంలో సృష్టించబడి, ఆయనతోను మరియు ఇతరులతోను సహవాసం చేయడానికి పిలువబడినందున, భగవంతునికి మానవునికి మధ్య  విడదీయరాని గౌరవం ఉందని మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు పోపుగారు. మానవాళి తన నిజమైన గొప్పతనాన్ని సాంకేతికతలోనూ, అధికారంలోనూ, లేదా విజయాలలోనూ కాకుండా, దేవునితో ఉన్న సంబంధంలో, ఆత్మార్పణ ప్రేమలో కనుగొంటుందని పవిత్ర జ్ఞాన తండ్రి బోధిస్తున్నాడు. దివ్య సత్ప్రసాదం ఈ సత్యానికి అత్యున్నత వ్యక్తీకరణగా వుంది. దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడంలో, మనం క్రీస్తుతో మాత్రమే కాకుండా ఒకరితో ఒకరం ఐక్యమవుతున్నామని  "ఒకే రొట్టె ఉన్నందున, మనమందరం ఒకే శరీరంగా ఉన్నాము" (1 కొరింథీ 10:17) అన్న భక్త పౌలుని మాట తెలిసినదే!!

 

మనం క్రీస్తు శరీరాన్ని స్వీకరించినప్పుడు, మనం స్వీకరించిన దానిగా—అంటే క్రీస్తు శరీరంగా—మారిపోతామని పునీత అగస్టిను బోధించాడు. అందువల్ల, దివ్య సత్ప్రసాదం కేవలం ఆరాధించబడవలసిన ఒక సంస్కారం మాత్రమే కాదు; అది జీవించవలసిన ఒక కర్తవ్యం. దాతృత్వం, క్షమాపణ, త్యాగం మరియు సేవ ద్వారా ఇతరుల కోసం విరవబడిన రొట్టెగా మారడానికి మనం పిలువబడ్డాము. సాంకేతికత, వ్యక్తివాదం మరియు ఏకాంతం ద్వారా నానాటికీ రూపుదిద్దుకుంటున్న ప్రపంచంలో, మానవత లేదా మనిషి తన ఆత్మను ఎన్నటికీ కోల్పోకూడదని “మాగ్నిఫికా హుమానితాస్” హెచ్చరిస్తుంది. మానవ గౌరవాన్ని – ఉత్పాదకత, సామర్థ్యం లేదా డిజిటల్ గుర్తింపుకు కుదించలేము. త్రిత్వ దేవునికి మరియు ఆయన ప్రజలకు మధ్య ఉన్న సహవాసాన్ని ప్రతిబింబించే "ప్రేమ నాగరికత"ను నిర్మించాలని ఈ విశ్వ లేఖ క్రైస్తవ సంఘానికి, సమాజానికి పిలుపునిస్తుంది.

 

మానవ వికాసం ఆత్మస్థైర్యంలో కాకుండా ఆత్మత్యాగం మరియు త్యాగపూరిత ప్రేమలో ఉందని “మాగ్నిఫికా హుమనితాస్” (మహోన్నతమైన మానవాళి) మనకు గుర్తు చేస్తుంది. అటువంటి ప్రేమకు దివ్య సత్ప్రసాదం అత్యున్నత పాఠశాల. ఈ సంస్కారంలో, క్రీస్తు ప్రపంచ జీవనం కోసం తనను తాను పూర్తిగా అర్పించుకుంటున్నాడు మరియు అదే ఆత్మత్యాగ నమూనాను అనుకరించమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. దివ్య సత్ప్రసాద పీఠo చుట్టూ సమావేశమైన కుటుంబాలు సహవాసం, కృతజ్ఞత, క్షమాపణ మరియు పరస్పర సేవా భాషను నేర్చుకోవాలి. ఈ విధంగా దివ్య సత్ప్రసాదం కుటుంబ ఐక్యతకు పునాదిగానూ, ఇంటిలో జీవన, ప్రేమ సంస్కృతికి మూలంగానూ మారుతుంది.

 

ఆధిపత్యం, సాంకేతిక విజయం, ఆర్థిక విజయం లేదా రాజకీయ అధికారం ద్వారా మాత్రమే కాకుండా, సత్యం, సంఘీభావం మరియు సహవాసంలో పాతుకుపోయిన సంబంధాల ద్వారానే మానవాళి తన పూర్తి సామర్థ్యాన్ని చేరుకుంటుందని Magnifica Humanitas (మహోన్నతమైన మానవాళి) బోధిస్తుంది. నిజమైన గొప్పతనం ఒకరి వద్ద ఉన్నదానిలో కాకుండా వారు ఇచ్చేదానిలో; పోటీ తత్త్వంలో కాకుండా సహవాసంలో; బహిష్కరణలో కాకుండా భాగస్వామ్యంలో ఉందని మన మానవాళి కనుగొనాలి. మానవాళి భవిష్యత్తు దేవునిలో ఐక్యమైన ఒకే కుటుంబంగా మారడంలోనే ఉందని దివ్య సత్ప్రసాద క్రీస్తు వెల్లడిస్తున్నారు. అదే విధంగా నేటి పోపుగారి విశ్వ లేఖ పిలుపు నిస్తుంది.

 

“ప్రభువు మాకు శ్రేష్ఠమైన గోధుమలను తినిపించాడు; బండ నుండి వచ్చిన తేనెతో మమ్మల్ని త్రిప్తి పరిచాడు”

 

 

“Called into the Communion of Love...” Ex 34:4b-6,8-9; 2 Cor 13:11-13; Jn 3:16-18 (A/ the Most Holy Trinity)

 

“Called into the Communion of Love...”

 

Ex 34:4b-6,8-9; 2 Cor 13:11-13; Jn 3:16-18 (A/ the Most Holy Trinity)

 

Baptism of Jesus: the Father’s voice is heard, the Son stands in the Jordan, and the Spirit descends like a dove

 

This week we return to the liturgical season of Ordinary Time. Today on Trinity Sunday, we celebrate the mystery of the Holy Trinity, one God in three persons. The Trinity is not merely a doctrine to be studied, but a mystery of love to be lived. Our Christian life begins in the name of the Trinity. At Baptism, we were baptized “in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit” (Mt 28:19). Sacred Scripture gradually reveals the Trinity. Yahweh, the Father, is the Creator; Jesus the Son is the Savior; and the Holy Spirit is the guide of the Church into truth (Jn 16:13-15).

 

The Father loves the Son, the Son obeys the Father, and the Holy Spirit unites them in perfect love. Therefore, humanity created in God’s image is also called to live in communion and unity. The doctrine of the Trinity is the central mystery of Christian faith. The Church teaches that there is one divine essence but three distinct Persons (CCC 253). The Father is unbegotten, the Son is eternally begotten of the Father, and the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. Yet they are equal in glory, majesty, and eternity.

 

That’s why the Trinity reminds us that God is not loneliness but communion. Love requires a relationship. Therefore, before the creation of the world, love already existed within God himself. This is why St Augustine said: “If you see love, you see the Trinity.” The Father gives himself completely to the Son; the Son gives himself to the Father; and the Spirit is the bond of this love. True Christian living, therefore, means self-giving, sacrifice, forgiveness, and unity. 

 

St Patrick understands this Trinitarian mystery as with three leaves in one stem: three distinct leaves, yet one plant. It is unity in diversity, coexisting perfectly in God. The Christian family is called to reflect the life of the Trinity. A family grows holy when love replaces selfishness, when forgiveness overcomes anger, and when prayer unites hearts. The Father’s care, the Son’s obedience and sacrifice, and the Spirit’s peace should become visible in every Christian home (CCC 2205).

 

The Trinity teaches us that no one is meant to live alone. Unity does not mean uniformity. Each member is unique, yet all are bound together in love. Parents, children, and grandparents must become witnesses of mutual respect, patience, and prayer. The Church itself is an image of the Trinity. When Christians live in unity, service, and love, the world sees the presence of God as Jesus prayed, “That they may all be one” (Jn 17:21). Unity in the Church is not merely organizational. It is spiritual communion rooted in the Trinity, becoming a living sign of Trinitarian love.

 

“The Church is one because of her source: the highest exemplar and source of this mystery is the unity, in the Trinity of Persons, of one God” (CCC 813)