“Come out of the Tomb” Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

 

“Come out of the Tomb”

 

Ezk 37:12-14 Rom 8:8-11; Jn 11:1-45 (Lent A / 5)

“He is the radiant light of God’s glory and the perfect copy of his nature”

 

The message of today’s Liturgical readings is that God brings life where there seems to be only death. The people of Israel were living in exile (Ezk 37:12–14). Their land was destroyed, their temple ruined, and their hope buried. They felt like people already dead. But God spoke through the prophet and promised: “I will open your graves and bring you back to life.” God said he will place his “רוּחַ” (ruaḥ) in them. The Hebrew word ruaḥ means “breath”, “spirit”, or “life-force”. It is the same word used in the creation story when God breathed life into Adam (Gen 2:7), i.e., humanity. The God who created life can restore life.

 

Even when people feel spiritually or socially dead, God’s Spirit can renew them. We see this promise fulfilled in today’s Gospel (Jn 11:1–45). Lazarus was in the tomb for four days. Humanly speaking, everything is finished. Martha and Mary were grieving, and the community accepted death. But Jesus made a profound declaration: “I am the resurrection and the life.” The Greek word used here for resurrection is “ἀνάστασις (anástasis)”, which literally means “to rise again.” It is not only about life after death. It also means God raising a person from despair into new life. Jesus called out with authority: “Lazarus, come out!” And the man who was dead walked out of the tomb. This miracle reveals a deep theological truth: Jesus is the Lord of life. Where humanity sees an end, Christ creates a new beginning.

 

Each of us sometimes experiences tombs in our lives — places where hope feels buried. Some live in the tomb of sin, others in fear, broken relationships, discouragement, or loss of faith. Yet Christ stands before every tomb and calls us by name, just as he called Lazarus. His voice invites us to step out of whatever binds us. Through prayer, repentance, and trust in God, we experience spiritual resurrection even now. This message also has a social meaning. Many people today live in what we might call social tombs — poverty, loneliness, injustice, or exclusion. As followers of Christ, we are called not only to receive new life but also to help bring life to others. As Pope Francis reminds us in Fratelli Tutti, a society rooted in fraternity and solidarity can restore hope to those who feel forgotten. At the end of the Gospel, Jesus told the community: “Untie him and let him go.” After calling Lazarus out of the tomb, the community needed to remove the cloths that bound him. This is our mission as a Church — to help free one another from whatever keeps us bound.

 

As we approach Holy Week, Christ still speaks the same powerful words today: “Come out.” Come out of fear. Come out of sin. Come out of despair. And when the ruaḥ — the Spirit of God — fills our lives, we too will experience anástasis, rising into new life with Christ.

 

“…through the grace of God’s Word, everyone is made abundantly clean”.

“సమాధి నుండి బయటకు రా...” యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

 

        “సమాధి నుండి బయటకు రా...”

 

యెహె 37:12-14 రోమా 8:8-11; యోహా 11:1-45 (లెంట్ A / 5)

“ఆయన దేవుని మహిమ తేజోవంతమైన వెలుగు. ఆయన స్వభావానికి పరిపూర్ణమైన ప్రతిరూపం”

 

మరణం మాత్రమే ఏలే చోట దేవుడు జీవాన్ని తెస్తాడు అన్నది నేటి లిటర్జికల్ పఠనాల సందేశం. అప్పుడు ఇశ్రాయేలు ప్రజలు ప్రవాసంలో నివసిస్తున్న (యెహె 37:12–14) రోజులవి. వారి దేశం  నాశనం చేయబడింది వారి ఆలయం ద్వంశమయింది. వారి ఆశ పాతిపెట్టబడింది. వారు ఇక  చనిపోయిన వ్యక్తులులా భావించుకున్నారు. కానీ యెహోవా దేవుడు “నేను మీ సమాధులను తెరిచి మిమ్మల్ని తిరిగి బ్రతికిస్తాను” అని ప్రవక్త యేహెజ్కేలు ద్వారా వాగ్దానం చేశాడు. దేవుడు తన “רוּחַ” (ruaḥ ఆత్మ) ను వారిలో ఉంచుతానని చెప్పాడు. హెబ్రీ పదం “రువా” అనే పదానికి “శ్వాస”, “ఆత్మ” లేదా “జీవశక్తి” అని అర్థం. సృష్టి కథనంలో దేవుడు ఆదాములోనికి (ఆది 2:7), అంటే మానవాళి భౌతికతలోకి ప్రాణం పోసినప్పుడు ఉపయోగించిన తన శక్తికి పదం ఇదే. జీవాన్ని సృష్టించిన దేవుడు జీవితాన్ని పునరుద్ధరించగలడు.

 

జనులు ఆధ్యాత్మికంగా లేదా సామాజికంగా చనిపోయినట్లు భావించినప్పుడు కూడా, దేవుని ఆత్మ వారిని పునరుద్ధరించగలదు. ఈ వాగ్దానం నేటి సువార్తలో నెరవేరినట్లు మనం చూస్తున్నాము (యోహా 11:1–45). లాజరు సమాధిలో నాలుగు రోజులు ఉన్నాడు. మానవీయంగా చెప్పాలంటే, ప్రతిదీ తనకు ముగిసిపోయింది. మార్తా మరియు మరియ దుఃఖిస్తున్నారు. ఆ సమాజం తన మరణాన్ని అంగీకరించింది. కానీ యేసు "నేనే పునరుత్థానం మరియు జీవం" అని  ఒక గర్భిత ప్రకటన చేశాడు. పునరుత్థానం కోసం ఇక్కడ ఉపయోగించిన గ్రీకు పదం "ἀνάστασις (అనాస్తాసిస్)", దీని అర్థం "మళ్ళీ లేవడం". ఇది మరణం తర్వాత మనకు సంభవించే పరలోక జీవితం గురించి మాత్రమే కాదు.  నిరాశ నుండి కొత్త జీవితంలోకి ఎలాంటి వాడినైనా సరే దేవుడు పైకి లేపగలడని దీని అర్థం. యేసు అధికారంతో "లాజరు, బయటకు రా!" అని భావోద్వేగ గద్గద గొంతుతో పిలిచాడు. ఆ శక్తితో చనిపోయిన వ్యక్తి సమాధి నుండి బయటకు వచ్చేసాడు. ఈ అద్భుతం లోతైన వేదాంత సత్యాన్ని వెల్లడిస్తుంది. యేసు జీవానికి, జీవితానికి నాథుడు. మానవత్వం ముగింపును చూసే చోట, క్రీస్తు ఒక కొత్త ప్రారంభాన్ని సృష్టిస్తాడు.

 

 

మనలో ప్రతి ఒక్కరూ కొన్నిసార్లు మన జీవితాల్లో సమాధి అనుభవాన్ని కలిగే ఉన్నాము. ఆశ పాతివేయబడినట్లు అనిపించే ప్రదేశ అనుభవాలు. కొందరు పాప సమాధిలో, మరికొందరు భయం అనే సమాధిలో, తెగిపోయిన వివాహ సంబంధం అనే సమాధిలో, విశ్వాసం కోల్పోయిన లేదా నిరుత్సాహం అనే సమాధిలోనే జీవి స్తున్నారు. అయినప్పటికీ క్రీస్తు ప్రతి సమాధి ముందు నిలబడి, లాజరును పిలిచినట్లే మనల్ని పేరు పెట్టి పిలుస్తున్నాడు. ఆయన స్వరం మనల్ని బంధించే వాటి నుండి బయటపడమని ఆహ్వానిస్తుంది. ప్రార్థన, పశ్చాత్తాపం మరియు దేవునిపై నమ్మకం ద్వారా, మనం ఇంకా ఆధ్యాత్మిక పునరుత్థానాన్ని అనుభవించగలం. ఈ సందేశానికి సామాజిక అర్థం ఉంది. నేడు చాలా మంది “సామాజిక సమాధులు” అని పిలవబడే సమాధిలో నివసిస్తున్నారు. పేదరికం, ఒంటరితనం, అన్యాయం లేదా బహిష్కరణ అనేవే సామాజిక సమాధులు. క్రీస్తు అనుచరులుగా, మనం కొత్త జీవితాన్ని పొందడమే కాకుండా ఇతరులకు జీవితాన్ని అందించడంలో సహాయపడటానికి పిలువబడ్డాము. పోపు ఫ్రాన్సిసు తన “Fratelli Tutti” అనే విశ్వ లేఖలో, పాతుకుపోయిన సోదరభావం, సంఘీభావం  సమాజం మరచిపోయినట్లు భావించే వారికి ఆశను పునరుద్ధరించగలదని మనకు గుర్తు చేస్తుంది. నేటి సువార్త చివరలో, "అతని కట్లు విప్పి వదిలేయండి” అని యేసు సమాజానికి చెప్పాడు." లాజరును సమాధి నుండి బయటకు పిలిచిన తర్వాత, సమాజం అతన్ని బంధించే కట్టుల్ని తీసివేసింది. నేడు క్రీస్తు సంఘంగా ఇదే మన లక్ష్యం. మనల్ని బంధించే వాటి నుండి ఒకరినొకరు విడిపించుకోవడంలో సహాయపడటం.

 

మనం పవిత్ర వారాన్ని సమీపిస్తున్న కొద్దీ, క్రీస్తు నేటికీ అదే శక్తివంతమైన “బయటకు రా....”  అన్న మాటతో మనలను గద్దిస్తున్నాడు. మాట్లాడుతున్నాడు: భయం నుండి బయటకు రా.. . పాపం నుండి బయటకు రా... నిరాశ నుండి బయటకు రా.. అని పిలుస్తున్నాడు. తన  “రువా” (దేవుని ఆత్మ) మన జీవితాలను నింపినప్పుడు, మనం “అనస్తాసిస్‌” (పైకి లేప బడటం) ను అనుభవిస్తాము.  క్రీస్తుతో కొత్త బంగారు జీవితంలోఎదగలము.

 

“దేవుని వాక్యమనే కృప ద్వారా ప్రతిఒక్కరూ సంపూర్ణంగా శుభ్రపరచబడతారు”(Divine Office)

 

 

 

 

 

 

Un Examen Cuaresmal de Nuestra Vista Espiritual 1 Sam 16:1b,6-7,10-13;Efes 5:8-14; Jn 9:1-41(Lent A / 4)

 

Un Examen Cuaresmal  de Nuestra Vista Espiritual

 

1 Sam 16:1b,6-7,10-13;Efes 5:8-14; Jn 9:1-41(Lent A / 4)

 

En este Cuarto Domingo de Cuaresma, la Palabra de Dios desafía una profunda tendencia humana-la tendencia de juzgar las personas por lo que vemos por fuera. Cuando el profeta Samuel viene a ungir a un rey entre los hijos de Jesé, está impresionado por su apariencia y fortaleza. Pero el Señor lo corrige con un recordatorio sorprendente: " No juzgues de su apariencia o de su estatura elevada...porque el Señor vé, no como el hombre vé; el hombre mira la apariencia exterior, pero el Señor mira el corazón"(1 Sam 16:7) A menudo medimos a otros por cualidades visibles- estatus, exito, o fortaleza física. Pero Dios vé el corazón.

 

Cuando los seguidores encuentran un ciego de nacimiento, ellos inmediatamente le preguntan a Jesús, "Maestro, quien pecò, este hombre o sus padres, para que él haya nacido ciego? ( Jn 9:2) Esta pregunta refleja una antigua creencia conocida como la teología de retribuciòn- la idea de que el sufrimiento debe ser el castigo por el pecado y prosperidad la recompensa por la bondad. Vemos esta perspectiva en Deuteronomio, donde la obediencia está enlazada con bendiciones y la desobediencia con maldiciones. Incluso hoy, muchas culturas expresan una idea similar atravèz de la nociòn del karma, asumiendo que cada instancia de sufrimiento debe ser el resultado de faltas pasadas.

 

Pero Jesús rompe esta lògica de culpa. El responde, "Ni él ni sus padres pecaron; es para que las obras de Dios sean visibles atravèz de él" (Jn 9:3).El se concentra en cómo la gracia de Dios puede ser revelada. El sufrimiento del hombre ciego se convierte en una manifestaciòn del poder sanador de Dios. Jesús mueve la conversaciòn lejos del juicio a la misiòn. Desde una perspectiva humana, David, el mas joven y el menos impresionante, pareciò insignificante, aún Dios viò su corazón. Las elecciones de Dios a menudo contradicen las expectativas humanas. La sociedad tiende a valorar las personas basadas sobre el exito, productividad, riqueza, o influencia. Pero Jesús nos recuerda que la dignidad humana no depende sobre estas condiciones externas.

 

En Deus Caritas Est, el Papa Benedicto 16 nos recuerda que el amor al pròjimo es una responsabilidad fundamental de cada Cristiano. Cuando encontramos el sufrimiento, nuestra respuesta no puede ser la indiferencia o el juicio sino la caridad concreta. Asimismo, en Laudato Si, el Papa Francisco enfatiza que cada creatura y cada persona humana posee una bondad dada por Dios. En Fratelli Tutti, él llama al mundo a redescubrir la fraternidad, afirmando que cada ser humano tiene el derecho de vivir con dignidad y desarrollarse plenamente dentro de la comunidad.

 

Jesús nos invita a participar en la obra de Dios (Jn 9:4). Nuestra tarea como Cristianos es no juzgar los heridos sino ayudarlos a sanar, no condenar los que luchan sino apoyarlos. Esto deberia construir el bien común- sirviendo a los pobres, apoyando los enfermos, fortaleciendo familias, promoviendo la justicia y compasiòn dentro de nuestras comunidades. El hombre ciego eventualmente viene a reconocer a Jesús y profesa su fé en Él, mientras aquellos que se creyeron espiritualmente ilustrados permanecieron ciegos. La real ceguera en la historia no es física sino espiritual- la inabilidad de ver con el corazón. A medida que continuamos nuestro viaje Cuaresmal, Jesús nos invita a examinar nuestra propia visiòn. Juzgamos a las personas por apariencias, o las vemos como Dios las vé? Si Cristo abre nuestros ojos, nosotros nos moveremos del juicio a la compasiòn y de la indiferencia al servicio. Luego, atravèz de nuestras vidas, las obras de Dios verdaderamente serán visibles en nuestra comunidad.

A Lenten Examination of Our Spiritual Sight 1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

A Lenten Examination of Our Spiritual Sight

 

1 Sam 16:1b,6-7,10-13°; Eph 5:8-14; Jn 9:1-41 (Lent A / 4)

 

“The man who lives by the truth comes into the light” (Divine Office)

 

On this Fourth Sunday of Lent, the Word of God challenges a deep human tendency—the tendency to judge people by what we see on the outside. When the prophet Samuel comes to anoint a king among the sons of Jesse, he is impressed by their appearance and strength. But the Lord corrects him with a striking reminder: “Do not judge from his appearance or from his lofty stature… for the Lord sees not as man sees; man looks at the outward appearance, but the Lord looks at the heart” (1 Sam 16:7). We often measure others by visible qualities—status, success, or physical strength. But God sees the heart.

 

When the followers encounter a man born blind, they immediately ask Jesus, “Rabbi, who sinned, this man or his parents, that he was born blind?” (Jn 9:2). Their question reflects an ancient belief known as the theology of retribution—the idea that suffering must be the punishment for sin and prosperity the reward for goodness. We see this perspective in Deuteronomy, where obedience is linked with blessings and disobedience with curses. Even today, many cultures express a similar idea through the notion of karma, assuming that every instance of suffering must be the result of past wrongdoing.

 

But Jesus breaks this logic of blame. He answers, “Neither he nor his parents sinned; it is so that the works of God might be made visible through him” (Jn 9:3). He concentrates on how God’s grace can be revealed. The suffering of the blind man becomes a manifestation of God’s healing power. Jesus moves the conversation away from judgment to mission. From a human perspective, David, the youngest and least impressive, seemed insignificant, yet God saw his heart. God’s choices often contradict human expectations. Society tends to value people based on success, productivity, wealth, or influence. But Jesus reminds us that human dignity does not depend on these external conditions.

 

In “Deus Caritas Est” (God is Love), Pope Benedict XVI reminds us that love of neighbor is a fundamental responsibility of every Christian. When we encounter suffering, our response cannot be indifference or judgment but concrete charity. Likewise, in “Laudato Si’” Praise Be to You, My Lord), Pope Francis emphasizes that every creature and every human person possesses goodness given by God. In “Fratelli Tutti” (All Brothers and Sisters), he calls the world to rediscover fraternity, affirming that every human being has the right to live with dignity and to develop fully within the community.

 

Jesus invites us to participate in God’s work (Jn 9:4). Our task as Christians is not to judge the wounded but to help heal them, not to condemn the struggling but to support them. It should build the common good—serving the poor, supporting the sick, strengthening families, and promoting justice and compassion within our communities. The blind man eventually came to recognize Jesus and profess faith in him, while those who believed themselves spiritually enlightened remain blind. The real blindness in today’s Gospel story is not physical but spiritual—the inability to see with the heart. As we continue our Lenten journey, Jesus invites us to examine our own vision. Do we judge people by appearances, or do we see them as God sees them? If Christ opens our eyes, we will move from judgment to compassion and from indifference to service. Then, through our lives, the works of God will truly become visible in our community.

 

“Praise God in his wonderful works.” (Divine Office)

దీక్షలో మన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి పరీక్ష 1 సమూ 16:1b,6-7,10-13°; ఎఫెసీ 5:8-14; యోహా 9:1-41 (Lent A / 4)

 

దీక్షలో మన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి పరీక్ష

 

1 సమూ 16:1b,6-7,10-13°; ఎఫెసీ 5:8-14; యోహా 9:1-41 (Lent A / 4)

“సత్యము ననుసరించి జీవించువాడు వెలుగులోనికి వచ్చును” (Divine Office)

 

ఈ దీక్షా కాలపు నాల్గవ ఆదివారపు రోజున, లోతైన మానవ సమాజ ధోరణి నిమిత్తం దేవుని వాక్యం మనలను సవాలు చేస్తుంది. ప్రజలను తీర్పు తీర్చే ధోరణి కేవలం మనం బాహ్యంగా వారిని చూసే విధానం బట్టే జరుగుతుంది. ప్రవక్త సమూయేలు యెష్షయి కుమారులలో ఒకరిని ఇశ్రాయేలీయులకు రాజుగా అభిషేకించడానికి వచ్చినప్పుడు, అతను ఆయా కుమారుల రూపాన్ని మరియు బలాన్ని చూసి ఆకర్షితుడై నిర్దారించుకుంటాడు. కానీ ప్రభువు : "ఒకరి రూపాన్ని బట్టి లేదా అతని ఉన్నత బాహు స్థాయిని బట్టి తీర్పు తీర్చవద్దు... ఎందుకంటే  మనిషి చూసే విధంగా ప్రభువు చూడడు; మనిషి బాహ్య రూపాన్ని చూస్తాడు, కానీ ప్రభువు హృదయాన్ని చూస్తాడు" (1 సమూ 16:7)  అని అతనిని ఒక అద్భుతమైన జ్ఞాపికతో సరిదిద్దాడు. మనం తరచుగా ఇతరులను కనిపించే వారి వారి లక్షణాల బట్టి కొలుస్తాము. ఒక్కొక్క సారి వారి స్థితి, విజయం లేదా శారీరక రూపు రేఖల బలం మన నిర్ధారణ అవుతుంది. కానీ దేవుడు హృదయ అంతరంగాన్ని చూస్తాడు.

 

యేసు అనుచరులు పుట్టుకతోనే అంధుడైన ఒక వ్యక్తిని చూసినప్పుడు, వారు వెంటనే యేసును “రబ్బీ! ఎవరు పాపం చేసారు, ఈ మనిషినా లేక అతని తల్లిదండ్రులా, ఇతను గుడ్డివాడిగా పుట్టాడు?” (యోహా 9:2) అని అడుగుతారు. వేద శాస్త్రం పాత నిబంధన వారి ప్రశ్న ప్రతీకారం, శిక్ష, పాపఫలం (retribution) నమ్మకాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. కష్టాల కన్నీళ్ళు అనేది పాపానికి శిక్షగానూ మరియు  శ్రేయస్సు అనేది మంచి తనానికి ప్రతిఫలంగానూ ఉండాలన్నదే ఈ retribution సిద్దాంతం. ద్వితీయోపదేశకాండములో మనం ఈ దృక్పథ సిద్ధాంతాన్ని చూస్తున్నాము. ఇక్కడ విధేయత ఆశీర్వాదాలతో మరియు అవిధేయత శాపాలతో ముడిపడి ఉంటుంది. నేటికీ, మన సమాజంలోని అనేక మత సంస్కృతులు ఖర్మ సిద్దాంత భావన ద్వారా ఇలాంటి ఆలోచనను వ్యక్తపరుస్తున్నాయి. ప్రతి కష్టాల కడగండ్లు గత తప్పుల ఫలితంగానే వున్నాయని నమ్ముతాయి.

 

కానీ యేసు ఇటువంటి నింద తర్కాన్ని బద్దలు గొడుతున్నాడు. సమాజ సంఘ సంస్కర్త యేసు, “అతడుగానీ అతని తల్లిదండ్రులు గానీ పాపం చేయలేదు. దేవుని అద్భుత చేయిదములు అతని ద్వారా కనిపించేలా చేయడం కోసమే ఇలా జరిగింది” (యోహా 9:3) అని యేసు సమాధానమిచ్చాడు. దేవుని కృప ఎలా క్రియా రూపం దాలుస్తుందనే విషయముపైనే ఆయన దృష్టి పెడుతున్నాడు. అంధుడి బాధ స్వస్థపరిచే దేవుని శక్తికి నిదర్శనంగా వుందని గ్రహించ మంటాడు  క్రీస్తు. జరుగుతున్న సంభాషణను retribution తీర్పు నుండి మిషన్‌కు మారుస్తున్నాడు యేసు.  చిన్నవాడు, ఆఖరి వాడు మరియు తక్కువగా ఆకర్షణ పొందుకున్న దావీదు మానవ దృక్కోణం నుండి అల్పుడిగా కనిపించాడు. అయినప్పటికీ దేవుడు అతని విశ్వాస గర్భిత హృదయాన్ని చూశాడు. దేవుని ఎంపికలు తరచుగా మానవ అంచనాలకు విరుద్ధంగా ఉంటాయి కదా!! విజయం, ఉత్పాదకత, ఉత్పత్తి సంపద లేదా ప్రభావం ఆధారంగా ప్రజలను విలువైనదిగా భావిస్తుంది ఈ సమాజం. కానీ మానవ గౌరవం అనేది ఈ బాహ్య పరిస్థితులపై ఆధారపడి ఉండదు, వుండకూడదని  యేసు మనకు గుర్తు చేస్తున్నాడు.

 

16 వ బెనెడిక్టు పోపు గారు  తన"Deus Caritas Est" ("దేవుడు ప్రేమాస్వరూపి" 2005) అన్న విశ్వ లేఖలో పొరుగువారిని ప్రేమించడం ప్రతి క్రైస్తవుడి ప్రాథమిక బాధ్యత అని మనకు గుర్తు చేసాడు. మనం బాధలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు, మన ప్రతిస్పందన ఉదాసీనత లేదా తీర్పు కాదు, కానీ నిర్దిష్టమైన దాతృత్వం.  పోప్ ఫ్రాన్సిస్ తన “Laudato Si” ("ప్రభువా, నీకు స్తుతి” 2015)  అన్న విశ్వ లేఖలో, ప్రతి జీవి మరియు ప్రతి మానవ వ్యక్తి దేవుడు ఇచ్చిన మంచితనాన్ని కలిగి ఉండాలని నొక్కి చెప్పాడు. అదేవిధంగా  బ్రద్దలైపోతున్న నేటి ప్రపంచమున మతాలు, దేశాల సరిహద్దులను దాటి, మనుషులందరూ ఒకే దేవుని బిడ్డలని  ప్రేరేపించిన తన విశ్వ సమాజ లేఖ “Fratelli Tutti” ("అందరూ సోదరులు" 2020) లో, ప్రతి మానవుడికి గౌరవంగా జీవించడానికి, సమాజంలో పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందడానికి హక్కు ఉందని ధృవీకరిస్తూ, సోదరభావాన్ని, సౌభ్రాతృత్వాన్ని తిరిగి కనుగొనమని ఆయన ప్రపంచానికి పిలుపు నిచ్చాడు.

 

దేవుని పనిలో పాల్గొనమని యేసు మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాడు (యోహా 9:4). క్రైస్తవులుగా మన పని గాయపడిన వారిని తీర్పు తీర్చడం కాదు. వారిని స్వస్థపరచడంలో సహాయం చేయడం. న్యాయం కోసం పోరాడుతున్న వారిని ఖండించడం కాదు. వారికి మద్దతు ఇవ్వడం. అంటే సామాజిక మంచిని నిర్మించడం. పేదలకు సేవ చేయడం, రోగులకు మద్దతు ఇవ్వడం, కుటుంబాలను బలోపేతం చేయడం మరియు మన సమాజాలలో న్యాయం మరియు కరుణను చైతన్య పరచడం. అంధుడు చివరన యేసును గుర్తించి ఆయనయందు విశ్వాసం ప్రకటించాడు. అయితే ఆధ్యాత్మికంగా జ్ఞానోదయం పొందుకున్నామని గర్వించే వారు ఇంకా అంధులుగానే మిగిలిపోతున్నారు. సువార్తికుడు యోహాను అందించే కథలోని నిజమైన అంధత్వం భౌతికమైనది కాదు, ఆధ్యాత్మికం. హృదయంతో చూడలేకపోవడం. మనం మన దీక్షా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, మన స్వంత అంతర్ దృష్టిని పరిశీలించుకోమని మాతృ శ్రీసభ మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నది. మనం ప్రజలను వారి రూపాన్ని బట్టి తీర్పు తీరుస్తామా లేదా దేవుడు వారిని చూసే విధంగా చూడగలమా? క్రీస్తు మన కళ్ళు తెరిస్తే, మనం తీర్పు నుండి కరుణకు మరియు ఉదాసీనత నుండి సేవకు మారగలము. అప్పుడు, మన జీవితాల ద్వారా, దేవుని పనులు నిజంగా మన సమాజంలో కనిపిస్తాయి. అది నిజం. అదే తథ్యం.

 

 

“ఆయన అద్భుతమైన కార్యములలో దేవుణ్ణి స్తుతించండి” (Divine Office).

 

 

 

 

 

Neither Jew nor Gentile… all One in Christ Jesus Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 (Lent A /3)

 

Neither Jew nor Gentile… all One in Christ Jesus

 

Ex 17:3-7; Rom 5:1-2,5-8; Jn 4:5-42 (Lent A /3)

 

“Do justice for the weak and the orphan, defend the afflicted and the needy”.

 

On this Sunday and the next two Sundays, we break from reading the Gospel of Matthew to read from John’s Gospel. The Gospel of John is the only Gospel not assigned to a particular liturgical year. Instead, readings from John’s Gospel are interspersed throughout our three-year liturgical cycle. The dialogue between Jesus and the Samaritan woman in today’s Gospel reveals the animosity between the Jews and the Samaritans that has prevented even dialogue. The woman herself alludes to the break from tradition: “How can you, a Jew, ask me, a Samaritan woman, for a drink?” Yet Jesus not only converses with the woman, but he also asks to share her drinking vessel, an action that makes him unclean according to Jewish law.

 

The Second Vatican Council’s pastoral constitution “Gaudium et Spes” on the Church in the Modern World says that the tensions disturbing the world of today are in fact related to a more fundamental tension rooted in the human heart. Within oneself, many elements conflict with one another in various kinds of discrimination. On one side, one has experience of one's own many limitations as a creature. On the other hand, one knows there is no limit to aspirations and that one is called to a higher kind of life. What is more, in weakness and sinfulness, one often does what one does not want to do and fails to do what one would like to do. Consequently, we suffer from a conflict within ourselves, and this in turn gives rise to many great tensions in society.

 

Humans or any creature come from dust and return to dust. What does anyone carry with them after death? So, the “Gaudium et Spes” calls us to reflect upon – What is man? What is the meaning of pain, of evil, of death, which persist despite such great progress? What is the use of those successes, achieved at such a cost? What can man contribute to society, what can he expect from society? What will happen after this life on earth? The high point of the dialogue of the woman at the well is a call to live only in the Messiah. Worship him in truth and spirit, shunning all the barriers and boundaries that history created in the world.

 

The significance of the encounter between Jesus and the Samaritan woman has various levels. The first is personal. As the woman converted herself to belief in Jesus, we are called to convert in the word of Jesus. The second is social. As she became an evangelist to her own people in the town, we are called to evangelize the evangelized. The third level is educational. Jesus uses his encounter with the Samaritan woman to teach his disciples that God’s mercy is without limit. He does not calculate our barriers to receive his mercy. Finally, the conversion of the Samaritan townspeople is a foretaste of the kind of open community that will be created in a world that only believes Jesus is the unifier.

 

“Rescue the weak and the poor; set them free from the hand of the wicked”.

యూదుడు లేదా అన్యుడు కాదు... అందరూ క్రీస్తు యేసులో ఒక్కటే నిర్గమ 17:3-7; రోమా 5:1-2,5-8; యోహాను 4:5-42 (లెంట్ A /2)

 

యూదుడు లేదా అన్యుడు కాదు... అందరూ క్రీస్తు యేసులో ఒక్కటే

 

నిర్గమ 17:3-7; రోమా 5:1-2,5-8; యోహాను 4:5-42 (లెంట్ A /2)

“బలహీనులకును అనాథలకును న్యాయం చేయండి. పీడితులకును పేదలకును న్యాయము తీర్చండి”

 

ఈ ఆదివారం మరియు రాబోయే రెండు ఆదివారాల్లో, మత్తయి సువార్తను ధ్యానించడం కొంచెం ప్రక్కనపెట్టి యోహాను సువార్తలోని  కొన్ని అధ్యాయాలపై ధ్యానం చేస్తున్నాము మనము. యోహాను సువార్త ఒక నిర్దిష్ట ప్రార్ధనా/అర్చనా సంవత్సరానికి (liturgical Cycle) కేటాయించబడని ఏకైక సువార్త. బదులుగా, యోహాను సువార్త నుండి పఠనాలు మన మూడు సంవత్సరాల ప్రార్ధనా చక్రంలో కుదించబడ్డాయి. నేటి సువార్తలో యేసు మరియు సమరియకు చెందిన ఒక స్త్రీ మధ్య సంభాషణ యూదులు మరియు సమరియుల మధ్య ఉన్న శత్రుత్వాన్ని వెల్లడిస్తుంది. ఇది వారి మధ్య సంభాషణను కూడా నిరోధించింది. “యూదుడా, సమరియ స్త్రీ అయిన నన్ను ఎలా మంచి నీళ్లు ఇవ్వమని అడుగగలవు?” అన్న వాక్యం ద్వారా ఆ స్త్రీ స్వయంగా తన సంప్రదాయం నుండి తానే విడిపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.  అయినప్పటికీ యేసు ఆ స్త్రీతో సంభాషించడమే కాకుండా, ఆమె త్రాగే పాత్రను అందించమనీ అడుగుతాడు. ఇది యూదు చట్టం ప్రకారం అతన్ని అపవిత్రుడిని చేస్తుంది.

 

“ఆధునిక ప్రపంచంలో తిరుసభ” అనే అంశంపై రెండవ వాటికను మహా సభ  “పాస్టోరల్ రాజ్యాంగం” అనే శిర్షికన "గౌదియుం ఎత్ స్పెస్" (ఆనందం మరియు ఆశ) అనే ఒక బోధన చేసింది. అది చాలా శ్రేష్టమైన పాఠాన్ని కలిగివుంది. నేటి ప్రపంచాన్ని కలవరపెట్టే ఉద్రిక్తతలు వాస్తవానికి మానవ హృదయంలో పాతుకుపోయిన మరింత ప్రాథమిక ఉద్రిక్తతకు సంబంధించిన వాటిని విశిదం చేస్తుంది ఈ బోధన. మనిషి తనలోనే తనకు, అనేక అంశాలు వివిధ రకాల వివక్షతలో ఒకదానితో ఒకటి విభేదిస్తాయి. ఒక వైపు, ఒక జీవిగా తానుఅనేక పరిమితుల అనుభవాన్ని కలిగి ఉంటాడు. మరోవైపు, తన ఆకాంక్షలకు పరిమితి లేదని మరియు తాను ఉన్నతమైన జీవితానికి పిలువబడ్డాడని అతనికి తెలుసు. ఇంకా, తన బలహీనత మరియు పాపభరితత్వంలో, అతను తరచుగా తాను చేయకూడనిది చేస్తాడు. తాను చేయాలనుకున్నది చేయడంలో విఫలమవుతాడు. పర్యవసానంగా, అతను తనలో తాను సంఘర్షణకు గురవుతున్నాడు. ఇది సమాజంలో చాలా గొప్ప ఉద్రిక్తతలకు దారితీస్తుంది అని చెప్తుంది ఈ బోధన.

 

మానవులు మరియు చివరకు భూమి ఆధారిత జీవి ఏ జీవి అయినా దుమ్ము నుండి వచ్చి దుమ్ములో తిరిగి కలిసి పోవలిసిందే. “జాతస్య మరణం ధృవం”. మరణం తర్వాత తమతో ఏమి తీసుకువెళతారు? కాబట్టి, “గౌదియుం ఎత్ స్పెస్” - మనిషి అంటే ఏమిటి? ఇంత గొప్ప పురోగతి ఉన్నప్పటికీ ఇంకా కొనసాగే బాధ, చెడు, మరణాల అర్థం ఏమిటి? ఎంతో ఖర్చుతో సాధించిన ఆ విజయాల ప్రయోజనం ఏంగానూ? మనిషి సమాజానికి ఏమి దోహదపడగలడు? సమాజం నుండి అతను ఏమి ఆశించగలడు? భూమిపై ఈ జీవితం తర్వాత ఏమి తెస్తుంది?  అన్న ప్రశ్నలపై మనల్ని ఆలోచించమని పిలుస్తుంది ఈ బోధన. సమరియ స్త్రీ సంభాషణలోని అత్యున్నత అంశం - మెస్సీయలో మాత్రమే జీవించాలనే పిలుపు!! ప్రపంచంలో తన చరిత్రను సృష్టించిన అన్ని అడ్డంకులు మరియు సరిహద్దులను విస్మరించి, సత్యం మరియు ఆత్మతో ఆయనను ఆరాధించండి అని పిలుపు నిస్తుంది.

 

యేసు మరియు సమరయ స్త్రీ మధ్య జరిగిన సమావేశ ప్రాముఖ్యత అనేక స్థాయిలను కలిగి ఉంది. మొదటిది వ్యక్తిగతమైనది. ఆ స్త్రీ తనను తాను యేసునందు విశ్వాసంలోకి మార్చుకున్న విధంగా, మనం దేవుని వాక్యంలో మారడానికి పిలువబడ్డాము. రెండవది సామాజికమైనది. ఆమె తన స్వంత ప్రజలకు సువార్తికురాలిగా మారినట్లు, మనం సువార్తికులకు సువార్తికులుగా మారడానికి పిలువబడ్డాము. మూడవ స్థాయి విద్యాపరమైనది. దేవుని దయ పరిమితి లేదని తన శిష్యులకు బోధించడంలో యేసు సమరియ స్త్రీతో తనకు కలిగిన పరిచయాన్ని వివరిస్తున్నాడు. ఆయన దయను పొందడానికి మనము కలిగి యున్న సామాజిక అడ్డంకులను ఆయన లెక్కించడు. చివరగా, సమరయ పట్టణవాసుల మనోమార్పిడి అనేది సమస్త జనులను ఏకం చేసేవాడు యేసు మాత్రమె  అని నమ్మే ప్రపంచంలో - నూతనంగా సృష్టించబడే దైవరాజ్య సమాజానికి ముందస్తు రుచి!!

 

 

“బలహీనులను పేదలను రక్షించండి. దుష్టుల చేతిలో నుండి వారిని విడిపించండి”.