Prostrate to the Mighty Humble King Is 50:4-7; Phi 2:6-11; Mt 26:14—27:66 (Psalm Sunday, A)

 

Prostrate to the Mighty Humble King

 

Is 50:4-7; Phi 2:6-11; Mt 26:14—27:66 (Psalm Sunday,  A)

Lord God, how great you are, clothed in majesty and glory, wrapped in light as in a robe.

 

Today we begin Holy Week, the days during which we journey with Jesus on his way of the cross and anticipate his Resurrection. We begin our liturgy today with the procession of palms to remember Jesus’ triumphant entrance into Jerusalem. The series of events of Jesus’ Passion is proclaimed in their entirety in today’s Liturgy of the Word. Those events will be proclaimed again when we celebrate the liturgies of the Triduum—the Lord’s Supper on Holy Thursday, Good Friday, and the Easter Vigil. In the Gospel of Matthew (Cycle A), we read the Passion of Jesus on Palm Sunday. On Good Friday, we will read the Passion of Jesus from the Gospel of John. The story of Jesus’ Passion and death in Matthew’s Gospel focuses particularly on Jesus’ obedience to the will of his Father and the fulfillment of Scripture.

 

While the Gospels of Matthew and Mark have many parallels in their narrative of the Passion, there are a few details worth noting in Matthew. Only Matthew indicates the price paid to Judas for betraying Jesus and his death, as is the detail that Pilate’s wife received a warning in a dream and that Pilate washed his hands of Jesus’ death. Finally, Matthew’s Gospel alone mentions the earthquakes and other phenomena that happened after Jesus’ death. The scholars observe that Matthew’s Gospel reflects the tension that probably existed between the early Christian community and their Jewish contemporaries. At the Second Vatican Council, the Council Fathers made clear that all sinners share responsibility for the suffering and death of Jesus and that it is wrong to place blame for Jesus’ Passion on the Jewish contemporaries of Jesus or on Jewish people today (Nostra Aetate No. 4 - In Our Time 1965).

 

There are many reflections from which to engage in Jesus’ Passion in the characters of Matthew’s Gospel. They reflect us and not others. Sometimes we are like Judas, who betrayed Jesus and came to regret it. We are sometimes like Peter, who denied him, or like the disciples, who fell asleep during Jesus’ darkest hour, but then acted rashly and violently at his arrest. Sometimes we are like Simon, who is pressed into service to help Jesus carry his cross. Sometimes we are like the leaders who fear Jesus or like Pontius Pilate, who washed his hands instead of standing for the truth. Jesus dies so that our sins will be forgiven.

 

 Jesus is King. This King does not impose himself. He offers Himself. His kingship is infused with a spirit of service. “He will not dispute or raise his voice to make it heard in the streets. He will be meek and humble. Let us run to accompany him as he hastens toward his passion, not by covering his path with garments, olive branches or palms, but by doing all we can to prostrate ourselves before him” (Saint Andrew of Crete, bishop).

 

“Blessed is he who comes in the name of the Lord; blessed is the King of Israel” (Divine Office)

 

 

శక్తిమంతుడును, వినయాన్వితుడైన రాజుకు సాష్టాంగ నమస్కారం యెష 50:4-7; ఫిలిప్పీ 2:6-11; మత్త 26:14—27:66 (మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం, A)

 

శక్తిమంతుడును, వినయాన్వితుడైన రాజుకు సాష్టాంగ నమస్కారం

 

యెష 50:4-7; ఫిలిప్పీ 2:6-11; మత్త 26:14—27:66 (మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం, A)

“ప్రభు దేవా, నీవు ఎంత గొప్పవాడివో, మహిమా వైభవంలో, పటముగా కాబట్టిన వెలుగులో నిండియున్నావు”.

 

ఈ రోజు మనం పరిశుద్ధ వారాన్ని ప్రారంభిస్తున్నాము. ఈ వారపు రోజులలో  యేసుతో పాటు ఆయన శిలువ మార్గంలో మనం ప్రయాణిస్తున్నాము. అలాగునే ఆయన పునరుత్థానం కొరకు ఎదురు చూస్తున్నాము. యెరూషలేములోకి యేసు విజయవంతంగా ప్రవేశించడాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి, ఈ రోజు మన ఆరాధనను ఈతాకులు లేదా కొబ్బరాకుల ఊరేగింపుతో ప్రారంభిస్తున్నాము. యేసు శ్రమల కాలంలోని సంఘటనల క్రమతను ఈనాటి వాక్యారాధనలో సంపూర్ణంగా ప్రకటించబడుతుంది. అదే సంఘటనల క్రమతను మళ్ళి పరిశుద్ధ గురువారం నాడు ప్రభువు పస్కాభోజనం, శుభ శుక్రవారం మరియు ఈస్టర్ జాగరణ వంటి త్రిదినోత్సవ (త్రిదువుం/మూడు దినములు) ఆరాధనలను మనం జరుపుకునేటప్పుడు ప్రకటించబడతాయి. మ్రాను కొమ్మల ఆదివారం నాడు మనం యేసు శ్రమలను మత్తయి సువార్త (cycle A) నుండి  చదువుతాము. శుభ శుక్రవారం నాడు, యోహాను సువార్త నుండి యేసు శ్రమలను చదువుతాము. నేటి సువార్తలో మనం గ్రహించే యేసు శ్రమ మరియు మరణం గురించిన చరిత్ర , ప్రత్యేకంగా ఆయన తన తండ్రి చిత్తానికి విధేయత చూపడం, అదేవిధంగా పూర్వ లేఖనాల సంపూర్ణ పరిపూర్తిపై దృష్టి పెడుతుంది మత్తయి సువార్త.

 

మత్తయి మరియు మార్కు సువార్తలు యేసు శ్రమల వృత్తాంతంలో అనేక సారూప్యతలను కలిగి  ఉన్నప్పటికీ, మత్తయి సువార్తలో కొన్ని వివరాలు గమనించదగినవి. యేసును అప్పగించినందుకు యూదా చెల్లించిన మూల్యం మరియు ఆయన మరణాన్ని మత్తయి మాత్రమే సూచిస్తాడు. అలాగే పిలాతు భార్యకు కలలో హెచ్చరిక రావడం మరియు యేసు మరణం విషయంలో పిలాతు తన చేతులు కడుక్కోవడం వంటి వివరాలు కూడా ఉన్నాయి. చివరగా, యేసు మరణం తర్వాత సంభవించిన భూకంపాలు మరియు ఇతర దృగ్విషయాలను మత్తయి సువార్త మాత్రమే ప్రస్తావిస్తుంది. తొలి క్రైస్తవ సమాజానికి మరియు వారి యూదు సమకాలీనులకు మధ్య బహుశా ఉన్న ఉద్రిక్తతను మత్తయి సువార్త ప్రతిబింబిస్తుందని పండితులు గమనిస్తున్నారు. రెండవ వాటికను  మహా సభలో (1964), యేసు శ్రమలకు మరియు మరణానికి పాపులందరూ బాధ్యత వహించాలని, మరియు యేసు శ్రమలకు ఆయన యూదు సమకాలీనులను గానీ లేదా నేటి యూదు ప్రజలను గానీ నిందించడం తప్పు అని ఆసభలోని పండిత పితరులు స్పష్టం చేశారు (నోస్త్రా ఏతాతే - నం. 4 (ఇన్ అవర్ టైమ్/ మన కాలం 1965). ఇది నేడు మనం గ్రహించ దగిన విషయం.

 

మత్తయి సువార్తలోని పాత్రల ద్వారా యేసు శ్రమలను అర్థం చేసుకోవడానికి అనేక ప్రతిబింబాలు మనకు కనిపిస్తాయి. అవి ఇతరులను సూచించడం కాదు, మనల్నే ప్రతిబింబిస్తాయి. కొన్నిసార్లు మనం, యేసుకు ద్రోహం చేసి పశ్చాత్తాపపడిన యూదాలా ఉంటాము. కొన్నిసార్లు , ఆయనను నిరాకరించిన పేతురులా, లేదా యేసు అత్యంత కష్టకాలంలో నిద్రపోయి, ఆయనను అరెస్టు చేసినప్పుడు తొందరపాటుతో, హింసాత్మకంగా ప్రవర్తించిన శిష్యులలా మనం ఉంటాము. కొన్నిసార్లు , యేసు సిలువను మోయడంలో సహాయం చేయడానికి బలవంతంగా నియమించబడిన సీమోనులా మనం ఉంటాము. యేసుకు భయపడే నాయకుల్లా, లేదా సత్యం కోసం నిలబడకుండా చేతులు కడుక్కున్న పొంతు పిలాతులా కొన్నిసార్లు మనం ఉంటాము. కానీ మన పాపాలను క్షమించబడటానికి యేసు మరణించాడు. మళ్ళి మళ్ళి మరణిస్తూనే వుంటాడు.

 

యేసు రాజు. రాజాధి రాజు. ఈ రాజు తన రాచరికాన్ని మనపై బలవంతంగారుద్దడు. ఆయనే తనను తాను సమర్పించుకుంటున్నాడు. ఆయన రాచరికం సేవాభావంతో నిండి ఉంది. “ఆయన వాదించడు. వీధులలో తన స్వరం వినిపించేలా బిగ్గరగా అరవడు. ఆయన సాత్వికంగా, వినయంగా ఉంటాడు. ఆయన తన శ్రమల వైపు వేగంగా వెళ్తుండగా, ఆయన మార్గాన్ని వస్త్రాలతో, ఒలీవ కొమ్మలతో, లేదా ఖర్జూరపు ఆకులతో కప్పకుండా, మన శక్తికొలది ఆయన ముందు సాగిలపడి నమస్కరిస్తూ, ఆయనతో పాటు మనం కూడా పరుగెడదాం” (పునీత  ఆండ్రూ, బిషప్ - క్రీటు).

 

“ప్రభువు నామమున వస్తున్నవాడు ధన్యుడు; ఈశ్రాయేలు రాజు ధన్యుడు” (Divine Office)

 

 

 

 

 

 

 

Postraos ante el Poderoso Rey Humilde Is 50:4-7; Filip 2:6-11; Mt 26:14- 27:66 (Domingo de Ramos, A)

 

Postraos ante el Poderoso Rey Humilde

 

Is 50:4-7; Filip 2:6-11; Mt 26:14- 27:66 (Domingo de Ramos, A)

 

“Señor Dios, qué grande eres, vestido de majestad y gloria, envuelto en luz como en un manto”.

 

Hoy comenzamos la Semana Santa, los días durante los cuales viajamos con Jesús en su camino a la Cruz y anticipamos su Resurrección. Comenzamos nuestra liturgia hoy con la procesión de ramos para recordar la entrada triunfante de Jesús a Jerusalén. Las series de eventos de la Pasión son proclamadas en su totalidad en la liturgia de la Palabra de hoy. Esos eventos serán proclamados otra vez cuando celebramos las liturgias del Tríduo- La Cena del Señor, el Jueves Santo, Viernes Santo, y la Vigilia Pascual. En el Evangelio de Mateo( Ciclo A), leemos la Pasión de Jesús el Domingo de Ramos. El Viernes Santo leeremos la Pasión de Jesús del Evangelio de Juan. La historia de la Pasión y Muerte de Jesús en el Evangelio de Mateo se enfoca particularmente sobre la obediencia de Jesús a la voluntad de su Padre y el cumplimiento de la Escritura.

 

Mientras que los Evangelios de Mateo y Marcos tienen muchos paralelos en sus narraciones de la Pasión, hay pocos detalles destacados en Mateo. Solo Mateo indica el precio pagado a Judas por traicionar a Jesús y su muerte, como es el detalle de que la esposa de Pilato recibió una alerta en un sueño y que Pilato lavó sus manos de la muerte de Jesús. Finalmente, el Evangelio de Mateo solo menciona los terremotos y otros fenómenos que pasaron después de la muerte de Jesús. Los estudiosos observan que el Evangelio de Mateo refleja la tensión que probablemente existió entre la comunidad de los primeros cristianos y sus contemporáneos judíos. En el Concilio Vaticano Segundo, los Padres Conciliares dejaron claro que todos los pecadores comparten responsabilidad por el sufrimiento y muerte de Jesús y que está mal culpar de la Pasión de Jesús a los contemporáneos judíos de Jesús o al pueblo judío hoy. ( Nostra Aetate No.4 ( En Nuestro Tiempo 1965).

 

Hay muchas reflexiones desde donde actuar en la Pasión de Jesús en los personajes del Evangelio de Mateo. Ellos reflejan a nosotros y no a otros. Algunas veces somos como Judas, quien traicionó a Jesús y termina arrepintiéndose. Algunas veces somos como Pedro, quien lo negó, o como los discípulos, quienes cayeron dormidos durante la hora más oscura de Jesús, luego actuaron temerariamente y violentamente en su arresto. Algunas veces somos como Simón, quien es forzado al servicio para ayudar a Jesús a llevar su cruz. Algunas veces somos como los líderes quienes temieron a Jesús o como Poncio Pilato, quien lavó sus manos en cambio de defender la verdad. Jesús muere para que nuestros pecados sean perdonados.

 

Jesús es Rey. Este Rey  no se impone el mismo. Él se ofrece Él mismo. Su reinado está infusionado con un espíritu de servicio. "Él no disputará ni alzará su voz para que  sea oido en las calles. Él será manso y humilde. Corramos a acompañarlo mientras se apresura a su pasión, no cubriendo su camino con prendas, ramas de oliva o ramos, sino haciendo todo lo que podamos hacer para postrarnos ante Él"  (San Andrés de Creta, Obispo).

 

“Bendito el que viene en el nombre del Señor; bendito el Rey de Israel” (Oficio Divino)

 

 

 

“Come out of the Tomb” Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

 

“Come out of the Tomb”

 

Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

“He is the radiant light of God’s glory and the perfect copy of his nature”

 

The message of today’s Liturgical readings is that God brings life where there seems to be only death. The people of Israel were living in exile (Ezk 37:12–14). Their land was destroyed, their temple ruined, and their hope buried. They felt like people already dead. But God spoke through the prophet and promised: “I will open your graves and bring you back to life.” God said he will place his “רוּחַ” (ruaḥ) in them. The Hebrew word ruaḥ means “breath”, “spirit”, or “life-force”. It is the same word used in the creation story when God breathed life into Adam (Gen 2:7), i.e., humanity. The God who created life can restore life.

 

Even when people feel spiritually or socially dead, God’s Spirit can renew them. We see this promise fulfilled in today’s Gospel (Jn 11:1–45). Lazarus was in the tomb for four days. Humanly speaking, everything is finished. Martha and Mary were grieving, and the community accepted death. But Jesus made a profound declaration: “I am the resurrection and the life.” The Greek word used here for resurrection is “ἀνάστασις (anástasis)”, which literally means “to rise again.” It is not only about life after death. It also means God raising a person from despair into new life. Jesus called out with authority: “Lazarus, come out!” And the man who was dead walked out of the tomb. This miracle reveals a deep theological truth: Jesus is the Lord of life. Where humanity sees an end, Christ creates a new beginning.

 

Each of us sometimes experiences tombs in our lives — places where hope feels buried. Some live in the tomb of sin, others in fear, broken relationships, discouragement, or loss of faith. Yet Christ stands before every tomb and calls us by name, just as he called Lazarus. His voice invites us to step out of whatever binds us. Through prayer, repentance, and trust in God, we experience spiritual resurrection even now. This message also has a social meaning. Many people today live in what we might call social tombs — poverty, loneliness, injustice, or exclusion. As followers of Christ, we are called not only to receive new life but also to help bring life to others. As Pope Francis reminds us in Fratelli Tutti, a society rooted in fraternity and solidarity can restore hope to those who feel forgotten. At the end of the Gospel, Jesus told the community: “Untie him and let him go.” After calling Lazarus out of the tomb, the community needed to remove the cloths that bound him. This is our mission as a Church — to help free one another from whatever keeps us bound.

 

As we approach Holy Week, Christ still speaks the same powerful words today: “Come out.” Come out of fear. Come out of sin. Come out of despair. And when the ruaḥ — the Spirit of God — fills our lives, we too will experience anástasis, rising into new life with Christ.

 

“…through the grace of God’s Word, everyone is made abundantly clean”.

“సమాధి నుండి బయటకు రా...” యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

 

        “సమాధి నుండి బయటకు రా...”

 

యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

“ఆయన దేవుని మహిమ తేజోవంతమైన వెలుగు. ఆయన స్వభావానికి పరిపూర్ణమైన ప్రతిరూపం”

 

మరణం మాత్రమే ఏలే చోట దేవుడు జీవాన్ని తెస్తాడు అన్నది నేటి లిటర్జికల్ పఠనాల సందేశం. అప్పుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలు ప్రవాసంలో నివసిస్తున్న (యెహె 37:12–14) రోజులవి. వారి దేశం  నాశనం చేయబడింది వారి ఆలయం ద్వంశమయింది. వారి ఆశ పాతిపెట్టబడింది. వారు ఇక  చనిపోయిన వ్యక్తులులా భావించుకున్నారు. కానీ యెహోవా దేవుడు “నేను మీ సమాధులను తెరిచి మిమ్మల్ని తిరిగి బ్రతికిస్తాను” అని ప్రవక్త యేహెజ్కేలు ద్వారా వాగ్దానం చేశాడు. దేవుడు తన “רוּחַ” (ruaḥ ఆత్మ) ను వారిలో ఉంచుతానని చెప్పాడు. హెబ్రీ పదం “రువా” అనే పదానికి “శ్వాస”, “ఆత్మ” లేదా “జీవశక్తి” అని అర్థం. సృష్టి కథనంలో దేవుడు ఆదాములోనికి (ఆది 2:7), అంటే మానవాళి భౌతికతలోకి ప్రాణం పోసినప్పుడు ఉపయోగించిన తన శక్తికి పదం ఇదే. జీవాన్ని సృష్టించిన దేవుడు జీవితాన్ని పునరుద్ధరించగలడు.

 

జనులు ఆధ్యాత్మికంగా లేదా సామాజికంగా చనిపోయినట్లు భావించినప్పుడు కూడా, దేవుని ఆత్మ వారిని పునరుద్ధరించగలదు. ఈ వాగ్దానం నేటి సువార్తలో నెరవేరినట్లు మనం చూస్తున్నాము (యోహా 11:1–45). లాజరు సమాధిలో నాలుగు రోజులు ఉన్నాడు. మానవీయంగా చెప్పాలంటే, ప్రతిదీ తనకు ముగిసిపోయింది. మార్తా మరియు మరియ దుఃఖిస్తున్నారు. ఆ సమాజం తన మరణాన్ని అంగీకరించింది. కానీ యేసు "నేనే పునరుత్థానం మరియు జీవం" అని  ఒక గర్భిత ప్రకటన చేశాడు. పునరుత్థానం కోసం ఇక్కడ ఉపయోగించిన గ్రీకు పదం "ἀνάστασις (అనాస్తాసిస్)", దీని అర్థం "మళ్ళీ లేవడం". ఇది మరణం తర్వాత మనకు సంభవించే పరలోక జీవితం గురించి మాత్రమే కాదు.  నిరాశ నుండి కొత్త జీవితంలోకి ఎలాంటి వాడినైనా సరే దేవుడు పైకి లేపగలడని దీని అర్థం. యేసు అధికారంతో "లాజరు, బయటకు రా!" అని భావోద్వేగ గద్గద గొంతుతో పిలిచాడు. ఆ శక్తితో చనిపోయిన వ్యక్తి సమాధి నుండి బయటకు వచ్చేసాడు. ఈ అద్భుతం లోతైన వేదాంత సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. యేసు జీవానికి, జీవితానికి నాథుడు. మానవత్వం ముగింపును చూసే చోట, క్రీస్తు ఒక కొత్త ప్రారంభాన్ని సృష్టిస్తాడు.

 

 

మనలో ప్రతి ఒక్కరూ కొన్నిసార్లు మన జీవితాల్లో సమాధి అనుభవాన్ని కలిగే ఉన్నాము. ఆశ పాతివేయబడినట్లు అనిపించే ప్రదేశ అనుభవాలు. కొందరు పాప సమాధిలో, మరికొందరు భయం అనే సమాధిలో, తెగిపోయిన వివాహ సంబంధం అనే సమాధిలో, విశ్వాసం కోల్పోయిన లేదా నిరుత్సాహం అనే సమాధిలోనే జీవి స్తున్నారు. అయినప్పటికీ క్రీస్తు ప్రతి సమాధి ముందు నిలబడి, లాజరును పిలిచినట్లే మనల్ని పేరు పెట్టి పిలుస్తున్నాడు. ఆయన స్వరం మనల్ని బంధించే వాటి నుండి బయటపడమని ఆహ్వానిస్తుంది. ప్రార్థన, పశ్చాత్తాపం మరియు దేవునిపై నమ్మకం ద్వారా, మనం ఇంకా ఆధ్యాత్మిక పునరుత్థానాన్ని అనుభవించగలం. ఈ సందేశానికి సామాజిక అర్థం ఉంది. నేడు చాలా మంది “సామాజిక సమాధులు” అని పిలవబడే సమాధిలో నివసిస్తున్నారు. పేదరికం, ఒంటరితనం, అన్యాయం లేదా బహిష్కరణ అనేవే సామాజిక సమాధులు. క్రీస్తు అనుచరులుగా, మనం కొత్త జీవితాన్ని పొందడమే కాకుండా ఇతరులకు జీవితాన్ని అందించడంలో సహాయపడటానికి పిలువబడ్డాము. పోపు ఫ్రాన్సిసు తన “Fratelli Tutti” అనే విశ్వ లేఖలో, పాతుకుపోయిన సోదరభావం, సంఘీభావం  సమాజం మరచిపోయినట్లు భావించే వారికి ఆశను పునరుద్ధరించగలదని మనకు గుర్తు చేస్తుంది. నేటి సువార్త చివరలో, "అతని కట్లు విప్పి వదిలేయండి” అని యేసు సమాజానికి చెప్పాడు." లాజరును సమాధి నుండి బయటకు పిలిచిన తర్వాత, సమాజం అతన్ని బంధించే కట్టుల్ని తీసివేసింది. నేడు క్రీస్తు సంఘంగా ఇదే మన లక్ష్యం. మనల్ని బంధించే వాటి నుండి ఒకరినొకరు విడిపించుకోవడంలో సహాయపడటం.

 

మనం పవిత్ర వారాన్ని సమీపిస్తున్న కొద్దీ, క్రీస్తు నేటికీ అదే శక్తివంతమైన “బయటకు రా....”  అన్న మాటతో మనలను గద్దిస్తున్నాడు. మాట్లాడుతున్నాడు: భయం నుండి బయటకు రా.. . పాపం నుండి బయటకు రా... నిరాశ నుండి బయటకు రా.. అని పిలుస్తున్నాడు. తన  “రువా” (దేవుని ఆత్మ) మన జీవితాలను నింపినప్పుడు, మనం “అనస్తాసిస్‌” (పైకి లేప బడటం) ను అనుభవిస్తాము.  క్రీస్తుతో కొత్త బంగారు జీవితంలోఎదగలము.

 

“దేవుని వాక్యమనే కృప ద్వారా ప్రతిఒక్కరూ సంపూర్ణంగా శుభ్రపరచబడతారు”(Divine Office)

 

 

 

 

 

 

Un Examen Cuaresmal de Nuestra Vista Espiritual 1 Sam 16:1b,6-7,10-13;Efes 5:8-14; Jn 9:1-41(Lent A / 4)

 

Un Examen Cuaresmal  de Nuestra Vista Espiritual

 

1 Sam 16:1b,6-7,10-13;Efes 5:8-14; Jn 9:1-41(Lent A / 4)

 

En este Cuarto Domingo de Cuaresma, la Palabra de Dios desafía una profunda tendencia humana-la tendencia de juzgar las personas por lo que vemos por fuera. Cuando el profeta Samuel viene a ungir a un rey entre los hijos de Jesé, está impresionado por su apariencia y fortaleza. Pero el Señor lo corrige con un recordatorio sorprendente: " No juzgues de su apariencia o de su estatura elevada...porque el Señor vé, no como el hombre vé; el hombre mira la apariencia exterior, pero el Señor mira el corazón"(1 Sam 16:7) A menudo medimos a otros por cualidades visibles- estatus, exito, o fortaleza física. Pero Dios vé el corazón.

 

Cuando los seguidores encuentran un ciego de nacimiento, ellos inmediatamente le preguntan a Jesús, "Maestro, quien pecò, este hombre o sus padres, para que él haya nacido ciego? ( Jn 9:2) Esta pregunta refleja una antigua creencia conocida como la teología de retribuciòn- la idea de que el sufrimiento debe ser el castigo por el pecado y prosperidad la recompensa por la bondad. Vemos esta perspectiva en Deuteronomio, donde la obediencia está enlazada con bendiciones y la desobediencia con maldiciones. Incluso hoy, muchas culturas expresan una idea similar atravèz de la nociòn del karma, asumiendo que cada instancia de sufrimiento debe ser el resultado de faltas pasadas.

 

Pero Jesús rompe esta lògica de culpa. El responde, "Ni él ni sus padres pecaron; es para que las obras de Dios sean visibles atravèz de él" (Jn 9:3).El se concentra en cómo la gracia de Dios puede ser revelada. El sufrimiento del hombre ciego se convierte en una manifestaciòn del poder sanador de Dios. Jesús mueve la conversaciòn lejos del juicio a la misiòn. Desde una perspectiva humana, David, el mas joven y el menos impresionante, pareciò insignificante, aún Dios viò su corazón. Las elecciones de Dios a menudo contradicen las expectativas humanas. La sociedad tiende a valorar las personas basadas sobre el exito, productividad, riqueza, o influencia. Pero Jesús nos recuerda que la dignidad humana no depende sobre estas condiciones externas.

 

En Deus Caritas Est, el Papa Benedicto 16 nos recuerda que el amor al pròjimo es una responsabilidad fundamental de cada Cristiano. Cuando encontramos el sufrimiento, nuestra respuesta no puede ser la indiferencia o el juicio sino la caridad concreta. Asimismo, en Laudato Si, el Papa Francisco enfatiza que cada creatura y cada persona humana posee una bondad dada por Dios. En Fratelli Tutti, él llama al mundo a redescubrir la fraternidad, afirmando que cada ser humano tiene el derecho de vivir con dignidad y desarrollarse plenamente dentro de la comunidad.

 

Jesús nos invita a participar en la obra de Dios (Jn 9:4). Nuestra tarea como Cristianos es no juzgar los heridos sino ayudarlos a sanar, no condenar los que luchan sino apoyarlos. Esto deberia construir el bien común- sirviendo a los pobres, apoyando los enfermos, fortaleciendo familias, promoviendo la justicia y compasiòn dentro de nuestras comunidades. El hombre ciego eventualmente viene a reconocer a Jesús y profesa su fé en Él, mientras aquellos que se creyeron espiritualmente ilustrados permanecieron ciegos. La real ceguera en la historia no es física sino espiritual- la inabilidad de ver con el corazón. A medida que continuamos nuestro viaje Cuaresmal, Jesús nos invita a examinar nuestra propia visiòn. Juzgamos a las personas por apariencias, o las vemos como Dios las vé? Si Cristo abre nuestros ojos, nosotros nos moveremos del juicio a la compasiòn y de la indiferencia al servicio. Luego, atravèz de nuestras vidas, las obras de Dios verdaderamente serán visibles en nuestra comunidad.

A Lenten Examination of Our Spiritual Sight 1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

A Lenten Examination of Our Spiritual Sight

 

1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

“The man who lives by the truth comes into the light” (Divine Office)

 

On this Fourth Sunday of Lent, the Word of God challenges a deep human tendency—the tendency to judge people by what we see on the outside. When the prophet Samuel comes to anoint a king among the sons of Jesse, he is impressed by their appearance and strength. But the Lord corrects him with a striking reminder: “Do not judge from his appearance or from his lofty stature… for the Lord sees not as man sees; man looks at the outward appearance, but the Lord looks at the heart” (1 Sam 16:7). We often measure others by visible qualities—status, success, or physical strength. But God sees the heart.

 

When the followers encounter a man born blind, they immediately ask Jesus, “Rabbi, who sinned, this man or his parents, that he was born blind?” (Jn 9:2). Their question reflects an ancient belief known as the theology of retribution—the idea that suffering must be the punishment for sin and prosperity the reward for goodness. We see this perspective in Deuteronomy, where obedience is linked with blessings and disobedience with curses. Even today, many cultures express a similar idea through the notion of karma, assuming that every instance of suffering must be the result of past wrongdoing.

 

But Jesus breaks this logic of blame. He answers, “Neither he nor his parents sinned; it is so that the works of God might be made visible through him” (Jn 9:3). He concentrates on how God’s grace can be revealed. The suffering of the blind man becomes a manifestation of God’s healing power. Jesus moves the conversation away from judgment to mission. From a human perspective, David, the youngest and least impressive, seemed insignificant, yet God saw his heart. God’s choices often contradict human expectations. Society tends to value people based on success, productivity, wealth, or influence. But Jesus reminds us that human dignity does not depend on these external conditions.

 

In “Deus Caritas Est” (God is Love), Pope Benedict XVI reminds us that love of neighbor is a fundamental responsibility of every Christian. When we encounter suffering, our response cannot be indifference or judgment but concrete charity. Likewise, in “Laudato Si’” Praise Be to You, My Lord), Pope Francis emphasizes that every creature and every human person possesses goodness given by God. In “Fratelli Tutti” (All Brothers and Sisters), he calls the world to rediscover fraternity, affirming that every human being has the right to live with dignity and to develop fully within the community.

 

Jesus invites us to participate in God’s work (Jn 9:4). Our task as Christians is not to judge the wounded but to help heal them, not to condemn the struggling but to support them. It should build the common good—serving the poor, supporting the sick, strengthening families, and promoting justice and compassion within our communities. The blind man eventually came to recognize Jesus and profess faith in him, while those who believed themselves spiritually enlightened remain blind. The real blindness in today’s Gospel story is not physical but spiritual—the inability to see with the heart. As we continue our Lenten journey, Jesus invites us to examine our own vision. Do we judge people by appearances, or do we see them as God sees them? If Christ opens our eyes, we will move from judgment to compassion and from indifference to service. Then, through our lives, the works of God will truly become visible in our community.

 

“Praise God in his wonderful works.” (Divine Office)