Transformed to Transform the Journey Gen 12:1-4a; 2 Tim 1:8b-10; Mt 17:1-9 (A – Lent 2)

 

Transformed to Transform the Journey

 

Gen 12:1-4a; 2 Tim 1:8b-10; Mt 17:1-9 (A – Lent 2)

“The Lord went before them in a pillar of cloud to lead them along the way”

 

On this Second Sunday of Lent, the Church leads us to the mountain of the Transfiguration, narrated in the Synoptic Gospels. Jesus takes Peter, James, and John up the mountain, and there his face shines with divine glory. The Father’s voice: “This is my beloved Son. Listen to him.” is heard. This mystery speaks to us today in four important ways.

 

First, the Transfiguration reveals who Jesus truly is. He is not only a teacher or prophet — He is the beloved Son of God. Moses and Elijah appear beside him, showing that Jesus fulfills the Law and the Prophets. And this revelation comes just before his suffering. The message is clear: glory comes through the Cross. Lent reminds us that God reveals his power not in worldly success but in sacrifice, obedience, and love. Second, the Transfiguration calls us to personal transformation. The Lent asks: Are you being transformed? The Father says, “Listen to Him.” To listen to Christ means changing our lives — turning away from sin, forgiving others, practicing charity, living in justice, and reflecting Christ’s light in our daily actions. True faith must be seen in how we live.

 

Third, this event shows us the life of the Church. Jesus takes the disciples together up the mountain. Faith is not lived alone. We encounter Christ together in the Church — in the Word of God, in the Eucharist, in prayer, and in our parish community. But like the disciples, we cannot remain on the mountain. We return to the world strengthened to serve, to love, and to carry Christ’s light into society. Finally, the Transfiguration teaches us our destiny. It reveals what God desires for every human person — transformation and participation in divine glory.

 

Christ shows us our future: that those who follow him faithfully will share in his glory. Lent is therefore a time of formation, strengthening our faith, renewing our hope, and deepening our relationship with God. As we continue this Lenten journey, let us climb the mountain of holiness through prayer, encounter Christ in the Church, live transformed lives, and walk faithfully toward the glory God has prepared for us.

 

“Judah became the Lord’s temple, Israel became his kingdom”.

యాత్ర మార్చడానికి రూపాంతరం చెందు... ఆది 12:1-4a; 2 తిమో 1:8b-10; మత్త 17:1-9 (A – లెంట్ 2)

 

యాత్ర మార్చడానికి రూపాంతరం చెందు...

 

ఆది 12:1-4a; 2 తిమో 1:8b-10; మత్త 17:1-9 (A – లెంట్ 2)

“ప్రభువు వారిని ఎడారిలో నడిపించుటకు మేఘస్తంభ రూపములో వారికి ముందుగా వెళ్ళెను”

 

ఈ తపస్సుకాల రెండవ ఆదివారం రోజున మాతృ శ్రీసభ మనల్ని యేసు రూపాంతరం చెందిన  పర్వతానికి నడిపిస్తుంది. ఇది మొదటి సంగ్రహ (సినాప్టిక్) సువార్తలలో వివరించబడింది. తన శిష్యులైన పేతురు, యాకోబు మరియు యోహానులను పర్వతం పైకి యేసు తీసుకువెళతాడు. అక్కడ అతని ముఖం దైవిక మహిమతో ప్రకాశించింది. "ఈయన నా ప్రియమైన కుమారుడు. ఈయన మాట వినండి" అన్న తన తండ్రి స్వరం వినబడింది. ఈ రహస్యం నేడు మనతో నాలుగు ముఖ్యమైన విధానాల్లో మాట్లాడుతుంది.

 

మొదటగా, యేసు నిజంగా ఎవరు మనకు ఏమౌతాడు అన్న విషయాన్ని ఈ రూపాంతరం వెల్లడిస్తుంది. ఆయన ఒక విశ్వ గురువు లేదా ప్రవక్త మాత్రమే కాదు. ఆయన దేవుని ప్రియమైన కుమారుడు. మోషే మరియు ఏలీయా ఆయన పక్కన కనిపిస్తారు. యేసు ధర్మశాస్త్రాన్ని మరియు ప్రవక్తల ప్రవచనాలను నెరవేరుస్తాడని ఆ సన్నివేశం చూపిస్తుంది. మరియు ఆ ప్రత్యక్షత ఆయన శ్రమలకు ముందు సంభవించింది. మహిమ అనునది శిలువ ద్వారా మాత్రమె వస్తుందన్న సందేశం స్పష్టంగా కన్పిస్తుంది. దేవుడు తన శక్తిని ప్రాపంచిక విజయంలో కాదు, త్యాగం, విధేయత మరియు ప్రేమలో వెల్లడిస్తాడని ఈ లెంట్ మనకు గుర్తు చేస్తుంది. రెండవదిగా, యేసు రూపాంతర సన్నివేశం మనల్ని మన వ్యక్తిగత పరివర్తనకు పిలుస్తుంది. ఈ దీక్షా కాలం రూపాంతరం చెందుతున్నామా? లేక కనీసం మనం అందుకు ప్రయిత్నిస్తున్నామా అని ఈ కృపా కాలం మనలను అడుగుతుంది. తండ్రి దేవుడు "ఆయన మాట వినండి" అని పిలుపునిస్తున్నాడు. క్రీస్తు మాట వినడం అంటే - మన జీవితాలను మార్చుకోవడం. పాపం నుండి దూరంగా ఉండటం. ఇతరులను క్షమించడం. దాతృత్వంను పాటించడం. న్యాయంలో జీవించడం మరియు మన దైనందిన చర్యలలో క్రీస్తు వెలుగును ప్రతిబింబింప చేయడం. మనం ఎలా జీవిస్తున్నామో దానిలో క్రిస్తుయందు మన నిజమైన విశ్వాసం కనిపింపచేయడం అని అర్ధం.

 

మూడవదిగా, ఈ సంఘటన మనకు పవిత్ర సంఘ జీవితాన్ని విశిదం చేస్తుంది. యేసు తన శిష్యులను పర్వతం పైకి తీసుకువెళ్ళాడు. విశ్వాసం ఒంటరిగా జీవించదు. మనం సంఘంలో క్రీస్తును కలుస్తాము. పరిశుద్ధ గ్రంథ వాక్యంలోనూ, యూకరిస్ట్‌లోనూ, ప్రార్థనలోనూ మరియు మన భక్త సమాజంలోనూ కలుసుకుంటాము. కానీ యేసు శిష్యుల మాదిరిగానే, మనం పర్వతంపై ఎక్కలేము. అక్కడే వుండిపోలేము. సేవ చేయడానికి, ప్రేమించడానికి మరియు క్రీస్తు వెలుగును సమాజంలోకి తీసుకువెళ్లడానికి మనం బలపడిన లోకానికి తిరిగి వద్దాము.

 

చివరగా, యేసు రూపాంతరం మన విధిని మనకు బోధిస్తుంది. ప్రతి మానవ వ్యక్తికి దేవుడు ఏమి కోరుకుంటున్నాడో దానిని వెల్లడిస్తుంది. పరివర్తన మరియు సత్ర్పవర్తన దైవిక మహిమలో పాల్గొనడానికి సహకరిస్తుంది. క్రీస్తు మన భవిష్యత్తును (destiny) మనకు చూపిస్తాడు. తనను నమ్మకంగా అనుసరించేవారు తన మహిమలో పాలుపంచుకుంటారు. కాబట్టి ఈ తపస్సు కాలం అనేది కృపా సమయం. మన విశ్వాసాన్ని బలోపేతం చేస్తుంది. మన ఆశను పునరుద్ధరింప చేస్తుంది. దేవునితో మన సంబంధాన్ని మరింతగా పెంపొందింప చేస్తుంది. మనం ఈ దీక్షాకాల ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, ప్రార్థన ద్వారా మన అత్యున్నత ఆధ్యాత్మిక శిఖరాన్ని ఎక్కుదాం. పాత ప్రయాణాన్ని మార్చు కోవడానికి యేసులో రూపాంతరం చెందుదాం. భక్త సంఘంలో క్రీస్తును కలుసుకుందాం. రూపాంతరం చెందిన జీవితాలను అనుభూతి చెందుదా౦. అపుడు దేవుడు మన కోసం సిద్ధం చేసిన మహిమా వెలుగు వైపు నమ్మకంగా అడుగులు వేయగలం.

 

 

“యూదా యెహోవా ఆలయమాయెను. ఇశ్రాయేలు ఆయన రాజ్యమాయెను”.

 

 

 

 

Fight the Good Fight of Faith Gen 2:7-9, 3:1-7; Rom 5:12-19; Mt 4:1-11 (A - Lent 1)

 

Fight the Good Fight of Faith

Gen 2:7-9, 3:1-7; Rom 5:12-19; Mt 4:1-11 (A - Lent 1)

 

“In Christ we suffered temptation, and in him we overcame the Devil” (Divine Office)

 

 

A reflective way of looking at life is to see it as a struggle between sin and grace, selfishness and holiness. Today’s Scripture readings show two contrasting reactions to temptation. The first parents, Adam and Eve, preferred their own inclinations to the will of God (Gen 2:16-17; 3:1-6). Secondly, on several occasions, God tested Abraham to prove his faith and strengthen his hope in the promises made to him. He obeyed willingly when God asked him to sacrifice his only son, Isaac, the son of promise. When the Israelites were sorely tested in Egypt for more than 400 years of hard labor and persecution, they did not forget him. They kept God’s word and remembered his promise, leading them into the promised homeland.

 

Jesus was no exception to this pattern of testing and preparation for the mission his Father gave him. He resisted temptation, remaining faithful to God’s will. He was led into the wilderness for 40 days without food and little shelter. He had nothing to sustain himself in that barren wilderness except his forty days of prayer and fasting. Jesus was left alone in that harsh environment to wrestle with the temptation to seek pain and hardship, humiliation and rejection, suffering and death on a cross. Temptation, in one form or another, is an unavoidable part of life. If we honestly examine our daily experience, we can find many aspects of temptation: impulses or tendencies counter to the right way of doing things. If we rationalize these temptations, they will become socially acceptable and politically correct, and that would itself become an insidious temptation.

 

The Scripture calls the tempter by many names: the devil and Satan (Rev 12:9), Beelzebul, the prince of demons (Lk 11:15, Mt 12:24), the evil one (Mt 13:38), and the father of lies (Jn 8:44). Where did Jesus find the strength to survive the tempter’s seduction? He fed himself on God’s word and found strength in doing his Father’s will.

 

How can we overcome sin and gain freedom over our unruly desires and the lies of Satan and the world? The Lord Jesus gives us his Spirit to help us in our weakness (Rom 8:26) and to be our guide and consoler in temptation and test (1 Cor 10:13). He gives grace to the humble who acknowledge their dependence on him (Js 4:6) and helps to stand against the lies and attacks of our enemy, Satan, who seeks to destroy us (1 Pt 5:8-10; Eph 6:10-18). He wants us to “fight the good fight of faith” (1 Tim 6:12) with the power and strength that comes from the Holy Spirit. Do we rely on the Lord for our strength and victory in this Lent?

 

 

“…if he were not tempted, he could not teach you how to triumph over temptation” (Divine Office)

 

విశ్వాసపు శ్రేష్ఠమైన పోరాటమును ధైర్యముతో పోరాడు ఆది 2:7-9, 3:1-7; రోమా 5:12-19; ​​మత్త 4:1-11 (A - లెంట్ 1)

 

విశ్వాసపు శ్రేష్ఠమైన పోరాటమును ధైర్యముతో పోరాడు

 

ఆది 2:7-9, 3:1-7; రోమా 5:12-19; ​​మత్త 4:1-11 (A - లెంట్ 1)

“క్రీస్తులో మనం శోధనలకు గురయ్యాము. ఆయనలో అపవాదిని అధిగమించాము” (Divine Office)

 

మన జీవితాన్ని పరిశీలించే ఒక ఆలోచనాత్మక మార్గం ఏమిటంటే – దానిని పాపం, కృప, స్వార్థం మరియు పవిత్రత మధ్య పోరాటంగా చూడటమే! నేటి లేఖనాలు శోధన గురించిన రెండు విరుద్ధమైన ప్రతి చర్యలను చూపుతున్నాయి. మొదటిగా, ఆది తల్లిదండ్రులు, ఆదాము మరియు హవ్వలు, దేవుని చిత్తం కంటే తమ స్వంత కోరికలకే ఇష్టపడడం (ఆది 2:16-17; 3:1-6). రెండవదిగా, అనేక సందర్భాల్లో, అబ్రాహాము తన విశ్వాసాన్ని నిరూపించుకోవడానికి మరియు అతనికి ఇచ్చిన వాగ్దానాలలో అతని ఆశను బలోపేతం చేసు కోవడానికి దేవుడు పరీక్షించడం; తన వాగ్దాన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలి ఇవ్వమని దేవుడు అడిగినప్పుడు అతను ఇష్టపూర్వకంగా విధేయత చూపించడం; ఇశ్రాయేలీయులు 400 సంవత్సరాలకు పైగా ఐగుప్తులో తీవ్రంగా పరీక్షించబడినప్పుడు, వారు ఆయనను మరచిపోకుండా దేవుని మాటను పాటించడం, వాగ్దానాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకోవడం, అలాగునే వారికి వాగ్దానం చేయబడిన స్వదేశానికి దేవుడు వారిని నడిపించబడడం వంటి విశ్వాసపు రెండు ప్రతి చర్యలు.

 

తన తండ్రి తనకు ఇచ్చిన మిషన్ పరిపూర్ణత కోసం ఇటువంటి పరీక్ష లేదా తయారు కావడానికి యేసు నడిపింపబడిన అరణ్య పరీక్ష ఏమాత్రం మినహాయింపు కానేకాదు కదా! ఆయన శోధనను ఎదుర్కొన్నాడు. దేవుని చిత్తానికి నమ్మకంగా జీవించాడు. ఆహారం మరియు ఆశ్రయం లేకుండా  40 రోజులు అరణ్యంలో ఆయన శోధనకు గురయ్యాడు. ఆ  బంజరు అరణ్యంలో తనను తాను నిలబెట్టుకోవడానికి నలభై రోజుల ప్రార్థన మరియు ఉపవాసపు బలం  తప్ప ఆయనకు ఏమీ లేదు. ఆ కఠినమైన వాతావరణంలో యేసు ఒంటరిగా వున్నది లోక రక్షణ నిమిత్తమే.  బాధలు కష్టాలు, అవమానం  తిరస్కరణ, మరియు శిలువపై మరణమును జయించ శోధనతో పోరాడదానికే.

 

ఒక రూపంలో లేదా మరొక రూపంలో ఎదురయ్యే సాతాను శోధన, జీవితంలో తప్పించుకోలేని ఒక నిత్య సత్యం. మన జీవిత భాగ స్వామి. మన దైనందిన అనుభవాన్ని మనం నిజాయితీగా పరిశీలిస్తే, శోధనలోని అనేక దీర్ఘా౦శాలను మనం కనుగొనవచ్చు. అవి ప్రేరణలు లేదా ధోరణులు. అవే సరైన నిక్కచ్చైన పనులను చేసే విధానానికి విరుద్ధంగా ఉంటాయి. మనం ఈ ప్రలోభాలను హేతుబద్ధంగా తర్కిస్తే, అవి సామాజికంగా ఆమోదయోగ్యమైనవిగానూ మరియు రాజకీయంగా సరైనవిగానూ కన్పిస్తాయి. కొనసాగిస్తే అదే ఒక కృత్రిమ శోధనగా మారిపోతుంది.

 

లేఖనం శోధకుడిని అనేక పేర్లతో పిలుస్తుంది. అవి “అపవాది” సాతాను (ప్రక 12:9), దయ్యాలకు అధిపతి, బేల్జెబూలు (లూకా 11:15, మత్త 12:24), దుష్టుడు (మత్త 13:38), మరియు అబద్ధాలకు తండ్రి (యోహా 8:44). శోధకుడి మోసాన్ని తట్టుకునే శక్తిని యేసు ఎక్కడ కనుగొన్నాడు? ఆయన దేవుని మాటను తిని తన తండ్రి చిత్తాన్ని సిద్ధింప చేయడంలో బలాన్ని పొందుకున్నాడు.

 

పాపాన్ని అధిగమించి, మన వికృత కోరికలపై, సాతాను మరియు లోకపు అబద్ధాలపై ఎలా మనం స్వేచ్ఛను  పొందగలం? మన బలహీనతలో మనకు సహాయం చేయడానికి (రోమా 8:26) మరియు శోధన - పరీక్షలలో మనకు మార్గదర్శకుడిగానూ, ఓదార్పునిచ్చేవాడిగానూ ఉండటానికి ప్రభువైన యేసు మనకు తన ఆత్మను ఇస్తున్నాడు (1 కొరింథీ 10:13). ఆయనపై ఆధారపడటాన్ని అంగీకరించే వినయస్థులకు ఆయన తన కృపను ఇస్తున్నాడు (యోహా 4:6) మరియు మనలను నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నించే మన శత్రువగు సాతాను అబద్ధాల దాడులకు వ్యతిరేకంగా నిలబడటానికి సహాయం చేస్తున్నాడు (1 పేతు 5:8-10; ఎఫె 6:10-18). పరిశుద్ధాత్మ నుండి వచ్చే శక్తి మరియు బలంతో మనం "విశ్వాసపు మంచి పోరాటం పోరాడాలని" (1 తిమో 6:12) ఆయన కోరుకుంటున్నాడు. ఈ లెంట్‌లో మన ఆధ్యాత్మిక బలం మరియు విజయం కోసం ప్రభువుపై ఆధారపడతామా? లేకా లోకశోధనలకు దాసోహమవుదామా?

 

 

“అతను శోధనలకు గురికాకపోతే, శోధనలపై ఎలా విజయం సాధించాలో మీకు నేర్పించలేడు” (Divine Office)

 

 

 

Inseparable Diamonds in Lent Joel 2:12–18; 2 Cor 5:20–6:2; Mt 6:1–6,16–18 (A)

Inseparable Diamonds in Lent

Joel 2:12–18; 2 Cor 5:20–6:2;  Mt 6:1–6,16–18 (A)

“Remember that you are dust, and to dust you shall return,”

Ashes do not decorate us. They unmask us. They tell the truth about who we are – fragile, dependent, and in need of mercy. But are we hungry for God, and do you thirst for his holiness? God wants to set our hearts ablaze with the fire of his Holy Spirit that we may share in his holiness and radiate the joy of the Gospel to those around us. St. Augustine of Hippo tells us that there are two kinds of people and two kinds of love: “One is holy, the other is selfish. One is subject to God; the other endeavors to equal Him”. We are what we love. God wants to free our hearts from all that would keep us captive to selfishness and sin. “Rend your hearts and not your garments,’ says the prophet Joel (Joel 2:12). The Holy Spirit is ever ready to transform our hearts and to lead us further in God’s way of truth and holiness.

The forty days of Lent is the annual retreat of the people of God in imitation of Jesus’ forty days in the wilderness. Forty is a significant number in the Scriptures. Moses went to the mountain to seek the face of God for forty days in prayer and fasting (Ex 24:18). The people of Israel were in the wilderness for forty years in preparation for their entry into the promised land. Elijah fasted for forty days as he journeyed in the wilderness to the mountain of God (1 Kgs 19:8). We are called to journey with the Lord in a special season of prayer, fasting, almsgiving, and penitence (expressing true sorrow for sin and wrongdoing) as we prepare to celebrate the feast of Easter, the Christian Passover of Jesus’ victory over sin, Satan, and death.

Ash Wednesday is not primarily no only about sin. It is about reconciliation. The Church teaches that Lent is a privileged time of grace, a season given not to shame us, but to save us. The ashes remind us of death, but they are traced in the shape of the Cross—because death does not have the final word. Even our repentance is embraced by mercy. Repentance is a spiritual medicine. St Augustine says that fasting humbles the body so that the soul may rise toward God. In the same way, St John Chrysostom warns that fasting without mercy becomes empty, meaning the fast God desires is one that breaks the chains of injustice.

Ash Wednesday confronts us with a question: “Will Lent change only our schedule or our lives? Prayer, fasting, and almsgiving were inseparable: prayer opens us to God, fasting frees us from selfishness, and almsgiving restores communion with others. Prayer calls us to reorder our priorities. Fasting challenges our attachments and excess. Almsgiving demands concrete love for the poor, the lonely, and the forgotten. These are not private devotions alone; they shape how we live, forgive, and love. As we receive these ashes, let us ask for the grace of a true return—a heart made new, a faith made real, and a love made visible. May this holy season lead us from ashes to life, from repentance to renewal, and from the Cross to Resurrection.

 

“Now is the acceptable time; now is the day of salvation.”

దీక్షలో విడదీయరాని వజ్రాలు యావేలు 2:12–18; 2 కొరింథీ 5:20–6:2; మత్త 6:1–6,16–18 (A)

 

దీక్షలో విడదీయరాని వజ్రాలు

 

యావేలు 2:12–18; 2 కొరింథీ 5:20–6:2; మత్త 6:1–6,16–18 (A)

"నీవు మంటివని గుర్తుంచుకో, మంటికే తిరిగి వెళ్తావు"

 

బూడిద మనల్ని అలంకరించదు. కానీ అది మన ముసుగును విప్పుతుంది. అది మనల్ని ఋజువర్తనం చేస్తుంది. బలహీనంగా, ఆధారపడినవారిగా మరియు దేవుని కనికరం అవసరమన్న నిజాన్ని మనకు గుర్తుచేస్తుంది. మనం దేవుని కోసం ఆకలితో ఉన్నామా, ఆయన పవిత్రత కోసం దాహార్తితో వున్నామా?  తన పవిత్రతను మనం పంచుకునేలా మరియు మన చుట్టూ ఉన్నవారికి తన సువార్త ఆనందాన్ని ప్రసరింపజేయడానికి తన పరిశుద్ధాత్మ అగ్నితో మన హృదయాలను మండించాలని  కోరుకుంటున్నాడు దేవుడు. హిప్పోపురి పునీత అగస్టీను: “ఒకరు పవిత్రులు, మరొకరు స్వార్థపరులు. ఒకరు దేవునికి లోబడి ఉంటారు. మరొకరు ఆయనతో సమానం కావడానికి ప్రయత్నిస్తారు." అని మనకు రెండు రకాల ప్రజలు మరియు రెండు రకాల ప్రేమలు ఉన్నాయని చెబుతాడు. మనం ఏం  ప్రేమిస్తామో అదే మనం. స్వార్థం మరియు పాపానికి మనల్ని బందీగా ఉంచే ప్రతిదాని నుండి మన హృదయాలను విడిపించాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నాడు. "మీ వస్త్రములను కాదు మీ హృదయములను చింపుకొనుడి" అని ప్రవక్త యోవేలు ద్వారా దేవుడు చెప్పుచున్నాడు (యోవేలు 2:12).  మన హృదయములను రూపాంతరము చేయుటకు, దేవుని సత్యము మరియు పవిత్రత మార్గములో మనలను మరింత ముందుకు నడిపించుటకు ఎల్లప్పుడూ పరిశుద్ధాత్మ సిద్ధంగా ఉన్నాడు.

 

నలభై రోజుల తపస్సు అనేది యేసు అరణ్యంలో గడిపిన నలభై రోజులను అనుకరిస్తూ దేవుని ప్రజలు వార్షికంగా గడిపే తిరోగమనం. లేఖనాలలో నలభై అనేది ఒక ప్రాముఖ్యమైన సంఖ్య. యూదులకు ప్రత్యేక సంఖ్య. మోషే నలభై రోజులు ప్రార్థన మరియు ఉపవాసంతో దేవుని ముఖాన్ని దర్శించడానికి పర్వతానికి వెళ్ళాడు. ఇశ్రాయేలు ప్రజలు వాగ్దానం చేయబడిన దేశంలోకి ప్రవేశించడానికి సన్నాహకంగా నలభై సంవత్సరాలు అరణ్యంలో నడిచారు. ఏలీయా అరణ్యంలో దేవుని పర్వతానికి ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు నలభై రోజులు ఉపవాసం ఉన్నాడు. పాపం, సాతాను మరియు మరణంపై యేసు విజయం సాధించిన క్రైస్తవ పస్కా అయిన ఈస్టర్ పండుగను జరుపుకోవడానికి మనం సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, ప్రార్థన, ఉపవాసం, దానధర్మాలు మరియు పశ్చాత్తాపపు (పాపం మరియు తప్పులకు నిజమైన దుఃఖాన్ని వ్యక్తపరుస్తూ)  ప్రత్యేక కాలంలో ప్రభువుతో ప్రయాణించడానికి మనం పిలువబడ్డాము.

 

విభూతి బుధవారం ప్రధానంగా పాపం గురించి మాత్రమె కాదు. ఇది సయోధ్య గురించి. లెంట్ అనేది ఒక విశేషమైన కృపా సమయం అని మాత్రమే గానీ మనల్ని సిగ్గుపరచడానికి కానే కాదు. అది మనల్ని రక్షించడానికి ఇవ్వబడిన గొప్ప సమయం అని మాతృ శ్రీ సభ మనకు బోధిస్తుంది. బూడిద మనకు మరణాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. కానీ అది శిలువ రూపంలో గుర్తించడుతుంది. ఎందుకంటే మరణానికి ఒక చివరి పదం లేదు. మన పశ్చాత్తాపం కూడా దయ ద్వారానే స్వీకరించబడుతుంది. పశ్చాత్తాపం ఒక ఆధ్యాత్మిక ఔషధం. ఆత్మ దేవుని వైపు మళ్లేలా ఉపవాసం శరీరాన్ని దీనపరుస్తుందని పునీత అగస్టిను చెప్పారు. అదే విధంగా, దయ లేకుండా ఉపవాసం వృధా అవుతుందని పునీత జాన్ క్రిసోస్టమ్ హెచ్చరిస్తున్నారు. అంటే దేవుడు కోరుకునే ఉపవాసం కేవలం అన్యాయపు సంకెళ్లను విచ్ఛిన్నం చేస్తుందనే గానీ భోజనాన్ని విడువడం కాదు.

 

బూడిద బుధవారం మనల్ని ఒక ప్రశ్నతో మరొకసారి పలుకరిస్తుంది: “లెంట్ నీ షెడ్యూల్‌ను లేదా నీ  జీవితాన్ని మాత్రమే మారుస్తుందా? ప్రార్థన, ఉపవాసం మరియు దానధర్మాలు విడదీయరానివి. ప్రార్థన మనల్ని దేవునికి తెరుస్తుంది.  ఉపవాసం మనల్ని స్వార్థం నుండి విముక్తి చేస్తుంది. దానధర్మాలు ఇతరులతో సహవాసాన్ని పునరుద్ధరిస్తాయి. ప్రార్థన మన ప్రాధాన్యతలను తిరిగి క్రమబద్ధీకరించమని పిలుస్తుంది. ఉపవాసం మన అనుబంధాలను మరియు అతిశయాన్ని సవాలు చేస్తుంది. దానధర్మాలు పేదలు, ఒంటరివారు మరియు మరచిపోయిన వారి పట్ల కాంక్రీట్ ప్రేమను కోరుతాయి. ఇవి మన ప్రైవేట్ ఆరాధనలు మాత్రమే కాదు అవి మనం ఎలా జీవించాలో, క్షమించాలో మరియు ప్రేమించాలో రూపొందిస్తాయి. మనం ఈ బూడిదను స్వీకరించినప్పుడు, తిరిగి వచ్చే కృప కోసం  - హృదయం కొత్తగా చేయబడటం, విశ్వాసం నిజం కావడం మరియు ప్రేమ కనిపించడం కొరకు అడుగుదాం. ఈ పవిత్ర కాలం మనల్ని బూడిద నుండి జీవితానికి, పశ్చాత్తాపం నుండి పునరుద్ధరణకు మరియు శిలువ నుండి పునరుత్థానానికి నడిపించుగాక!!!

 

"ఇప్పుడే ఆమోదయోగ్యమైన సమయం; ఇప్పుడు మోక్ష దినం."

Donde Cristo habita, la Ley se Convierte en Amor Ecl 15:15-20; 1 Cor 2:6-10; Mt 5:17-37 (A 6)

 

Donde Cristo habita, la Ley se Convierte en Amor

 

Ecl 15:15-20; 1 Cor 2:6-10; Mt 5:17-37 (A 6)

Dios vio todo lo que había hecho, y fue muy bueno. Aleluya.

 

Mateo continúa el Sermón de la Montaña con una instrucción de tres partes por Jesús sobre el camino de la Vida en el Reino del Cielo. La lectura de hoy presenta tres martes. La primera parte trata de la Torá. Parte dos trata con adoración y prácticas religiosas y contiene la Oración del Señor. Parte tres trata con la confianza en Dios y obras de servicio amoroso al prójimo. Jesús dice palabras que chocan en el corazón del discipulado cristiano: “Yo no he venido a abolir la Ley, sino a cumplirla” (Mt 5:17). Él nos afirma que los mandamientos de Dios no son cancelados por Cristo, pero son cumplidos en Él.

 

Jesús manda no matar, no cometer adulterio, no jurar falsamente. Él va debajo de la acción a la intención. Él dice que la ira insulta y el desprecio hiere la vida. Miradas lujuriosas traicionan la alianza de amor. Palabras y juramentos descuidados fracturan la verdad. Jesús no está haciendo la vida más dura. Él está revelando la verdad. El pecado comienza en el corazón antes de que aparezca en el comportamiento.

 

Jesús no prohíbe la ira en cada forma, pero lleva al desprecio y destrucción de comunión. Él llama a sus discípulos a un estándar más alto, no porque ellos son fuertes, sino porque están llamados a ser santos. Jesús toma bien conocidos los mandamientos y nos lleva más profundo. Él nos muestra que el pecado no comienza en la mano,  sino en el corazón; no en el acto, sino en la intención. San Juan Crisóstomo explica que Cristo “dirige el mandamiento más allá de la carta y trae ésta al alma misma”. De la misma manera, el asesinato comienza con la ira; adulterio comienza con una mirada que reduce al otro a un objeto; falsedad comienza con un corazón dividido.

 

Esta enseñanza exigente es una sanación. Jesús no está acusando. Él está diagnosticando el corazón humano. Reconciliaciòn se convierte en una obligaciòn moral. Antes del culto y oración, el discípulo debe buscar paz. Esto es una exigencia ética incluso hoy, en un mundo marcado por el resentimiento, división y conflicto irresoluto. En asuntos de pureza, Jesús desafía una cultura que objetiza la persona humana. La Iglesia, siguiendo este Evangelio, enseña que la castidad no es represión sino reverencia por la dignidad del otro. Donde Cristo habita, la ley se convierte en amor, y el amor se convierte en libertad.Cuando venimos al altar, pidamos por corazones purificadores, relaciones sanadas, y marcadas por la verdad. Luego la ley no se parará sobre nosotros, sino vivir dentro de nosotros.

 

Este Evangelio nos invita a examinar nuestro mundo interior.  Jesús no nos está condenando; Él nos está llamando más profundamente. Él desea corazones que son indivisibles, sanados y libres. Cuando recibimos la Eucaristía, recibimos a Aquel quien vivió este Evangelio completamente. Que Él  remodele nuestros corazones, purifique nuestras intenciones, y haga nuestras vidas un testimonio vivo para el Reino de Dios.

 

“Por lo que no pudiste tomar en un momento por tu debilidad, tú serás capaz de agarrarte a otro si tú solo perseveras”.