స్వీయ నిరాకరణ నుండి
స్వీయ పరివర్తన వరకు…..
యిర్మీ 20:7-9; రోమా 12:1-2; మత్త 16:21-27 (A / 22)
దేవుడు తాను
చేసినదంతయు చూచెను,
అది
మిక్కిలి మంచిది. హల్లెలూయా.
గత ఆదివారం యేసు తన శిష్యులను, “నేను ఎవరని మీరనుకొనుచున్నారు?” అని అడిగాడు. అందుకు పేతురు, “నీవు క్రీస్తువు, జీవముగల దేవుని కుమారుడవు” అని
జవాబిచ్చాడు (మత్తయి 16:16).
ఈ రోజు, ఆ అంగీకార అర్థం ఏమిటో యేసు వెంటనే
వెల్లడిస్తున్నాడు. “ఎవడైనా నా వెంట రాగోరితే, వాడు
తనను తాను నిరాకరించుకొని,
తన శిలువను ఎత్తుకొని, నన్ను వెంబడించాలి” (మత్త 16:24) అని సవాలు
విసురుతున్నాడు. ఈ రెండు ఆదివారాల మధ్య ఒక దీర్ఘమైన
సంబంధం ఉంది. యేసు ఎవరో అని తెలుసు కోవడం వెనుక మన స్వభావం మారుతుంది. విశ్వాసం
అనేది కేవలం ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం కాదు. అది ఒక జీవన విధానం. పేతురు యేసును
క్రీస్తుగా కోరుకున్నాడు,
కానీ శ్రమపడి, మరణించే క్రీస్తును మాత్రం కాదు.
అందువల్ల యేసు, “మీరు దేవునివలె కాక, మనుష్యులవలె ఆలోచిస్తున్నారు” అని అన్నాడు
(మత్త 16:23).
క్రైస్తవ శిష్యరికంలోని గొప్ప సవాళ్లలో
ఇది ఒకటి. మనం తరచుగా త్యాగం లేకుండా విజయాన్ని, బాధ్యత
లేకుండా స్వేచ్ఛను, విధులు లేకుండా హక్కులను, సేవ లేకుండా నాయకత్వాన్ని, మరియు శిలువ లేకుండా పునరుత్థానాన్ని
కోరుకుంటాము. గ్రీకు పదం ἀκολουθέω
(akoloutheō/
అకొలుతేయొ), “అనుసరించుట,” అక్షరాలా ఒక వ్యక్తి ప్రయాణంలో తోడుగా
వెళ్ళడం అనే భావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ శిష్యరికం అంటే యేసును
విశ్వసించడం కంటే ఎక్కువే!! దాని అర్థం ఆయన మార్గాన్ని మన మార్గంగా మార్చుకోవడం.
యేసుని "నిన్ను నీవు త్యజించుకొనుము" అనే ఆహ్వానం, మన వ్యక్తిత్వాన్ని, గౌరవాన్ని, చట్టబద్ధమైన హక్కులను, లేదా మానవ అవసరాలను తిరస్కరించడం కాదు.
దాని అర్థం, ప్రతిదానికీ తానే కేంద్రంగా ఉండాలని
కోరుకునే అహాన్ని తిరస్కరించడం. క్రైస్తవ ఆత్మత్యాగం అంటే ఒక వ్యక్తి సంపూర్ణ
మానవుడిగా మారడానికి విముక్తి పొందడం.
పౌలు ఇలా
అంటున్నాడు: “ఈ లోకానికి అనుగుణంగా ఉండకండి, కానీ మీ మనస్సును నూతనపరచుకోవడం ద్వారా రూపాంతరం
చెందండి” (రోమా 12:2). క్రైస్తవ పిలుపు కేవలం మనల్ని మనం
కాపాడుకోవడం కాదు, మనల్ని మనం రూపాంతరం చెందించుకోవడం మరియు
మన ద్వారా సమాజాన్ని మార్చడం. యిర్మీయా, “ప్రభూ, నీవు నన్ను మోసగించావు, నేను మోసపోవడానికి నన్ను
నేను అనుమతించుకున్నాను” (యిర్మీ 20:7) అని మనకు మరో
కోణాన్ని అందిస్తున్నాడు. దేవుని పిలుపును అనుసరించడం ఎల్లప్పుడూ సౌకర్యవంతంగా
ఉండదని అతను కనుగొన్నాడు. సరైన దానిని చేయడంలో తిరస్కరణ, త్యాగం మరియు
బాధను తెచ్చిపెట్టే క్షణాలు ఎదురౌతాయి. అయినప్పటికీ దేవుని పిలుపు “ఆయన వాక్యము నా
హృదయములో అగ్నివలె ఉన్నది” (యిర్మీ 20:9) అని చెప్పబడినట్లు
మనలో అగ్నిగా మారుతుంది. ఇదే శిలువ. శిలువ అంటే బాధను మహిమపరచడం కాదు. ఆ
విశ్వాసానికి మూల్యం చెల్లించాల్సి వచ్చినా సరే సత్యానికి, ప్రేమకు నమ్మకంగా
ఉండటానికి ఫాదర్ స్టాన్ సామిలా ఇష్టపడటమే!!
తల్లిదండ్రులు
కొన్నిసార్లు తమ పిల్లల కోసం త్యాగం చేస్తారు. ఉపాధ్యాయులు తమ విద్యార్థుల కోసం
త్యాగం చేస్తారు. ఆరోగ్య కార్యకర్తలు బాధపడేవారిని ఆదుకుంటారు. కార్మికులు న్యాయం
కోసం పోరాడతారు. పౌరులు, జెన్-జీలు, జెన్- ఆల్ఫాలు సత్యాన్ని, మానవ గౌరవాన్ని కాపాడతారు. క్రైస్తవులు పేదలకు, బలహీనులకు
అండగా నిలుస్తారు. ఎప్పుడైతే ప్రేమకు మరొకరి మేలు కోసం త్యాగం అవసరమో, అక్కడ శిలువ ప్రత్యక్షమవుతుంది. గౌదియమ్ ఎత్ స్పెస్, 24, “మానవుడు తనను తాను హృదయపూర్వకంగా అర్పించుకోవడం ద్వారా తప్ప తనను తాను
పూర్తిగా కనుగొనలేడు” అని చెబుతోంది. హృదయపూర్వక
ఆత్మార్పణ ద్వారానే మానవాళి పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. మరియు యేసు మాటలు మనల్ని మనం
కోల్పోమని పిలుపు కాదు. ఆత్మార్పణ ప్రేమ ద్వారా మన నిజ స్వరూపాన్ని కనుగొనమని
పిలుపు.
అయినప్పటికీ, కొన్ని లోతైన ప్రశ్నలు: నేను ఆయనను అనుసరించడానికి
సిద్ధంగా ఉన్నానా? మరొకరి గౌరవం
కోసం నా సౌకర్యాన్ని త్యాగం చేయడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా? సేవ కోసం నా స్వార్థాన్ని? న్యాయం కోసం నా సౌకర్యాన్ని?
సత్యం కోసం నా భయాన్ని? అనేవి మన ముందు నిలచి
ఉన్నాయి కదా? యేసు : “నా
నిమిత్తము తన ప్రాణమును పోగొట్టుకొనువాడు దానిని పొందును” (మత్త 16:25) అని ముగిస్తున్నాడు. సువార్తలోని వైరుధ్యం ఇదే: శిలువ
మార్గం ప్రామాణికమైన జీవితానికి మార్గంగా మారుతుంది; ఆత్మ సమర్పణ
ఆత్మశోధనగా మారుతుంది; మరియు
శిష్యరికం పరివర్తనగా మారుతుంది. గత ఆదివారం మనం, “నీవు
క్రీస్తువు” అని ఒప్పుకున్నాము. ఈ రోజు క్రీస్తు ఆ ఒప్పుకోలును మన జీవితాలతో
ప్రదర్శించమని మనల్ని అడుగుతున్నాడు. క్రీస్తును తెలుసుకోవడమంటే క్రీస్తును
అనుసరించడము; క్రీస్తును అనుసరించడమంటే శిలువను మోయడము; మరియు శిలువను మోయడమంటే ప్రేమలో సంపూర్ణంగా
జీవించడమే యేసు శిష్యరిక తత్త్వం.
నీవే నా దేవుడవు. నేను నీకు కృతజ్ఞతలు
చెల్లిస్తాను. నీవే నా దేవుడవు.
H r u fr
ReplyDeletePrise the lord father
ReplyDeleteHow are you