ove That Becomes Prayer and Action Ex 22:21-27; 1 Thes 1:5c-10; Mt 22:34 – 40 (A / 30)

 

Love That Becomes Prayer and Action

 

Ex 22:21-27; 1 Thes 1:5c-10; Mt 22:34 – 40 (A / 30)

 

“Wisdom walks on pleasant ways, on paths of peace” 

 

In today’s Gospel, Jesus gives us the two greatest commandments: “You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind,” and “You shall love your neighbor as yourself” (Mt 22:37–39). The whole Law and the Prophets depend on these two commandments. But how do we translate this love into daily life? The Our Father, the prayer Jesus taught us, offers us a practical answer. As St. Augustine explains, we do not pray to instruct God or change his mind; we pray to transform our hearts and align our lives with his will.

 

When we pray, “Hallowed be thy name” and “Thy kingdom come,” we are called to honor God through our lives and become instruments of his kingdom—a kingdom of justice, peace, and love. The Greek word agápē (ἀγάπη) expresses self-giving love that seeks the good of others. Jesus calls us not merely to feel love but to demonstrate it through forgiveness and service. When we defend the dignity of the vulnerable, our agápē becomes a living expression of our love for God. In the same way, St. John reminds us, we cannot love God, whom we have not seen, if we fail to love others, whom we have seen (1 Jn 4:20).

 

When we pray, “Thy will be done on earth as it is in heaven,” we ask for the grace to practice this love. “Give us this day our daily bread” carries a humanitarian responsibility: we cannot sincerely pray for daily bread while remaining indifferent to the hungry, the homeless, and the suffering. The Eucharistic bread we receive must inspire us to become bread for others through generosity, solidarity and service. When we say, “Forgive us our trespasses as we forgive those who trespass against us,” we acknowledge that receiving God’s mercy calls us to extend mercy to others. The Hebrew word ḥesed (חֶסֶד) expresses God’s steadfast love, covenant faithfulness and merciful kindness. We are called to reflect this divine love through forgiveness, reconciliation and compassion.

 

Likewise, “Lead us not into temptation” challenges us to resist selfishness, hatred and corruption, while “Deliver us from evil” calls us to seek God’s help and stand beside those who suffer injustice. The Second Vatican Council, in Gaudium et Spes (24), emphasizes our responsibility towards others through our human vocation to communion. Therefore, love of God cannot be separated from respect for human dignity and protection of the vulnerable. The prayer “Our Father” invites us to examine our lives. Prayer without love becomes empty words, and love without action remains an unfulfilled promise. The Greek agápē calls us to self-giving love, while the Hebrew ḥesed reminds us of steadfast, merciful faithfulness. Let us love God with our whole being and our neighbor as ourselves. May our prayer become action, our faith become service, and our love become a source of hope for humanity. For the true measure of our prayer is not simply how often we speak to God, but how faithfully we love God through the people he places in our lives.

“Happy the man who discovers wisdom, that pearl beyond price”

ప్రార్థనగా కార్యాచరణగా మారే ప్రేమ నిర్గ 22:21-27; 1 థెస్స 1:5c-10; మత్త 22:34 – 40 (A / 30)

 

ప్రార్థనగా కార్యాచరణగా మారే ప్రేమ

 

నిర్గ 22:21-27; 1 థెస్స 1:5c-10; మత్త 22:34 – 40 (A / 30)

 

“జ్ఞానము రమ్యమగు మార్గములలోను, సమాధానముగల మార్గములలోను నడుచును”

 

“నీవు నీ దేవుడైన ప్రభువును నీ పూర్ణహృదయముతోను, నీ పూర్ణాత్మతోను, నీ పూర్ణమనస్సుతోను ప్రేమించవలెను,” మరియు “నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను” (మత్త 22:37-39) అని నేటి సువార్తలో, యేసు మనకు రెండు దివ్య ఆజ్ఞలను ఇస్తున్నాడు. ధర్మశాస్త్రము మరియు ప్రవక్తల బోధనలంతయు ఈ రెండు ఆజ్ఞలపైనే ఆధారపడి ఉన్నాయి. అయితే ఈ ప్రేమను మన దైనందిన జీవితంలోకి ఎలా అనువదించుకోవాలి? యేసు నేర్పిన ‘పరలోక ప్రార్థన’ (Our Father) మనకు ఒక ఆచరణాత్మక సమాధానాన్ని అందిస్తుంది. అది పునీత అగస్టీను వివరించినట్లుగా, మనం దేవునికి ఉపదేశించడానికి లేదా ఆయన మనసు మార్చడానికి ప్రార్థించము కానీ  మన హృదయాలను మార్చుకోవడానికి మరియు మన జీవితాలను ఆయన చిత్తానికి అనుగుణంగా మలచుకోవడానికి మాత్రమె ప్రార్థిస్తాము.

 

మనం, “నీ నామము పరిశుద్ధపరచబడును గాక” మరియు “నీ రాజ్యము వచ్చును గాక” అని ప్రార్థించినప్పుడు, మన జీవితాల ద్వారా దేవుణ్ణి ఘనపరచాలని మరియు ఆయన రాజ్యానికి—అంటే నీతి, శాంతి మరియు ప్రేమ గల రాజ్యానికి—సాధనాలుగా మారడానికి పిలువబడ్డాము. గ్రీకు పదం “అగాపే” (agape) ఇతరుల మేలును కోరే ఆత్మార్పణ ప్రేమను వ్యక్తపరుస్తుంది. కేవలం ప్రేమను అనుభూతి చెందడానికి మాత్రమే కాకుండా, క్షమాపణ మరియు సేవ ద్వారా దానిని ప్రదర్శించమని యేసు మనలను పిలుస్తున్నాడు. మనం బలహీనుల గౌరవాన్ని కాపాడినప్పుడు, మన “అగాపే” దేవుని పట్ల మనకున్న ప్రేమకు సజీవ వ్యక్తీకరణగా మారుతుంది. భక్త యోహాను మనకు గుర్తుచేసినట్లుగా, మనం చూసే మనవంటి వారిని  ప్రేమించడంలో విఫలమైతే, మనం చూడలేని  దేవుణ్ణి ప్రేమించలేము (1 యోహా 4:20).

 

“పరలోకమందు నీ చిత్తం నెరవేరినట్లు భూమి యందునూ నెరవేరును గాక” అని మనం ప్రార్థించినప్పుడు, ఈ ప్రేమను ఆచరించడానికి కావలసిన కృపను కోరుకుంటున్నాము. “ఈ రోజు మాకు మా దైనందిన ఆహారాన్ని దయచేయుము” అనే మాటలలో ఒక మానవతా బాధ్యత ఇమిడి ఉంది. (నీతి)ఆకలితో ఉన్నవారి పట్ల, నిరాశ్రయుల పట్ల మరియు ప్రాధమిక హక్కులను కోల్పోయి బాధపడుతున్నవారి పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటూ, మనం మన దైనందిన ఆహారం కోసం హృదయపూర్వకంగా ప్రార్థించలేము. మనం స్వీకరించే దివ్య సత్ప్రసాదపు రొట్టె, ఉదారత, సంఘీభావం మరియు సేవ ద్వారా ఇతరులకు రొట్టెగా మారడానికి మనల్ని ప్రేరేపించాలి. “మా అపరాధములను మేము క్షమించినట్లు, మా అపరాధములను క్షమించుము” అని మనం చెప్పినప్పుడు, దేవుని కరుణను పొందడం అనేది ఇతరుల పట్ల కరుణను చూపడానికి మనల్ని పిలుస్తోందని మనం అంగీకరిస్తున్నాము. హెబ్రీ పదం హేసేద్ (Hesed) దేవుని స్థిరమైన ప్రేమను, నిబంధన విశ్వసనీయతను మరియు కరుణామయ దయను వ్యక్తపరుస్తుంది. అందుచేతనే క్షమాపణ, సయోధ్య మరియు కరుణ ద్వారా ఈ దైవిక ప్రేమను ప్రతిబింబించడానికి  మనం పిలువబడ్డాము.

 

అదేవిధంగా, “మమ్మల్ని శోధనలోకి నడిపించవద్దు” అనే విన్నపం స్వార్థం, ద్వేషం మరియు అవినీతిని ఎదిరించమని మనల్ని సవాలు చేస్తుంది. అయితే “కీడు నుండి మమ్మల్ని రక్షించు” అనేది దేవుని సహాయం కోరుకోమని మరియు అన్యాయానికి గురైన వారికి అండగా నిలబడమని మనల్ని పిలుస్తుంది. రెండవ వాటికను మహాసభ, “గౌదియుం ఎత్ స్పెస్” (24)లో, మన మానవ పిలుపు ద్వారా ఇతరుల పట్ల మనం చూపించ గలిగే మన సహవాసం గురించిన మన బాధ్యతను నొక్కి ఒక్కాణిస్తుంది. అందువల్ల, దేవుని ప్రేమను మానవ గౌరవం పట్ల మర్యాద మరియు బలహీనుల విడుదల నుండి వేరు చేయలేము. “పరలోక తండ్రీ” అనే యేసు నేర్పిన ప్రార్థన మన జీవితాలను పరిశీలించుకోమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తుంది. ప్రేమ లేని ప్రార్థన వట్టి మాటలే అవుతాయి. క్రియలు లేని ప్రేమ నెరవేరని వాగ్దానంగానే మిగిలిపోతుంది. గ్రీకు పదం “అగాపే” మనల్ని ఆత్మార్పణ ప్రేమకు పిలుస్తుంది. అలాగునే హీబ్రూ పదం “హెసెద్” స్థిరమైన, కరుణామయమైన విశ్వాసానికి మనలను పిలుస్తుంది. మన సంపూర్ణ అస్తిత్వంతో దేవుణ్ణి మరియు మన పొరుగువారిని మనలాగే ప్రేమిద్దాం. మన ప్రార్థన క్రియగానూ, మన విశ్వాసం సేవగానూ, మరియు మన ప్రేమ మానవాళికి ఆశాకిరణంగానూ మారుగాక!! మన ప్రార్థనపు నిజమైన కొలమానం, మనం దేవునితో ఎంత తరచుగా మాట్లాడగల మనేది కాదు, కానీ ఆయన మన జీవితాల్లో అప్పగించిన వ్యక్తుల ద్వారా మనం దేవుణ్ణి ఎంత విశ్వాసంగా ప్రేమిస్తామనేదే పెద్ద కొలమానం.

 

“అమూల్యమైన ముత్యమైన జ్ఞానాన్ని కనుగొన్నవాడు ధన్యుడు”

Becoming a Citizen in His Spirit Is 45:1, 4-6; 1 Thes 1:1-5; Mt 22:15-21 (29 / A)

 

Becoming a Citizen in His Spirit 

 

Is 45:1, 4-6; 1 Thes 1:1-5; Mt 22:15-21 (29 / A)

 

 "He raises the poor from the dust and lifts the needy from the ash heap".

 

 

They asked Jesus whether it was lawful to pay taxes to Caesar. If Jesus said “Yes”, he would ruin his standing with the Jewish people, who despised foreign taxation and viewed it as submission to a pagan power. If Jesus said “No”, he would be reported to the Romans immediately for sedition and treason. A Christian is a citizen of the earthly country in which one lives. From the state, we receive physical safety, order, infrastructure, and public services. Supporting those systems through civic responsibility is a legitimate duty. Jesus shows that earthly and heavenly loyalty need not inherently conflict, provided civil authority stays within its proper bounds.

 

Today’s Gospel reading has, at times, been understood to mean that the Church should not “interfere” in political life but should focus only on its salvific mission and matters of faith. However, this interpretation is totally false. Dealing with God’s matters does not mean to mind only the worship of the Church, but to be also concerned about all people –God’s children– and about man’s justice. Pretending the Church does not move from the sacristy, while being deaf, blind, and mute before the moral and human problems and abuses of our time, amounts to stealing from God what belongs to God. Benedict XVI said, “The tolerance that admits God as it were as a private opinion but refuses him the public domain... is not tolerance but hypocrisy”.

 

St. Hilary of Poitiers says, “The coin of Caesar is made of gold, on which his image is engraved; the coin of God is man, in whom the image of God is depicted. Therefore, give your riches to Caesar and keep the conscience of your innocence for God.” Catechism of the Catholic Church instructs us, “The citizen is obliged in conscience not to follow the directives of civil authorities when they are contrary to the demands of the moral order, to the fundamental rights of persons or the teachings of the Gospel” (2242).

 

But there remains the warning of Jesus, in the Sermon on the Mount, that “no one can serve two masters; one cannot be the slave of both God and wealth” (Mt 6:24). Wealth in early OT times was seen as created by God, and bestowed on patriarchs, kings and leaders who had roles of special responsibility. Later on, wealth ceased to be regarded as a gift from God. “Woe to those who join house to house and field to field, until everywhere belongs to them,” Isaiah warned (Is 5:8), and Jesus himself said, “Alas for you who are rich; you are having your life of ease now” (Lk 6:24). The world and all its resources were created by God for the benefit of all human beings without exception, and this must usually obtain alongside the right to private property, whether inherited or acquired by personal enterprise. And it is the task of government to seek balance between policies that will help the common good of all the citizens. And taxation is still one of the most common means of achieving this.

 

“He has scattered the proud in the conceit of their hearts…”

ఆయన ఆత్మలో గొప్ప పౌరుడు... యేష 45:1, 4-6; 1 తెస్స 1:1-5; మత్త 22:15-21 (29 / A)

ఆయన ఆత్మలో గొప్ప పౌరుడు...

 

యేష 45:1, 4-6; 1 తెస్స 1:1-5; మత్త 22:15-21 (29 / A)

 

"ఆయన బీదలను ధూళిలో నుండి లేపును. దరిద్రులను బూడిద కుప్పలో నుండి పైకి ఎత్తును..."

 

కైసరుకు పన్నులు చెల్లించడం ధర్మమేనా అని వారు యేసును అడిగారు. యేసు 'అవును' అని చెప్పి ఉంటే, విదేశీ పన్నులను అసహ్యించుకొని, దానిని అన్యమత అధికారానికి లొంగిపోవడంగా భావించే యూదుల దృష్టిలో ఆయన ప్రతిష్టను పాడు చేసుకునేవాడు. ఒకవేళ యేసు 'కాదు' అని చెప్పి ఉంటే, రాజద్రోహం మరియు దేశద్రోహం ఆరోపణలపై ఆయన గురించి వెంటనే రోమీయులకు ఫిర్యాదు చేయబడేది. ఒక క్రైస్తవుడు తాను నివసించే తన భౌతిక దేశానికి పౌరుడు. పౌర రాజ్యం నుండి మనం భౌతిక భద్రత, శాంతిభద్రతలు, మౌలిక సదుపాయాలు మరియు ప్రజా సేవలను పొందుతాము. పౌర బాధ్యత ద్వారా ఆయా వ్యవస్థలకు మద్దతు ఇవ్వడం ఒక న్యాయమైన విధి. కాని రాజ్యాధికారం అనేది దాని సరైన పరిధిలో ఉన్నంత వరకు, భౌతిక మరియు పరలోక విధేయతలు అంతర్గతంగా సంఘర్షించాల్సిన అవసరం లేదని యేసు చూపిస్తున్నాడు.

 

పవిత్ర తిరుసభ  రాజకీయ జీవితంలో "జోక్యం" చేసుకోకూడదని, కేవలం తన రక్షణ కార్యం మరియు విశ్వాస విషయాలపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టాలన్నట్లుగా కొన్నిసార్లు మన పూర్వ పెద్దలు నేటి సువార్త పఠనం చెపుతున్నాట్లు అర్థం చేసుకున్నారు. అయితే, ఈ వ్యాఖ్యానం పూర్తిగా తప్పు అనేది నేటి వేద పండితుల వ్యాఖ్యానం. అది ఇప్పుడు అర్ధమవుతుంది. దేవుని విషయాలతో వ్యవహరించడం అంటే కేవలం సంఘారాధనను మాత్రమే పట్టించుకోవడం కాదు, దేవుని బిడ్డలైన ప్రజలందరి పట్ల మరియు మానవుని న్యాయం పట్ల సహితం శ్రద్ధ వహించడం. మన కాలంలోని నైతిక మరియు మానవ సమస్యలు, దురాగతాల ముందు చెవిటి, గుడ్డి మరియు మూగగా ఉంటూ, పవిత్ర సంఘం తన ప్రార్థనా మందిరాల నుండి కదలనట్లు నటించడం, దేవునికి చెందవలసిన దానిని ఆయన నుండి దొంగిలించడంతో సమానం. పోపు 16 వ బెనెడిక్ట్, "దేవుడిని ఒక వ్యక్తిగత అభిప్రాయంగా అంగీకరించి, ఆయనకు బహిరంగ స్థానాన్ని నిరాకరించే సహనం... సహనం కాదు, అది కపటత్వం" అని అంటాడు.

 

పోయిటియర్స్‌కు చెందిన పునీత హిలరీ, “సీజరు నాణెం బంగారంతో చేయబడింది. దానిపై అతని ముఖ చిత్రం చెక్కబడి ఉంటుంది. దేవుని నాణెం మనిషి, అతనిలో దేవుని స్వరూపం చిత్రీకరించబడింది. కాబట్టి, మీ సంపదను సీజరుకు ఇవ్వండి మరియు మీ నిర్దోషిత్వపు మనస్సాక్షిని దేవుని కోసం కాపాడుకోండి అని అంటాడు.” కథోలిక సత్యోపదేశ సంక్షేమం, “పౌరుడు తన మనస్సాక్షిలో తనకు కలిగిన నైతిక క్రమపు ఆవశ్యకతలకు, వ్యక్తుల ప్రాథమిక హక్కులకు లేదా సువార్త బోధనలకు దూరమౌతున్నట్లుగా గ్రహించినప్పుడు తన పౌర అధికారుల ఆదేశాలను పాటించకూడదనీ, అందుకు బాధ్యత వహించాలి” (2242) అని బోధిస్తుంది. దీనిని అర్ధం చేసుకోవలసిన మన బాధ్యత కదా!!!

 

అయితే, పర్వత ప్రసంగంలో యేసు చేసిన హెచ్చరిక ఇంకా మిగిలే ఉంది. అదేమిటంటే, “ఎవడూ ఇద్దరు యజమానులకు సేవ చేయలేడు; ఒకడు దేవునికి మరియు ధనానికి. ఇద్దరికీ దాసుడిగా ఉండలేడు” (మత్త. 6:24). పాత నిబంధన తన తొలినాళ్లలో సంపద దేవునిచే సృష్టించబడినదిగానూ, మరియు ప్రత్యేక బాధ్యతలు కలిగిన పితృపాదులు, రాజులు మరియు నాయకులకు ప్రసాదించబడినదిగా భావించబడింది. కాలక్రమేణా, సంపద దేవుని నుండి వచ్చిన బహుమతిగా పరిగణించబడటంగానూ ఆగిపోయింది. “ఇంటిని తమ సొంతం చేసుకునేంతవరకు, ఇంటింటికీ, పొలముకూ పొలమునూ కలుపుకొనేవారికి శ్రమ” అని యెషయా హెచ్చరించాడు (యెష 5:8), మరియు యేసు స్వయంగా, “ధనవంతులైన మీకు శోకం; మీరు ఇప్పుడు సుఖభోగాలతో జీవిస్తున్నారు” (లూకా 6:24). అని హెచ్చరించాడు. ఈ లోకం మరియు దానిలోని వనరులన్నీ మినహాయింపు లేకుండా మానవులందరి ప్రయోజనం కోసం దేవునిచే సృష్టించబడ్డాయి. మరియు ఇది సాధారణంగా వారసత్వంగా వచ్చినదైనా లేదా వ్యక్తిగత కృషి ద్వారా సంపాదించినదైనా సరే, ప్రైవేటు ఆస్తి హక్కుతో పాటుగా వర్తించాలి. మరియు పౌరులందరి ఉమ్మడి ప్రయోజనానికి సహాయపడే విధానాల మధ్య సమతుల్యతను సాధించడం ప్రభుత్వ కర్తవ్యం. మరియు దీనిని సాధించడానికి పన్ను విధించడం అనేది ఇప్పటికీ అత్యంత సాధారణ మార్గాలలో ఒకటి.

 

"ఆయన గర్విష్ఠులను వారి హృదయ అహంకారమునుబట్టి చెదరగొట్టెను..."

The Robe of Righteousness Is 25:6-10; Phil 4:12-14,19-20; Mt 22:1-14 (28 /A)

 

The Robe of Righteousness

 

Is 25:6-10; Phil 4:12-14,19-20; Mt 22:1-14 (28 /A)

 

“May your priests be clothed with your righteousness” (Ps 132:9)

 

Today Jesus speaks to us about a wedding feast. The king prepares a banquet for his son, but the guests refuse to come. So, he sends his servants into the streets and says, “Invite everyone you find.” And the hall becomes full “both good and bad” (Mt 22:10). What message does it bring us? No one is excluded from the love of God. The poor, the stranger, the rejected, the sinner, the forgotten—all are invited to the banquet of God’s Kingdom. Every human being has a place at God’s table because every human person possesses dignity.

 

But then Jesus gives us a surprising warning. The king sees one guest who is not wearing a wedding garment and asks, “Friend, how did you get in here without a wedding garment?” (Mt 22:12). What is this “wedding garment?” It is the robe of righteousness. Isaiah says, “He has clothed me with the garments of salvation; he has covered me with the robe of righteousness” (Is 61:10). This robe is first a gift of God’s grace, making our lives begin to look different. St. Paul says, “Put on the Lord Jesus Christ” (Rom 13:14). To put on Christ means “Clothe yourselves with compassion, kindness, humility, meekness, and patience” (Col 3:12). Therefore, the Gospel asks us something deeper than, “Are you invited?” The real question is: “Does the invitation transform us?”

 

We attend church service and participate in the sacramental life, and still fail to wear the garment of righteousness if our hearts remain indifferent to others. We cannot sit comfortably at God’s banquet while ignoring the hungry person outside. We cannot speak about God while humiliating the poor, exploiting workers, rejecting the stranger, or remaining indifferent to human suffering. The prophet Micah tells us what God desires: “To do justice, and to love kindness, and to walk humbly with your God” (Mic 6:8). Pope St Gregory the Great calls upon the pastors not to be afraid to assert what is right. If they intervene on behalf of the flock, they set up a wall against the enemy in front of the house of God. Pastors who lack foresight hesitate to say openly what is right because they fear losing men’s favor. As the voice of truth tells us, such leaders are not zealous pastors who protect their flocks; rather, they are like mercenaries who flee into silence when the wolf appears (Office of Reading 27^th Sunday).

 

Today let us look into our hearts and ask: What am I wearing before God? As we receive the Eucharist, it must become visible when we leave this church. The robe of righteousness must be seen in our homes, our families, our workplaces, and in the way we treat the weakest members of society. We know that Mother Teresa of Calcutta would go out every night to the streets of Calcutta to gather the dying to give them, with love, a good death: clean, well-clothed, and if possible, baptized. Once she commented, “I am not afraid of dying because when I stand before the Father, there will be so many poor people I gave Him in wedding garments who will know how to defend me”. Blessed be she! — Let us learn the lesson.

 

 

“May your priests be clothed with your righteousness; may your faithful people sing for joy” (Ps 132:9)

 

 

నీతి వస్త్రము యెషయా 25:6-10; ఫిలిప్పీ 4:12-14,19-20; మత్తయి 22:1-14 (28 /A)

నీతి వస్త్రము

 

యెషయా 25:6-10; ఫిలిప్పీ 4:12-14,19-20; మత్తయి 22:1-14 (28 /A)

 

“నీ యాజకులు నీ నీతిని ధరించుకొనుదురు గాక…” (కీర్తన 132:9)

 

ఈ రోజు యేసు ఒక వివాహ విందు గురించి మనతో మాట్లాడుతున్నాడు. రాజు తన కుమారుని కొరకు ఒక విందును సిద్ధం చేస్తాడు, కానీ అతిథులు రావడానికి నిరాకరిస్తారు. కాబట్టి, అతను తన సేవకులను వీధుల్లోకి పంపి, “మీకు కనబడిన ప్రతి ఒక్కరినీ ఆహ్వానించండి” అని చెబుతాడు. దానితో  ఆ మందిరం “మంచివారు, చెడ్డవారు” అందరితో నిండిపోతుంది (మత్త 22:10). ఇది మనకు ఏ సందేశాన్ని ఇస్తుంది? దేవుని ప్రేమ నుండి ఎవరూ ఎన్నటికి మినహాయించబడరు. పేదవారు, పరదేశులు, తిరస్కరించబడినవారు, పాపులు, మరచిపోయినవారు—అందరూ దేవుని రాజ్య విందుకు ఆహ్వానించబడ్డారు. ప్రతి మానవునికి దేవుని బల్ల వద్ద ఒక స్థానం ఉంది. ఎందుకంటే ప్రతి మానవునికి దేవునిలో గౌరవం ఉంది.

 

కానీ యేసు మనకు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన హెచ్చరికను ఇస్తున్నాడు.  పెళ్లి దుస్తులు ధరించని ఒక అతిథిని చూసి రాజు, “మిత్రమా, పెళ్లి దుస్తులు లేకుండా నీవు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?” అని అడిగాడు (మత్త 22:12). ఈ “పెళ్లి దుస్తులు” అంటే ఏమిటి? అది నీతి వస్త్రం!! యెషయా ఇలా అంటున్నాడు, “ఆయన నాకు రక్షణ వస్త్రములను తొడిగి, నీతి వస్త్రమును కప్పెను” (యెష 61:10). ఈ వస్త్రం మొదట దేవుని కృపా బహుమానం. ఇది మన జీవితాలు భిన్నంగా కనిపించడం చేస్తుంది. “ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ధరించుకొనుడి” (రోమా 13:14) అని పరిశుద్ధ పౌలు అంటున్నాడు.  క్రీస్తును ధరించుకొనుట అనగా “కరుణ, దయ, వినయం, సాత్వికం మరియు సహనం అనే వస్త్రాలను” ధరించుకొనడం (కొలొస్సి 3:12). కాబట్టి, సువార్త మనల్ని, “మీరు ఆహ్వానించబడ్డారా?” అనే దానికంటే “ఆ ఆహ్వానం మనల్ని మారుస్తుందా?” అన్న లోతైన ప్రశ్న అడుగుతుంది.

 

మనం చర్చి ఆరాధనకు హాజరై, సంస్కార జీవితంలో పాల్గొన్నప్పటికీ, మన హృదయాలు ఇతరుల పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటే నీతి వస్త్రాన్ని ధరించడంలో విఫలమవుతాము కదా? బయట ఆకలితో ఉన్న వ్యక్తిని పట్టించుకోకుండా మనం దేవుని విందులో సుఖంగా కూర్చోలేము. పేదలను అవమానిస్తూ, కార్మికులను దోపిడీ చేస్తూ, అపరిచితుడిని తిరస్కరిస్తూ, లేదా మానవ బాధల పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటూ మనం దేవుని గురించి మాట్లాడలేము. దేవుడు ఏమి కోరుకుంటున్నాడో  ప్రవక్త మీకా మనకు “న్యాయం చేయడం, దయను ప్రేమించడం, మరియు మీ దేవునితో వినయంగా నడవడం” (మీకా 6:8) అని చెబుతున్నాడు. పోప్ సెయింట్ గ్రెగరీ ది గ్రేట్, ఏది సరైనదో నొక్కి చెప్పడానికి భయపడవద్దని పాస్టర్లకు పిలుపునిచ్చాడు. వారు తమ మంద పక్షాన జోక్యం చేసుకుంటే, వారు దేవుని మందిరం ముందు శత్రువుకు వ్యతిరేకంగా ఒక గోడను నిర్మిస్తారు. ముందుచూపు లేని పాస్టర్లు, మనుషుల అనుగ్రహాన్ని కోల్పోతామనే భయంతో సరైనదానిని బహిరంగంగా చెప్పడానికి సంకోచిస్తారు. సత్య స్వరం మనకు చెప్పినట్లుగా, అటువంటి నాయకులు తమ మందలను రక్షించే ఉత్సాహవంతులైన పాస్టర్లు కారు. అంతేకాదు, తోడేలు కనిపించినప్పుడు నిశ్శబ్దంలోకి పారిపోయే కిరాయి సైనికుల వంటివారు వారు (డివైన్ ఆఫీసు (DO) 27వ ఆదివారం).

 

ఈ రోజు మన హృదయాల్లోకి చూసుకొని నేను దేవుని ఎదుట ఏమి ధరించి ఉన్నాను? అని  ప్రశ్నించుకుందాం. మనం దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించినప్పుడు, మనం ఈ చర్చి నుండి బయలుదేరినప్పుడు అది కనిపించాలి. నీతి అనే వస్త్రం మన ఇళ్లలో, మన కుటుంబాలలో, మన కార్యాలయాలలో మరియు సమాజంలోని బలహీన వర్గాల పట్ల మనం ప్రవర్తించే విధానంలో కనిపించాలి. కలకత్తా మదర్ థెరిసా ప్రతి రాత్రి కలకత్తా వీధుల్లోకి వెళ్లి, మరణిస్తున్న వారిని పోగుచేసి, వారికి ప్రేమతో ఒక మంచి మరణాన్ని ప్రసాదించేవారని మనకు తెలుసు. శుభ్రంగా, మంచి వస్త్రాలతో, వీలైతే బాప్తిస్మం పొంది ఉండేలా చేసేది. ఒకసారి ఆమె, “నేను చనిపోవడానికి భయపడను, ఎందుకంటే నేను తండ్రి ఎదుట నిలబడినప్పుడు, నేను పెళ్లి దుస్తులలో ఆయనకు అప్పగించిన ఎంతోమంది పేదలు నన్ను ఎలా సమర్థించాలో తెలుసుకుని ఉంటారు” అని వ్యాఖ్యానించిందిఆమె ధన్యురాలగును గాక! — మనం ఈ పాఠాన్ని నేర్చుకుందాం.

 

“నీ యాజకులు నీ నీతిని ధరించుకొనుదురు గాక. నీ విశ్వాసులు ఆనందముతో గానము చేయుదురు గాక” (కీర్తన 132:9)