Where Christ Dwells, the Law Becomes Love Sir 15:15–20; 1 Cor 2:6–10; Mt 5:17–37 (A 6)

 

Where Christ Dwells, the Law Becomes Love

 

Sir 15:15–20; 1 Cor 2:6–10; Mt 5:17–37 (A 6)

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Matthew continues the Sermon on the Mount with a three-part instruction by Jesus on the Way of Life in the kingdom of heaven. Today’s reading presents three parts. The first part deals with the Torah. Part two deals with worship and religious practices and contains the Lord’s Prayer; part three deals with trusting God and deeds of loving service to neighbor. Jesus uses words that strike at the very heart of Christian discipleship: “I have come not to abolish the law, but to fulfill” (Mt 5:17). He affirms that God’s commandments are not cancelled, but fulfilled in him.

 

Jesus commands not to kill, not to commit adultery, and not to swear falsely. He goes beyond the action to the intention. He says that anger insults, and contempt wounds life. Lustful looks betray the covenant of love: careless words and oaths fracture truth. Jesus is not making life harder. He is revealing the truth. Sin begins in the heart before it appears in behavior. Jesus does not forbid anger in every form, but it leads to contempt and destruction of communion. He calls his disciples to a higher standard, not because they are stronger, but because they are called to be holy.  Jesus takes well-known commandments and leads us deeper. He shows that sin does not begin in the hand, but in the heart; not in the act, but in the intention. St John Chrysostom explains that Christ “leads the commandment beyond the letter and brings it to the soul itself.” In the same way, murder begins with anger; adultery begins with a look that reduces the other to an object; falsehood begins with a divided heart.

 

This demanding teaching is a healing. Jesus is not accusing. He is diagnosing the human heart. Reconciliation becomes a moral obligation. Before worship and prayer, the disciple must seek peace. This is a radical ethical demand even today, in a world marked by resentment, division, and unresolved conflict. In matters of purity, Jesus challenges a culture that objectifies the human person. The Church, following this Gospel, teaches that chastity is not repression but reverence for the other’s dignity. Where Christ dwells, the law becomes love, and love becomes freedom. As we come to the altar, let us ask for hearts purified, relationships healed, and lives marked by truth. Then the law will no longer stand over us—but live within us.

 

This Gospel invites us to examine our inner world. Jesus is not condemning us; He is calling us deeper. He desires hearts that are undivided, healed, and free. As we receive the Eucharist, we receive the One who lived this Gospel completely. May he reshape our hearts, purify our intentions, and make our lives a living witness to the Kingdom of God.

 

 

“For what you could not take at one time because of your weakness, you will be able to grasp at another if you only persevere”.

క్రీస్తు నివసించే చోట, ధర్మశాస్త్రం ప్రేమగా మారుతుంది సిరా 15:15–20; 1 కొరింథీ 2:6–10; మత్త 5:17–37 (A 6)

 

క్రీస్తు నివసించే చోట, ధర్మశాస్త్రం ప్రేమగా మారుతుంది

 

సిరా 15:15–20; 1 కొరింథీ 2:6–10; మత్త 5:17–37 (A 6)

దేవుడు తాను చేసినదంతా చూశాడు, అది చాలా బాగుంది. హల్లెలూయ.

 

పరలోక రాజ్యంలోని జీవన విధానం గురించి యేసు చెప్పిన పర్వత ప్రసంగాన్ని సువార్తికుడు మత్తయి మూడు భాగాలుగా కొనసాగిస్తున్నాడు. నేటి పఠనం ఆ మూడు భాగాలను అందిస్తుంది. మొదటి భాగం తోరాతో లేదా ధర్మ శాస్త్రంతో వ్యవహరిస్తుంది. రెండవ భాగం ఆరాధన మరియు మతపరమైన ఆచారాలతో వ్యవహరిస్తుంది మరియు ప్రభువు ప్రార్థనను కలిగి ఉంటుంది. మూడవ భాగం దేవుణ్ణి విశ్వసించడం మరియు పొరుగువారికి ప్రేమపూర్వక సేవ చేయడం గురించి వ్యవహరిస్తుంది. క్రైస్తవ శిష్యరికం అనేది  హృదయాన్ని తాకే మాటలు: “నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేయడానికి కాదు, నెరవేర్చడానికి వచ్చాను" (మత్త 5:17) అని యేసు మాట్లాడాడు. దేవుని ఆజ్ఞలు క్రీస్తులో రద్దు చేయబడలేదని, అయితే అవి ఆయనలో మాత్రమే నెరవేరాయని యేసు మనకు ధృవీకరిస్తున్నాడు.

 

చంప వద్దని, వ్యభిచరించ వద్దని, తప్పుగా ప్రమాణం చేయవద్దని యేసు ఆజ్ఞాపించాడు. క్రియ వెనుక దాగివున్న ఉద్దేశ్యపు లోతుల్లోకి వేళతాడు ఆయన. కోపం అవమానిస్తుందని, ధిక్కారం జీవితాన్ని గాయపరుస్తుందని ఆయన అంటాడు. కామంతో కూడిన చూపులు ప్రేమ నిబంధనను మోసం చేస్తాయి. అజాగ్రత్త మాటలు మరియు ప్రమాణాలు సత్యాన్ని విచ్ఛిన్నం చేస్తాయి. యేసు మన జీవితాన్ని కష్టతరం చేయడం లేదు. ఆయన సత్యాన్ని వెల్లడిస్తున్నాడు. పాపం ప్రవర్తనలో కనబడే ముందు హృదయంలో ప్రారంభమవుతుంది.  ఎటువంటి రూపంలో దాగివున్న కోపాన్ని సహితం యేసు నిషేధించడంలేదు.  కానీ అది ధిక్కారం, సహవాసాన్ని నాశనం చేయడానికి దారితీస్తుందని హెచ్చరిస్తున్నాడు. ఆయన తన శిష్యులను ఉన్నత ప్రమాణాలకు పిలుస్తున్నాడు. వారు బలంగా ఉన్నందున కాదు, వారు పవిత్రంగా ఉండటానికి పిలువబడ్డారు కాబట్టి. యేసు తన సుప్రసిద్ధ ఆజ్ఞలను తీసుకొని మనల్ని లోతైన జీవితంలోనికి  నడిపిస్తాడు. పాపం చేతలో ప్రారంభం కాదు, హృదయంలో ప్రారంభమవుతుందని ఆయన చూపిస్తున్నాడు. చర్యలో కాదు, ఉద్దేశ్యంలో. క్రీస్తు "అక్షరానికి మించి తన ఆజ్ఞను నడిపించి మన ఆత్మకు తీసుకువస్తాడు" అని పునీత జాన్ క్రిసోస్టమ్ వివరించాడు. అదే విధంగా, హత్య కోపంతో ప్రారంభమవుతుంది. వ్యభిచారం  మరొకరిని ఒక వస్తువుకు తగ్గించే కామ చూపుతో ప్రారంభమవుతుంది. అబద్ధం విభజించబడిన హృదయంతో ప్రారంభమవుతుంది.

ఈ డిమాండ్ బోధన మనకు స్వస్థతను కలిగిస్తుంది. యేసు మనలను నిందించడం లేదు. ఆయన మన మానవ హృదయాన్ని నిర్ధారణ చేస్తున్నాడు. సయోధ్య ఇక్కడ ఒక నైతిక బాధ్యతగా మారుతుంది. ఆరాధన మరియు ప్రార్థనకు ముందు, శిష్యులమైన మనం శాంతిని కోరుకోవాలి. ఆగ్రహం, కామం, కులభరిత విభజన మరియు పరిష్కారం కాని సంఘర్షణలతో గుర్తించబడిన ప్రపంచంలో, నేటికీ ఇది ఒక తీవ్రమైన నైతిక డిమాండ్ కదా!! స్వచ్ఛత విషయాలలో, మానవ వ్యక్తిని నిష్పాక్షికంగా చూసే సంస్కృతిని యేసు సవాలు చేస్తున్నాడు. ఈ సువార్తను అనుసరించి,  “పవిత్రత అనేది అణచివేత కాదు, మరొకరి గౌరవం పట్ల గౌరవం అని బోధిస్తుంది మాతృ శ్రీ సభ. క్రీస్తు నివసించే చోట, చట్టం ప్రేమగా మారుతుంది మరియు ప్రేమ స్వేచ్ఛగా మారుతుంది. మనం బలిపీఠం వద్దకు వచ్చినప్పుడు, శుద్ధి చేయబడిన హృదయాలను, స్వస్థత పొందిన (సం)బంధాలను మరియు సత్యంతో గుర్తించబడిన జీవితాలను కోరుకుందాం. అప్పుడు చట్టం ఇకపై మనపై చలామణి చేయలేదు - కానీ మనలోనే నివసిస్తుంది.

 

ఈనాటి సువార్త మన అంతర్గత ప్రపంచాన్ని పరిశీలించమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తుంది. యేసు మనల్ని ఖండించడం లేదు. ఆయన మనల్ని మరింత లోతుగా ధ్యానించమని పిలుస్తున్నాడు. ఆయన విభజించబడని, స్వస్థత పొందిన మరియు స్వేచ్ఛగా ఉన్న హృదయాలను మాత్రమే కోరుకుంటున్నాడు. మనం దివ్యసత్ర్పసాదమును స్వీకరించినప్పుడు, ఈ సువార్తను పూర్తిగా జీవించిన వ్యక్తీ మరియు దేవుని ఏకైక కుమారుణ్ణి మనం స్వీకరిస్తున్నాము. ఆయనే మన హృదయాలను తిరిగి రూపొందించును గాక! మన ఉద్దేశాలను శుద్ధి చేయును గాక! మన జీవితాలను దేవుని రాజ్యానికి సజీవ సాక్షిగా చేయును గాక!

 

 

 

"నీ బలహీనత వల్ల ఒక సమయంలో నువ్వు తీసుకోలేని దాన్ని, నువ్వు పట్టుదలతో ఉంటే మరో సమయంలో గ్రహించగలవు."

Called to Bring Justice Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt5:13-16 (A 5)

 

Called to Bring Justice

 

Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt5:13-16 (A 5)

“The cross of the Lord has become the tree of life for us.”

 

Around the same time that Isaiah was reviving a living faith among the people in Jerusalem (c. 742 B.C.), his contemporary up in northern Israel, the prophet Amos (c. 760–755 B.C.), was expressing his fierce indignation about the plight of the poor and needy, who were being denied justice in the courts (Am 5:7-15) and whose goods were confiscated (5:11). In his turn, Isaiah also makes an impassioned cry for social justice. His sense of fairness and sharing comes from his deep sense that God’s creativity and glory fill the whole earth (Is 6:3). The divine presence fills not only the temple but the whole of creation. Both focused on the exploitation of the poor, moral corruption, and the inevitability of divine judgment.  Yahweh desires all people to make justice flourish on the earth.

 

Following the teaching of the Beatitudes, Jesus uses the familiar metaphors of salt and light in today’s Gospel reading to describe the life of discipleship. We seem to take salt and light for granted in today’s society, but these commodities were more precious in ancient cultures. Salt is used for flavoring, as a preservative, and as a healing agent. The salt cannot be seen but can be perceived and relished. There are many people who “can hardly be perceived”, as they are like “little ants” working hard and doing good all the time. Some of them are “brought into the limelight on top of a mountain” or on a “lamp stand” (Mt 5:14-15), toiling to bring about justice to the deserving.

 

We are all called to be salt and light. It is said that once, while he was playing, someone asked St. Aloysius Gonzaga what he would do if he knew that within a few minutes he would be dying. “I would keep on playing”, he answered. He would go on carrying out his normal life. Our commitment to social justice flows from the exhortation that Jesus gives us in today’s Gospel. Some of the activities that this commitment leads us to are given more concrete expression as the corporal and spiritual works of mercy. When we feed the hungry, clothe the naked, console those who mourn, and so on, we show ourselves to be the salt of the earth and the light of the world. When we do these things with the community of faith, the Church, we are indeed acting as “a city set on a mountain” that cannot be hidden!

 

Pope Francis called on Catholics to “go out to the margins.” He preferred a church that is “bruised and dirty because it has been out on the streets” to one that is “clinging to its own security, caught up in a web of procedures.” We can’t hunker down in our structures with passive hope. The Gospel invites us to run the risk of meeting others in need. It wants to promote a culture of encounter, because what our Church needs today is to heal wounds and to warm hearts.

 

“Let the word of Christ dwell with you in all its richness”.

Llamados a Traer Justicia Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt 5:13-16 (A 5)

 

Llamados a Traer Justicia

 

Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt 5:13-16 (A 5)

 

La Cruz del Señor se convierte en el àrbol de la vida para nosotros.

 

Alrededor del mismo tiempo en que Isaias estuvo reviviendo una fe viva en medio del pueblo in Jerusalem (c. 742 B.C), su contemporáneo en el norte de Israel, el profeta Amos (c.760-755 B.C), estuvo expresando su feròz indignación acerca de las situaciones de los pobres y necesitados, a quienes les fueron negados la justicia en las cortes (Am 5:7-15) y cuyos bienes fueron confiscados (5:11). A su vez, Isaias hace un llanto apasionado por justicia social. Su sentido de justicia y d compartir viene de su profundo sentido que la creatividad y la gloria de Dios llenan toda la tierra (Is 6:3).La  divina presencia llena no solo el templo sino toda la creaciòn. Ambos enfocados sobre la explotacíon de los pobres, la corruption moral, y el inevitable juicio divino. Yahvè desea que todos los pueblos hagan que la justicia florezca sobre la tierra.

 

Siguiendo la enseñanza de las Bienaventuranzas, Jesús usa la metáfora familiar de la sal y luz en la lectura del Evangelio de hoy para describir la vida del discipulado. En la sociedad de hoy nosotros parecemos tomar la sal y luz por sentad, pero estos productos fueron más preciosos en culturas antiguas. La Sal es usada para dar sabor, como un preservativo, y como un agente sanador. La Sal puede no ser vista pero puede ser percibida y saboreada. Hay muchas personas quienes "pueden ser duramente percibidas", como "pequeñas hormigas" trabajando duro y haciendo el bien todo el tiempo. Algunas de ellas son "llevadas a la cima de una montaña" o sobre un "candelero" (Mt 5:14-15), trabajando arduamente para traer justicia a los que lo merecen.

 

Estamos llamados a ser sal y luz. Se dice que una vez, mientras él estaba rezando, alguien preguntò a San Luis Gonzaga qué podría el hacer si el supiera que dentro de pocos minutos él estaría muriendo. Él respondió "Seguiría jugando". Él seguiría llevando su vida normal. Nuestro compromiso a la justicia social fluye desde la exhortaciòn que Jesus nos dá en el Evangelio de hoy. Algunas de las actividades que este compromiso nos lleva son dan una expresiòn mas concretas como son las Obras de Misericordia Corporales y Espirituales. Cuando nosotros alimentamos al hambriento, vestimos al desnudo, consolamos a los que lloran, etc etc, nos mostramos ser sal de la tierra y luz del mundo. Cuando hacemos estas cosas con la comunidad de for, la Iglesia, estamos por lo tanto actuando como "una ciudad situada sobre una montaña" que no puede estar escondida!

 

El Papa Francisco llamò a los Católicos a "ir a las periferias." Él prefiriò una Iglesia que está herida y social porque esta ha estado afuera en las calles" a una que está "aferrándose a su propia seguridad, atrapada en una red de procedimientos." Nosotros no podemos agacharnos en nuestras estructuras con una esperanza pasiva. El Evangelio nos invita a correr el riesgo de encontrar a otros en necesidad. Esto desea promover una cultura de encuentro, porque lo que nuestra Iglesia necesita hoy es sanar heridas y calentar corazones.

 

Que la palabra de Dios habite en ustedes en toda su riqueza.

 

న్యాయో ధర్మ రక్షతి రక్షితః యెష 58:7-10; 1 కొరింథీ 2:1-5; మత్త 5:13-16 (A 5)

 

న్యాయో ధర్మ రక్షతి రక్షితః

యెష 58:7-10; 1 కొరింథీ 2:1-5; మత్త 5:13-16 (A 5)

"ప్రభువు శిలువ మనకు జీవవృక్షముగా మారింది."

 

ప్రవక్త యెషయా యూదా ప్రజల సజీవ విశ్వాసాన్ని యెరూషలేములో పునరుజ్జీవింపజేస్తున్న రోజుల్లోనే (సుమారు క్రీ.పూ.742), తన సమకాలీనుడైన ప్రవక్త ఆమోసు ఉత్తర ఇజ్రాయెలు ప్రాంత న్యాయస్థానాలలో (సుమారు 760–755 క్రీ.పూ.), న్యాయం నిరాకరించబడుతున్న పేదల కొరకు, వారి దుస్థితిని గురించి  (ఆమో 5:7-15) మరియు వారి వస్తువులు సహితం జప్తు చేయబడుతున్నాయని (5:11) తన తీవ్రమైన ఆగ్రహాన్ని వ్యక్తం చేసాడు. తన వంతుగా, సామాజిక న్యాయం కోసం ఉద్వేగభరితమైన గొంతుతో యెషయా దండోరా చేసాడు. దేవుని సృజనాత్మకత మరియు తన మహిమ భూమినంతటిని  నింపుతుందనే అతని లోతైన నమ్మకం నుండి తన న్యాయమైన మరియు సమాకృత భావన పుట్టు కొచ్చింది (యెష 6:3). దైవిక ఉనికి పవిత్ర ఆలయాన్ని మాత్రమే కాకుండా మొత్తం సృష్టినంతటిని  నింపుతుందని నమ్మాడు. యెషయా మరియు ఆమోసు, ఇరువురునూ  పేదల దోపిడీ, నైతిక అవినీతి మరియు దైవిక తీర్పు అనివార్యతపై దృష్టి సారించారు. మానవులకు భూమిపై తగు న్యాయం వర్ధిల్లాలని యెహోవా కోరుకుంటున్నట్లు తమ గగ్ధత గొంతును వినిపించారు.

 

గడచిన ఆదివార ధన్యవచనాల బోధననంతరం, శిష్యరిక జీవితాన్ని వివరించడానికి నేడు “ఉప్పు” మరియు “వెలుగు” సుపరిచితమైన రూపకాలను యేసు ఉపయోగిస్తున్నట్లు నేటి సువార్త పఠనంలో మనం వింటున్నాము. నేటి సమాజం ఉప్పు మరియు “దీప స్థంభము”ను తేలికగా తీసుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది. నేటి ఆర్దికోన్నత స్థితే దీనికి కారణమని మనం చెప్పుకోవాలి. కానీ మన పురాతన సంస్కృతులలో, మనకు తెలిసినట్లుగా, ఈ వస్తువులు చాలా విలువైనవి. ఉప్పును రుచిని పెంచడానికి, సంరక్షణకారిగానూ మరియు వైద్యం చేసే ఏజెంట్‌గానూ ఉపయోగిస్తారు. ఉప్పును చూడలేము కానీ గ్రహించవచ్చు ఆస్వాదించవచ్చు. "చిన్న చిన్న చీమల" లాగా కష్టపడి పనిచేస్తూ, ఎల్లప్పుడూ మంచినే కాంక్షించి శ్రమిస్తూ సమాజంలో "గుర్తించ బడని" వ్యక్తులు చాలా మందినే ఉన్నారు. వీరే యేసు ఉపమాన పాఠoలోని ధన్యులు. వారిలో కొందరు "పర్వతం పైన" లేదా "దీప స్తంభం" (మత్త 5:14-15) పై  అర్హులయిన దరిద్రులకు న్యాయం చేయడానికి కృషి చేస్తున్నారు కదా!! మనమందరం ఉప్పు మరియు వెలుగుగా ఉండటానికి పిలువబడ్డాము. నజరేతులో తన 30 సంవత్సరాలకు పైగా, యేసు కూడా "ఉప్పు" లాంటివాడేనని మనం గ్రహించాలి!!

 

ఒకసారి, అలోషియస్ గొంజగా తన చిన్న తనంలో ఆడుకుంటున్నప్పుడు, ఎవరో ఒకరు తనను – కొన్ని నిమిషాల్లో తాను చనిపోతానని తెలిస్తే ఏమి చేస్తావని అడిగారట! అందుకు, "నేను ఆడుతూనే ఉంటాను" అని ఆ పునీత అలోషియస్ గొంజగా సమాధానం ఇచ్చాడట! ఆయన తన సాధారణ జీవితాన్ని కొనసాగిస్తూనే ఉండేవాడు. సామాజిక న్యాయం పట్ల మన నిబద్ధత అనేది నేటి సువార్తలో యేసు మనకు ఇచ్చే తన ఉద్బోధ నుండి ప్రవహిస్తుంది. ఈ నిబద్ధత మనల్ని నడిపించే కొన్ని కార్యకలాపాలకు శారీరక మరియు ఆధ్యాత్మిక పనులుగా మరింత నిర్దిష్ట వ్యక్తీకరణగా  ఇవ్వబడ్డాయి. మనం ఆకలితో ఉన్నవారికి ఆహారం ఇచ్చినప్పుడు, నగ్నంగా ఉన్నవారికి దుస్తులు ధరించినప్పుడు, దుఃఖిస్తున్న వారిని ఓదార్చినప్పుడు, మొదలైన వాటి ద్వారా, మనం భూమికి ఉప్పుగానూ  మరియు ప్రపంచానికి వెలుగుగానూ నిలుస్తాము. విశ్వాస సమాజంతో, పవిత్ర తిరుసభతో కలసి ఈ పనులను చేయ గలిగినప్పుడు, దాచబడలేని "పర్వతంపై నిలచి వెలిగే నగరం"గా మనము వ్యవహరిస్తున్నాము!

 

పోప్ ఫ్రాన్సీసు వారు  కథోలిక్కులను "అంచుల వరకు వెళ్లండి" అని పిలిపునందించాడు. అంటే "తన స్వంత భద్రతా సుఖానికి అతుక్కుపోయిన కార్పొరేటు విధి విధానాల వలయంలో చిక్కుకున్న సంఘం కంటే "నలిగి, మురికిగా మార్చ బడి వివస్తగా మార్చబడిన” క్రీస్తు సంఘాన్ని ఆలింగనం చ్చేసుకోవడాన్ని  ఆయన ఇష్టపడ్డాడు. నిష్క్రియాత్మక ఆశతో మన నిర్మాణాలలో మనం ఇక దాక్కుని ఉండలేము! “నిత్య అవసరతలు” పొందుకోలేనంత ఉబిలో కూరుకు పోయిన వారిని కలిసే ప్రమాదాన్ని సహితం ఎదుర్కోవాలని నేటి సువార్త మనల్ని ఆహ్వానిస్తుంది. ఇది పేదా బిక్కు వారికి తలోడ్డే సంస్కృతిని ప్రోత్సహించాలని కోరుకుంటుంది. ఎందుకంటే ఈ రోజు మన సంఘానికి అవసరమైనది రక్త గాయాలను నయం చేసి, చలి హృదయాలను వేడి చేసి చైతన్య పరచే ధన్యులే కానీ భద్రతామయమైన సఖాన ఉయాలలూగడం కాదు.

 

“క్రీస్తు వాక్కు సమృద్ధి ధన్యులైన వారితోనే నివసిస్తుంది.”

 

 

 

 

 

Blessed to Fight Fear with Faith : Jeph 2:3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

 Blessed to Fight Fear with Faith

 

“Who shall climb the mountain of the Lord? Who shall stand in his holy place?” 

Jeph 2:3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

The Sermon on the Mount may be regarded as the central point of Christ’s ministry in Galilee. It was delivered during the first year of his public career, sometime between the winter and the spring, according to the scholars. At the very beginning of Jesus’ public ministry, on a mountainside overlooking ordinary people with ordinary struggles, Jesus opens his mouth and speaks words that still shock the world: “Blessed are the poor in spirit…” These are not rules or moral slogans but a portrait of the Kingdom of God. Not only in Jesus’ time, but even today, society glorifies success, dominance, and protecting oneself at all costs and calls it “Blessed”. But Jesus turns that logic upside down.

 

It calls for the journey of Discipleship in the footsteps of Jesus himself. There is an inner movement of each Beatitude. The poor in spirit recognize dependence on God. Those who mourn, mourn over sin, injustice, and brokenness. The meek find strength under God’s control. Those who hunger and thirst for righteousness long for a deep desire for holiness. The merciful love as they have been loved. The pure of heart is an undivided heart. Peacemakers reflect the heart of the Father. The persecuted will be ever faithful even when it costs. This is not a random list. It is the path of Christ himself. The Cross is hidden in all of the Beatitudes.

 

“Blessed” means more than “Happy”. The term Matthew uses Greek word “Makarios” for “Blessed,” does not mean temporary happiness, but rather deep and unshakable joy rooted in God. It survives suffering, endures rejection, and grows even in persecution. That is why Jesus dares to say: “Rejoice and be glad, for your reward will be great in heaven.” The Beatitudes today are a call and not a comforting zone. It challenges us to be poor in spirit in a culture of pride. Challenges us to learn to mourn in a culture of indifference. It encourages us to choose meekness in a culture of aggression. It urges us to have hunger for righteousness in a culture of compromise. It empowers us to be merciful in a culture of revenge. It demands that we seek purity in a culture of divided hearts. It forces us to be peacemakers in a culture of division. It strengthens us to stand firm in a culture hostile to faith. The Beatitudes only make sense when seen through the Cross and Resurrection.

 

Every time we choose humility over pride, mercy over judgment, faithfulness over comfort, we make the Kingdom of God visible. The Beatitudes are meant to be lived here and now, in the concrete realities of society. In today’s polarized world—political, racial, ideological—the Church calls us not to inflame divisions but to heal them, becoming instruments of Christ’s peace. In a secular age where faith is mocked or marginalized, these Beatitudes strengthen us to stand firm—not with bitterness, but with hope. If we live the Beatitudes, the world may not always applaud us—but it will recognize Christ in us.

 

“A broken and contrite heart, O God, you will not despise” (Ps 51:17).

భయమును విశ్వాసంతో పోరాడు వారు ధన్యులు జెఫా 2:3; 3:12-13; 1 కొరింథీ 1:26-31; మత్త 5:1-12 (A 4)

 

 

 భయమును విశ్వాసంతో పోరాడు వారు ధన్యులు  

 

జెఫా 2:3; 3:12-13; 1 కొరింథీ 1:26-31; మత్త 5:1-12 (A 4)

"యెహోవా పర్వతమును ఎవరు ఎక్కుదురు? ఆయన పరిశుద్ధస్థలములో ఎవరు నిలబడుదురు?"

 

నేటి పర్వత ప్రసంగాన్ని గలిలయలో క్రీస్తు పరిచర్యకు కేంద్ర బిందువుగా పరిగణించవచ్చు. ఇది ఆతని బహిరంగ జీవిత మొదటి సంవత్సరంలో, సుమారు గలిలయ శీతాకాలం లేదా వసంతకాలపు మధ్య కాలంలో ఇవ్వబడింది అని వేద శాస్త్రులు భావిస్తున్నారు. బహిరంగ  పరిచర్య ప్రారంభంలోనే, అతి సాధారణ ప్రజల తమ జీవన పోరాటాలను గ్రహించిన యేసు ఒక పర్వత శిఖరం నుంచి, ప్రపంచాన్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసే మాటలయిన: "ఆత్మలో పేదలు ధన్యులు..." అని బోధించడం ప్రారంబించాడు. ఇవి నియమాలు లేదా నైతిక నినాదాలు అంత కంటే కానే  కావు. అవి దేవుని రాజ్యపు ముఖ చిత్రం. యేసు కాలంలోనే కాదు, నేటికీ ఈ సమాజం - విజయం, ఆధిపత్యం మరియు తనను తాను ఎలాగైనా రక్షించుకోవాలన్న కాంక్షను మాత్రమె కీర్తిస్తుంది. దానిని "ధన్యత లేదా ధన్యుడు" అని శ్లాఘిస్తుంది ఈ లోకం. కానీ యేసు అటువంటి తర్కాన్ని తలక్రిందులు చేస్తున్నట్లు మనకు ఈ నాటి ధన్య వచనాలలో కన్పిస్తుంది.

 

ఈ తర్కం యేసు అడుగుజాడల్లో నడిచే శిష్యత్వ ప్రయాణాన్ని కోరుతుంది. ప్రతి శుభప్రదంలోనూ లేదా ధన్య వచనంలోనూ చాలా అంతర్గత గమనాన్నే కలిగి వుంది. పేదలయిన వాళ్ళు  తమ  ఆత్మలో దేవునిపై ఆధారపడటాన్ని గుర్తిస్తారు. పాపం, అన్యాయం మరియు విసిగి విరిగి వేసారి పోయినందుకు దుఃఖించేటటువంటి వారే వీరు. సాత్వికులు దేవుని నియంత్రణలో ఆత్మ స్థైర్యమును కనుగొంటారు. నీతి కోసం ఆకలితో మరియు దాహంతో ఉన్నవారు లోతైన పవిత్రత కోసం ఆకాంక్షిస్టారు. కరుణామయ ప్రేమను వారు కలిగి ఉన్నట్లుగా వారు ప్రేమించబడతారు. వారి హృదయo స్వచ్ఛమైనది విభజించబడనిది. శాంతికాములు తండ్రి హృదయాన్ని ప్రతిబింబింప చేస్తారు. హింసింపబడినవారు ఇంకా హింసింపబడుతున్నప్పటికీ ఎల్లప్పుడూ నమ్మకంగానే  క్రీస్తులో ఉంటారు. ఇది యాదృచ్ఛిక లెక్క కాదు. ఇది క్రీస్తు మార్గం. సువార్తికుడు మత్తయి సమర్పించే అన్ని శుభప్రదాలలో శిలువ దాగి ఉందని గ్రహిద్దాం.

 

 

ఆంగ్ల పదం “బ్లెస్డ్" అంటే "సంతోషం(గా)” అని సాధారణ అర్ధం. కాని దాని కంటే ఎక్కువ అర్ధాన్ని ఈ పదం కలిగి వుంది. "బ్లెస్డ్" లేదా “సంతోషం(గా)” అన్న పదములకు గ్రీకు పదం “మకారియోస్‌” ను మత్తయి ఉపయోగించినట్లు మనకు అర్ధమౌతుంది కదా! ఈ పద అర్ధం కేవలం తాత్కాలిక “సంతోషం” కాదు. దేవునిలో పాతుకుపోయిన లోతైన మరియు అచంచలమైన ఆనందం. ఇది బాధలను తట్టుకుంటుంది. తిరస్కరణను భరిస్తుంది, హింసలోనూ అధికంగా తట్టుకుంటుంది. అందుకే యేసు, “సంతోషించి ఆనందించుడి, పరలోకమందు మీ ఫలము అధికమగును” అని చెప్పడానికి ధైర్యం చేసాడనుకుంటాను. నేటి ధన్య వచనాలు ఒక దైవ పిలుపు. ఓదార్పునిచ్చే స్థానం కాదు. ఇది గర్వ సంస్కృతిలో మనల్ని ఆత్మలో పేదలుగా ఉండటానికి సవాలు చేస్తుంది. ఉదాసీనత సంస్కృతిలో దుఃఖించడం నేర్చుకోవడానికి మనల్ని సవాలు చేస్తుంది. దూకుడు సంస్కృతిలో సాత్వికతను ఎంచుకోవాలని ఇది మనల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. రాజీ సంస్కృతిలో నీతి కోసం ఆకలిని కలిగి ఉండాలని  మనల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. ప్రతీకార సంస్కృతిలో దయగలవారిగా ఉండటానికి మనకు శక్తినిస్తుంది. విభజించబడిన మనుష్యుల హృదయాల/మనసుల సంస్కృతిలో మనం స్వచ్ఛతను కోరుకోవాలని ఇది డిమాండ్ చేస్తుంది. విభజన సంస్కృతిలో శాంతిని సృష్టించేవారిగా ఉండటానికి ఇది మనల్ని బలోపేతం చేస్తుంది. విశ్వాసానికి వ్యతిరేకమైన సంస్కృతిలో దృఢంగా నిలబడటానికి ఇది మనల్ని బలపరుస్తుంది. శిలువ మరియు పునరుత్థానం ద్వారా చూసినప్పుడు మాత్రమే ఈ శుభ వచనాలు  అర్థవంతంగా ఉంటాయి.

 

 

మనం గర్వం కంటే వినయాన్ని, తీర్పు కంటే దయను, ఓదార్పు కంటే విశ్వాసాన్ని ఎంచుకున్న ప్రతిసారీ, మనం దేవుని రాజ్యాన్ని దృశ్యమానం చేయగలం. ధన్యతలు ఇప్పుడు మరియు ఎప్పుడునూ సమాజంలోని నిర్దిష్ట వాస్తవాలలో జీవించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి. నేటి ధ్రువణ ప్రపంచంలో - రాజకీయ, జాతి, సైద్ధాంతిక - విభజనలను రేకెత్తించకుండా, వాటిని స్వస్థపరచడానికి, క్రీస్తు శాంతికి సాధనంగా మారడానికి మాతృ శ్రీసభ మనల్ని పిలుస్తుంది. విశ్వాసం అపహాస్యం చేయబడిన లేదా అణగదొక్కబడిన లౌకిక యుగంలో, ఈ ధన్యతలు మనల్ని దృఢంగా నిలబెట్టడానికి బలపరుస్తాయి - చేదుతో కాదు, ఆధ్యాత్మిక ఆశతో. మనం ధన్యతలను జీవిస్తే, ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ మనల్ని ప్రశంసించకపోవచ్చు - కానీ అది మనలో నివసిస్తున్న క్రీస్తును గుర్తిస్తుంది. ఇది తథ్యం.

 

"ఓ దేవా! విరిగిన మరియు నలిగిన హృదయాన్ని నీవు తృణీకరించవు" (కీర్త 51:17).