Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

Salvation Not a Wage for Faith, but a Grace

 

Is 55:6-9; Phil 1:20-24,27; Mt 20:1-16

 

“Entrust your cares to the Lord and he will support you”

 

Today’s Gospel invites us to reflect on the mystery of salvation. C. G. Montefiore called this parable “one of the greatest and most glorious of all,” because it touches the heart of our Christian faith. Salvation is not a wage that we can demand because we believe, pray, work, or perform religious duties. Faith is essential, but salvation remains the gracious gift of God. Saint Paul reminds us that we are saved “by grace through faith,” and that this is “the gift of God” (Eph 2:8–9). Faith opens our hearts to grace; it does not place God in our debt. Even our response to God is possible because his grace comes first.

 

Jesus asks, “Why do you stand here idle all day?” (Mt 20:3, 6). In the marketplace, these laborers represent our souls waiting to be called into God’s service. Joshua says, “Choose this day whom you will serve” (Josh 24:15). Until we respond to God’s call, we can remain spiritually idle. The marketplace also represents a world of noise, business, competition, entertainment, and distraction. In the midst of it, Wisdom cries out (Prov 1:20–21), and the Gospel calls us from vanity and distraction to a meaningful life of service.

 

The laborers are hired for one day. Our earthly life is that one day! We have a limited time in which to accomplish the work God entrusts to us. Therefore, we are called to diligence, perseverance, and faithfulness, even amid difficulties. The work is for a day, but the reward is eternal. The owner hires workers at different hours. This reminds us that God calls people at different stages of salvation history and at different moments of life. Judges, kings, prophets, apostles, and the Church have been sent to labor in his vineyard, bringing his call to Jews and Gentiles alike. At the center of this work is Jesus Christ, the only-begotten Son of God, who accomplishes our salvation through his sacrificial death and resurrection.

 

The surprising part of the parable is that those who came at the eleventh hour receive the same denarius as those who worked from morning. This does not mean that their labor was equal. It means that salvation is not measured by the amount of time we have served God. A person who turns sincerely to Christ even at the last moment can receive the fullness of God’s saving grace. The first workers complain, “You have made them equal to us” (Mt 20:12). But the owner replies, “I am doing you no wrong” (Mt 20:13). God cannot do injustice. If he gives another person a grace that he has not given us, his generosity toward that person is not an injustice toward us. We should not be jealous of another person’s grace.

 

At the same time, grace does not make our lives careless. God’s grace calls us to righteousness. Saint Paul reminds us that we will all appear before Christ and receive according to what we have done (2 Cor 5:10). Our faith must therefore bear fruit in a righteous life. Salvation is grace, not a wage; faith receives that grace, and righteousness reveals its fruit. We cannot say, “God owes me salvation because I have done more.” Everything we have—including our faith and our ability to serve—is already a gift. Let us therefore work faithfully in God’s vineyard, remain grateful for the grace we have received, and rejoice when God extends that same grace to others—even at the eleventh hour.

 

“To you, O God, I keep vigil at dawn, to look upon your power, alleluia”.

 

 

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు, అది ఒక కృప యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

రక్షణ విశ్వాసమునకు ప్రతిఫలము కాదు 

అది ఒక కృప 

యెష 55:6-9; ఫిలి 1:20-24,27; మత్త 20:1-16

 

“మీ చింతలను ప్రభువునకు అప్పగించుడి, ఆయన మిమ్మును ఆదుకొనును”

 

నేటి సువార్త రక్షణ మర్మమును గూర్చి ధ్యానించమని మనలను ఆహ్వానిస్తుంది. సి. జి. మాంటిఫియోర్ ఈ ఉపమానాన్ని “అన్నిటికంటే గొప్పదైన మరియు అత్యంత మహిమాన్వితమైన ఉపమానాలలో ఒకటి” అని పిలిచాడు. ఎందుకంటే ఇది మన క్రైస్తవ విశ్వాసపు హృదయాన్ని తాకుతుంది. మనం విశ్వసించినందువల్ల, ప్రార్థించినందువల్ల, పనిచేసినందువల్ల, లేదా మతపరమైన విధులను నిర్వర్తించినందువల్ల రక్షణ అనేది మనం డిమాండ్ చేయగల ప్రతిఫలం కాదు. విశ్వాసం అవశ్యకమే, కానీ రక్షణ దేవుని కృపాపూర్వక బహుమానంగానే మిగిలిపోతుంది. మనం “విశ్వాసము ద్వారా కృపచేత” రక్షింపబడ్డామని, మరియు ఇది “దేవుని బహుమానము” అని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (ఎఫె 2:8-9). విశ్వాసం మన హృదయాలను కృపకు తెరుస్తుంది. అది దేవుణ్ణి మనకు రుణపడి ఉండేలా చేయదు. దేవునికి మన ప్రతిస్పందన కూడా సాధ్యమవుతుంది. ఎందుకంటే ఆయన కృప మన ప్రతి స్పందనకు ముందే వస్తుంది కాబట్టి.

 

యేసు, “మీరు రోజంతా ఇక్కడ పనిలేకుండా ఎందుకు నిలబడి ఉన్నారు?” (మత్త 20:3, 6) అని అడుగుతున్నాడు. సంతలో, ఈ పనివారు దేవుని సేవలోకి పిలువబడటానికి ఎదురుచూస్తున్న ఆత్మలకు ప్రతీకగా ఉన్నారు. నాయకుడు యెహోషువ, “ఈ రోజు మీరు ఎవరిని సేవిస్తారో ఎంచుకోండి” (యెహో 24:15) అని వలస యూదులను ఉద్దేశించి అన్నాడు. మనం దేవుని పిలుపుకు స్పందించే వరకు, మనం ఆధ్యాత్మికంగా నిష్క్రియులుగా ఉండగలము. సంత అనేది శబ్దం, వ్యాపారం, పోటీ, వినోదం మరియు పరధ్యానంతో నిండిన ప్రపంచానికి కూడా ప్రతీకగా ఉంది కదా!! దాని మధ్యలో, జ్ఞానం కేక వేస్తుంది (సామె 1:20-21), మరియు సువార్త మనలను వ్యర్థత మరియు పరధ్యానం నుండి అర్థవంతమైన సేవా జీవితానికి పిలుస్తుంది.

 

కూలి వారు ఒక రోజు కోసం నియమించబడతారు. మనం కులివారము. మన భూలోక జీవితం ఆ ఒక్క రోజే! దేవుడు మనకు అప్పగించిన పనిని పూర్తి చేయడానికి మనకు పరిమిత సమయాన్నె ఇచ్చాడు. అందువల్ల, కష్టాల మధ్యలోనూ మనం శ్రద్ధ, ఓర్పు మరియు విశ్వాసపాత్రతను కలిగి ఉండాలని పిలువబడ్డాము. పని ఒక రోజుకే, కానీ ప్రతిఫలం శాశ్వతమైనది సుమా!! యజమాని వేర్వేరు సమయాల్లో పనివారిని నియమించుకుంటాడు. రక్షణ చరిత్రలోని వివిధ దశలలో మరియు జీవితంలోని వివిధ సమయాలలో దేవుడు ప్రజలను పిలుస్తాడని ఈ ఉపమానం మనకు గుర్తు చేస్తుంది. న్యాయాధిపతులు, రాజులు, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు మరియు సంఘం ఆయన ద్రాక్షతోటలో పని చేయడానికి, యూదులకు మరియు అన్యజనులకు సరి సమానంగా ఆయన పిలుపున అందించడానికి వీరు పంపబడ్డారు. ఈ పనికి కేంద్రబిందువు దేవుని ఏకైక కుమారుడైన యేసు క్రీస్తు. ఆయన తన బలియాగ మరణం మరియు పునరుత్థానం ద్వారా మన రక్షణను నెరవేర్చాడు.

 

ఈ ఉపమానంలో ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, చివరి నిమిషంలో వచ్చినవారు సహితం, ఉదయం నుండి పనిచేసిన వారితో సమానమైన దేనార్లను పొందారు. దీని అర్థం వారి శ్రమ సమానమైనదని కాదు. మనం దేవునికి ఎంతకాలం (నాణ్యమైన) సేవ చేశామనే దానిని బట్టి రక్షణ కొలవబడదని దీని అర్థం. చివరి క్షణంలో కూడా క్రీస్తు వైపు హృదయపూర్వకంగా తిరిగే వ్యక్తి దేవుని సంపూర్ణ రక్షణ కృపను పొందగలడు. మొదటి పనివారు, “నీవు వారిని మాతో సమానులుగా చేశావు” అని ఫిర్యాదు చేశారు (మత్త 20:12). కానీ యజమాని, “నేను మీకు ఎటువంటి అన్యాయం చేయడం లేదు” అని జవాబిస్తాడు (మత్త 20:13). దేవుడు ఎవరికీ ఎన్నడు అన్యాయం చేయలేడు. ఆయన మనకు ఇవ్వని కృపను వేరొక వ్యక్తికి ఇస్తే, ఆ వ్యక్తి పట్ల ఆయన చూపిన ఉదారత మన పట్ల అన్యాయం కానే కాదు.  కాకూడదు! మనం వేరొకరి కృపను చూసి అసూయపడకూడదు.

 

అదే సమయంలో, మనం పొందుకున్న కృప మన జీవితాలను అజాగ్రత్తగా మార్చదు. దేవుని కృప మనలను నీతి వైపు పిలుస్తుంది. మనమందరం క్రీస్తు ఎదుట హాజరై, మనం చేసినదాని ప్రకారం ప్రతిఫలం పొందుతామని పరిశుద్ధ పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు (2 కొరింథీ 5:10). కాబట్టి మన విశ్వాసం నీతివంతమైన జీవితంలో ఫలించాలి. రక్షణ అనేది కృప, జీతం కాదు. విశ్వాసం ఆ కృపను పొందుతుంది. మరియు నీతి దాని ఫలాన్ని వెల్లడిస్తుంది. “క్రీస్తు కొరకు నేను ఎక్కువ శ్రమ చేశాను కాబట్టి దేవుడు నాకు రక్షణ ఇవ్వాలి” అని మనం అనలేము. మన విశ్వాసం మరియు సేవ చేయగల మన సామర్థ్యంతో సహా మనకున్న ప్రతిదీ ఇప్పటికే ఒక బహుమానమే. కాబట్టి మనం దేవుని ద్రాక్షతోటలో నమ్మకంగా పనిచేద్దాం. మనం పొందిన కృపకు కృతజ్ఞతతో ఉందాం. మరియు చివరి గడియలోనూ దేవుడు అదే కృపను ఇతరులకు అందించినప్పుడు ఆనందిద్దాం.

 

“ఓ దేవా! నీ శక్తిని చూడటానికి నేను వేకువజామున మెళకువగా ఉంటాను. హల్లెలూయా”.

Forgiveness as a Human Right and Christian Duty Sir 27:33—28:9; Rom 14:7-9; Mt 18:21-35 (24/ A)

 

Forgiveness as a Human Right and Christian Duty

 

Sir 27:33—28:9; Rom 14:7-9; Mt 18:21-35 (24/ A)

 

“Forgive your neighbor's injustice; then when you pray, your own sins will be forgiven” (Sir 28:2)

 

Peter asks Jesus, “Lord, if my brother sins against me, how often must I forgive? As many as seven times?” Jesus answers, “Not seven times, but seventy-seven times” (Mt 18:21–22). Jesus is not giving us a mathematical number but asking us to make forgiveness a way of life. The Greek expression ἑβδομηκοντάκις ἑπτά (hebdomēkontakis hepta), literally, “seventy times seven,” meaning not limited to arithmetic. It points to forgiveness without calculation. The number “seventy” also has deep Biblical significance. In Hebrew, “seventy” is שִׁבְעִים (shiv'im), the plural form connected with the number “seven”, שֶׁבַע (sheva). In the Bible, “seven” often suggests “fullness” or “completeness”. Therefore, “seventy” can express an extensive or complete measure.

 

Seventy nations descended from Noah (Gen 10), suggesting the fullness of humanity. Moses appointed seventy elders to share in the responsibility of guiding Israel (Num 11:16–17). Jesus sent seventy—or seventy-two—disciples (Lk 10:1), symbolizing the mission of the Gospel to all peoples. In Daniel, the seventy weeks point to a complete period in God’s plan of salvation (Dan 9:24). Jesus’ teaching therefore reaches beyond a limited number of acts of forgiveness. He calls us to participate in God’s universal mercy. Forgiveness is not to be offered only to those who belong to our family, nation, religion, or social group. It is a vocation directed toward the whole human family.

 

At the same time, forgiveness does not mean denying injustice, allowing abuse, ignoring violence, or removing legitimate responsibility. Christian forgiveness seeks truth, justice, accountability, and restoration. We forgive the person without declaring the wrong to be right. This is close to what we call restorative justice. It does not erase consequences. It seeks to restore what wrongdoing has damaged. The victim has a right to protection, truth, justice, and healing. The offender also retains human dignity and the possibility of rehabilitation (Gaudium et Spes, 26, 29). May our forgiveness heal relationships, our justice protect the vulnerable, and our mercy reveal the face of Christ to our world.

If we live, we live for the Lord; and if we die, we die for the Lord. So, whether we live or die, we belong to the Lord (Rom 14:8)

క్షమించడం ఒక మానవ హక్కు - క్రైస్తవ విధి: సిరాకు 27:33—28:9; రోమా 14:7-9; మత్తయి 18:21-35 (24/ A)

క్షమించడం ఒక మానవ హక్కు - క్రైస్తవ విధి

సిరాకు 27:33—28:9; రోమా 14:7-9; మత్తయి 18:21-35 (24/ A)

“నీ పొరుగువాని అన్యాయమును క్షమించుము. అప్పుడు నీవు ప్రార్థన చేయునప్పుడు నీ పాపములు క్షమింపబడును” (సిరాకు  28:2)

 

పేతురు యేసును, “ప్రభువా, నా సహోదరుడు నాకు విరోధముగా పాపము చేసినయెడల నేను ఎన్నిసార్లు క్షమించవలెను? ఏడుసార్లు క్షమించాలా?” అని అడిగాడు. యేసు, “ఏడుసార్లు కాదు, డెబ్బై ఏడుసార్లు” అని జవాబిచ్చాడు (మత్త 18:21-22). యేసు మనకు ఒక గణిత సంఖ్యను ఇవ్వడం లేదు, కానీ క్షమించడాన్ని ఒక జీవన విధానంగా చేసుకోమని అడుగుతున్నాడు. గ్రీకు పదబంధం ἑβδομηκοντάκις ἑπτά (హేబ్దోమేకొంటకిస్), అక్షరాలా, “డెబ్బై సార్లు ఏడు,” అంటే అంకగణితానికి పరిమితం కానిది. ఇది లెక్కలు లేకుండా క్షమించడాన్ని సూచిస్తుంది. “డెబ్బై” అనే సంఖ్యకు బైబిల్‌లో కూడా లోతైన ప్రాముఖ్యత ఉంది. హీబ్రూలో, “డెబ్బై” అనేది שִׁבְעִים (షివీం), ఇది “ఏడు” అనే సంఖ్య, שֶׁבַע (షేవ) పు బహువచన రూపం. బైబిల్‌లో, “ఏడు” తరచుగా “నిండుదనం” లేదా “సంపూర్ణతను” సూచిస్తుంది. అందువల్ల, “డెబ్బై” అనేది విస్తృతమైన లేదా సంపూర్ణమైన కొలతను వ్యక్తపరచగలదు.

 

నోవహు నుండి డెబ్బై జాతులు వచ్చాయి (ఆది 10). ఇది మానవజాతి పరిపూర్ణతను సూచిస్తుంది. ఇశ్రాయేలును నడిపించే బాధ్యతను పంచుకోవడానికి మోషే డెబ్బై మంది పెద్దలను నియమించాడు (సంఖ్యా 11:16–17). యేసు డెబ్బై మందిని—లేదా డెబ్బై ఇద్దరిని—శిష్యులుగా పంపాడు (లూకా 10:1). ఇది సకల ప్రజల పట్ల సువార్త పరిచర్యకు ప్రతీక. దానియేలు గ్రంథంలో, డెబ్బై వారాలు దేవుని రక్షణ ప్రణాళికలోని ఒక సంపూర్ణ కాలాన్ని సూచిస్తాయి (దానియేలు 9:24). అందువల్ల యేసు బోధ పరిమిత సంఖ్యలో క్షమాపణ చర్యలకు మించి విస్తరించింది. దేవుని సార్వత్రిక కరుణలో పాలుపంచుకోమని ఆయన మనలను పిలుస్తున్నాడు. క్షమాపణ అనేది మన కుటుంబం, దేశం, మతం లేదా సామాజిక సమూహానికి చెందిన వారికి మాత్రమే అందించకూడదు. ఇది మొత్తం మానవ కుటుంబం వైపు మళ్ళించబడిన యేసు బృహత్తరమైన  ఒక పిలుపు.

 

అదే సమయంలో, క్షమించడం అంటే అన్యాయాన్ని తిరస్కరించడం, దుర్వినియోగాన్ని అనుమతించడం, హింసను విస్మరించడం లేదా న్యాయమైన బాధ్యతను తొలగించడం కాదు. క్రైస్తవ క్షమాపణ సత్యం, న్యాయం, జవాబుదారీతనం మరియు పునరుద్ధరణను కోరుతుంది. జరిగిన తప్పును ఒప్పుగా ప్రకటించకుండానే మనం ఆ వ్యక్తిని క్షమిస్తాము. దీనినే మనం పునరుద్ధరణ న్యాయం అని పిలుస్తాము. ఇది పరిణామాలను తుడిచివేయదు. తప్పు చేయడం వల్ల దెబ్బతిన్న దానిని పునరుద్ధరించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. బాధితునికి రక్షణ, సత్యం, న్యాయం మరియు స్వస్థత పొందే హక్కు ఉంది. అపరాధి సరే మానవ గౌరవాన్ని మరియు పునరావాసం పొందే అవకాశాన్ని నిలుపుకుంటాడు (గౌదియమ్ ఎత్ స్పెస్, 26, 29). మన క్షమాపణ సంబంధాలను బాగుచేయాలని, మన న్యాయం బలహీనులను రక్షించాలని మరియు మన కరుణ మన ప్రపంచానికి క్రీస్తు ముఖాన్ని వెల్లడి చేయాలని ఆశిస్తున్నాము.

 

“మనం జీవిస్తే ప్రభువు కోసమే జీవిస్తాము. మనం చనిపోతే ప్రభువు కోసమే చనిపోతాము. కాబట్టి, మనం జీవించినా, చనిపోయినా ప్రభువుకే చెందినవారము (రోమా 14:8).

 

 

 

 

సయోధ్యలో న్యాయం యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

 

సయోధ్యలో న్యాయం

యెహె 33:7-9; రోమా 13:8-10; మత్త 18:15-20 (23/ C)

ప్రభువు తన మాటలన్నిటిలో నమ్మదగినవాడును, తన కార్యములన్నిటిలో ప్రేమగలవాడును. హల్లెలూయా.

 

“దేవుని ఉద్దేశాలను ఎవరు తెలుసుకోగలరు?” (జ్ఞానోపదేశకాండము 9:13). మానవ జ్ఞానం పరిమితమైనది. మనం తరచుగా ఒక వ్యక్తి, ఒక సంఘటన లేదా ఒక వివాదపు కోణాన్ని మాత్రమే చూస్తాము. దేవుడు ఆ వ్యక్తిని సంపూర్ణంగా చూస్తాడు. హృదయాంతరంగాన్ని పరిశిలిస్తాడు. అందువల్ల, న్యాయానికి తీర్పు మాత్రమే కాకుండా జ్ఞానం, సత్యం మరియు కరుణ సహితం అవసరం. నేటి పఠనాలు మనల్ని తీర్పు నుండి సయోధ్యకు, రాగ బంధాల నుండి సంబంధానికి మరియు మానవ జ్ఞానం నుండి దేవుని జ్ఞానానికి మారమని ఆహ్వానిస్తున్నాయి.

 

ఒనేసిముసుడు కేవలం ఒక సామాజిక సమస్య లేదా తన యజమాని వద్దకు తిరిగి వచ్చిన బానిస కాదు. పౌలు ఫిలేమోనును, అతడిని “ఇకపై బానిసగా కాక, బానిస కంటే ఎక్కువగా, ప్రియమైన సహోదరునిగా” స్వీకరించమని కోరాడు (ఫిలేమోను 16). సయోధ్య కేవలం పాత సంబంధాన్ని పునరుద్ధరించదు. అది ఆ సంబంధాన్ని రూపాంతరం చెందిస్తుంది. సయోధ్యలో న్యాయ సారాంశం అదే. సయోధ్య లేని న్యాయం ప్రతీకారంగా మారవచ్చు. న్యాయం లేని సయోధ్య ఉపరితల శాంతిగా మారవచ్చు. క్రైస్తవ సయోధ్య సత్యాన్ని, జవాబుదారీతనాన్ని, క్షమాపణను, పునరుద్ధరణను మరియు ఒక కొత్త సంబంధాన్ని ఏకతాటిపైకి తెస్తుంది. గ్రీకు పదం καταλλαγή (katallagē/ కతల్ల గే), లేదా “సయోధ్య,” అనేది ఒక రాగబంధం నుండి మరొక సంబంధానికి మార్పిడి, పునరుద్ధరణ లేదా మార్పు అనే అర్థాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ సయోధ్య అనేది  “ఏమీ జరగలేదు” అని చెప్పదు. అది, “జరిగిన దానిని సత్యంగా ఎదుర్కోవాలి. కానీ అదే అంతిమ నిర్ణయం కాకూడదు” అని చెబుతుంది.

 

సరైనది చేయకుండా మనల్ని ఆపే ప్రతి రాగబంధం కన్నా దేవుణ్ణి, సత్యాన్ని అత్యున్నత స్థానంలో ఉంచాలని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు (లూకా 14:25–33). ప్రతి వ్యక్తికి చెందవలసినది ఇవ్వడమే న్యాయమని అరిస్టాటిల్ అర్థం చేసుకున్నాడు. కానీ యేసు న్యాయం, చెందవలసిన దానిని మాత్రమే కాకుండా, వ్యక్తిని మరియు మానవ సంబధాలను పునరుద్ధరించే దానిని సహితం కోరుతుంది. ప్రతి వ్యక్తి గౌరవం గౌరవించబడే సమాజం వైపు న్యాయం మనల్ని ఎలా నడిపించగలదు? అని యేసు అడుగుతాడు. శాంతి అంటే కేవలం సంఘర్షణ లేకపోవడం మాత్రమే కాదని, అది "క్రమబద్ధమైన ప్రశాంతత" అని పునీత అగస్టిను మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు. రాజకీయ విభజనలు, జాతి మరియు మతపరమైన ఉద్రిక్తతలు, యుద్ధాలు, కుటుంబ కలహాలు, ఆర్థిక అసమానతలు, మతపరమైన అపార్థాలు మరియు సామాజిక ధ్రువీకరణల మధ్య సహితం, నిజమైన శాంతికి దేవునితో, మనతో, ఒకరితో ఒకరు మరియు సృష్టితో సరైన సంబంధాలు ఎంతో అవసరం. మనం ఇతరులకు సులభంగా నేటి మార్కెట్లో ఉచితంగా దొరికే వివిధ రకాల మాటల ముద్రలు వేసేస్తాము. కానీ మనం వేసే ప్రతీ ముద్ర వెనుక ఉన్న వ్యక్తిని చూడమని యేసు మనల్ని కోరుతున్నాడు. ఈ దివ్య సత్ప్రసాదంలో సత్యాన్ని అన్వేషించే జ్ఞానాన్ని, న్యాయాన్ని అనుసరించే ధైర్యాన్ని, మరియు క్షమించే వినయాన్ని దేవుడు మనకు ప్రసాదించి, దేవుని రాజ్యానికి సాక్షిగా నిలబడేలా చేయుగాక!!

 

ప్రభూ, నీ రాజ్యం నిత్యరాజ్యం, హల్లెలూయా.

 

 

 

 

Justice in Reconciliation Ezk 33:7-9; Rom 13:8-10; Mt 18:15-20 (23/ C)

 

Justice in Reconciliation

    

Ezk 33:7-9; Rom 13:8-10; Mt 18:15-20 (23/ C)

 

 

“The Lord is faithful in all his words and loving in all his deeds. Alleluia”.

 

“Who can know the intentions of God?” (Wis 9:13). Human wisdom is limited. We often see only one side of a person, one event, or one conflict. God sees the whole person. Therefore, justice requires not only judgment but wisdom, truth, and mercy. Today’s readings invite us to move from judgment to reconciliation, from possession to relationship, and from human wisdom to God’s wisdom.

 

Onesimus was not simply a social problem or a slave returning to his master. Paul asks Philemon to receive him “no longer as a slave but more than a slave, a brother beloved” (Phlm 16). Reconciliation does not simply restore the old relationship; it transforms the relationship. That is the heart of justice in reconciliation. Justice without reconciliation can become revenge. Reconciliation without justice can become a superficial peace. Christian reconciliation brings truth, accountability, forgiveness, restoration, and a new relationship together. The Greek word καταλλαγή (katallagē), “reconciliation,” carries the meaning of exchange, restoration, or change from one relationship to another. Christian reconciliation therefore does not say, “Nothing happened.” It says, “What happened must be faced truthfully, but it must not have the final word.”

 

Jesus demands us to place God and truth above every attachment that prevents us from doing what is right (Lk 14:25–33). Aristotle understood justice as giving each person what is due. But Jesus’ justice seeks not only what is due but also what restores the person and the relationship. He asks: How can justice lead us toward a community where the dignity of every person is respected? St. Augustine reminds us that peace is not simply the absence of conflict but the “tranquility of order.” True peace requires right relationships—with God, with ourselves, with one another, and with creation amidst political divisions, racial and ethnic tensions, wars, family conflicts, economic inequalities, religious misunderstandings, and social polarization. We easily create labels for others. But Jesus asks us to see the person behind the label we give. May God give us the wisdom to seek truth, the courage to pursue justice, and the humility to forgive in this Eucharist and become a witness to the Kingdom of God.

Your kingdom, Lord, is an everlasting kingdom, alleluia

From Self-Denial to Self-Transformation Jer 20:7-9; Rom 12:1-2; Mt 16:21-27 (A / 22)

 

From Self-Denial to Self-Transformation

 

Jer 20:7-9; Rom 12:1-2; Mt 16:21-27 (A / 22)

 

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Last Sunday Jesus asked his disciples, “Who do you say that I am?” Peter answered, “You are the Christ, the Son of the living God” (Mt 16:16). Today, Jesus immediately reveals what that confession means: “If anyone wishes to come after me, let him deny himself, take up his cross, and follow me” (Mt 16:24). There is a profound connection between the two Sundays. To know who Jesus is must change who we are. Faith is not merely an answer to a question. It is a way of life. Peter wanted Jesus as Christ, but not a Christ who would suffer and die. Jesus therefore says, “You are thinking not as God does, but as human beings do” (Mt 16:23).

 

This is one of the great challenges of Christian discipleship. We often want success without sacrifice, freedom without responsibility, rights without duties, leadership without service, and resurrection without the cross. The Greek word ἀκολουθέω (akoloutheō), “to follow,” literally carries the sense of accompanying a person on the journey. Christian discipleship therefore means more than believing in Jesus. It means allowing his way to become our way. Jesus’ invitation, “Deny yourself,” does not mean rejecting our personality, dignity, legitimate rights, or human needs. It means rejecting the ego that wants to make itself the center of everything. Christian self-denial means liberation of the person to become fully human.  

 

St Paul expresses: “Do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your mind” (Rom 12:2). The Christian vocation is not simply to preserve ourselves but to transform ourselves to transform society. Jeremiah gives us another dimension. He says, “You duped me, O Lord, and I let myself be duped” (Jer 20:7). He discovers that following God’s call is not always comfortable. There are moments when doing what is right brings rejection, sacrifice, and suffering. Yet God’s call becomes a fire within him: “His word is in my heart like a fire” (Jer 20:9). This is the cross. The cross is not the glorification of suffering. It is the willingness to remain faithful to truth and love even when that fidelity becomes costly.

 

Parents sometimes sacrifice for their children; teachers sacrifice for their students; healthcare workers care for the suffering; workers struggle for justice; citizens defend truth and human dignity; Christians stand with the poor and vulnerable. Whenever love requires sacrifice for another person’s good, the cross becomes present. Gaudium et Spes, 24 says, “Man... cannot fully find himself except through a sincere gift of himself”. Humanity reaches fulfillment through sincere self-giving. And Jesus’ words are not a call to lose ourselves but to discover our true selves through self-giving love.

 

Yet the deeper question remains: Am I willing to follow him? Am I willing to sacrifice my comfort for another person's dignity? My selfishness for service? My convenience for justice? My fear for the truth? Jesus concludes: “Whoever loses his life for my sake will find it” (Mt 16:25). That is the paradox of the Gospel: the way of the cross becomes the way to authentic life; self-giving becomes self-discovery; and discipleship becomes transformation. Last Sunday we confessed, “You are the Christ.” Today Christ asks us to demonstrate that confession with our lives. To know Christ is to follow Christ; to follow Christ is to take up the cross; and to take up the cross is to become fully alive in love.

 

 

 

You are my God, and I will give thanks to you; you are my God.

 

 

 

  

స్వీయ నిరాకరణ నుండి స్వీయ పరివర్తన వరకు….. యిర్మీ 20:7-9; రోమా 12:1-2; మత్త 16:21-27 (A / 22)

 

 

 

స్వీయ నిరాకరణ నుండి స్వీయ పరివర్తన వరకు…..

 

యిర్మీ 20:7-9; రోమా 12:1-2; మత్త 16:21-27 (A / 22)

 

దేవుడు తాను చేసినదంతయు చూచెను, అది మిక్కిలి మంచిది. హల్లెలూయా.

 

గత ఆదివారం యేసు తన శిష్యులను, “నేను ఎవరని మీరనుకొనుచున్నారు?” అని అడిగాడు. అందుకు పేతురు, “నీవు క్రీస్తువు, జీవముగల దేవుని కుమారుడవు” అని జవాబిచ్చాడు (మత్తయి 16:16). ఈ రోజు, ఆ అంగీకార అర్థం ఏమిటో యేసు వెంటనే వెల్లడిస్తున్నాడు. “ఎవడైనా నా వెంట రాగోరితే, వాడు తనను తాను నిరాకరించుకొని, తన శిలువను ఎత్తుకొని, నన్ను వెంబడించాలి” (మత్త 16:24) అని సవాలు విసురుతున్నాడు. ఈ రెండు ఆదివారాల మధ్య ఒక దీర్ఘమైన సంబంధం ఉంది. యేసు ఎవరో అని తెలుసు కోవడం వెనుక మన స్వభావం మారుతుంది. విశ్వాసం అనేది కేవలం ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం కాదు. అది ఒక జీవన విధానం. పేతురు యేసును క్రీస్తుగా కోరుకున్నాడు, కానీ శ్రమపడి, మరణించే క్రీస్తును మాత్రం కాదు. అందువల్ల యేసు, “మీరు దేవునివలె కాక, మనుష్యులవలె ఆలోచిస్తున్నారు” అని అన్నాడు (మత్త 16:23).

 

క్రైస్తవ శిష్యరికంలోని గొప్ప సవాళ్లలో ఇది ఒకటి. మనం తరచుగా త్యాగం లేకుండా విజయాన్ని, బాధ్యత లేకుండా స్వేచ్ఛను, విధులు లేకుండా హక్కులను, సేవ లేకుండా నాయకత్వాన్ని, మరియు శిలువ లేకుండా పునరుత్థానాన్ని కోరుకుంటాము. గ్రీకు పదం ἀκολουθέω (akoloutheō/ అకొలుతేయొ), “అనుసరించుట,” అక్షరాలా ఒక వ్యక్తి ప్రయాణంలో తోడుగా వెళ్ళడం అనే భావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. అందువల్ల క్రైస్తవ శిష్యరికం అంటే యేసును విశ్వసించడం కంటే ఎక్కువే!! దాని అర్థం ఆయన మార్గాన్ని మన మార్గంగా మార్చుకోవడం. యేసుని "నిన్ను నీవు త్యజించుకొనుము" అనే ఆహ్వానం, మన వ్యక్తిత్వాన్ని, గౌరవాన్ని, చట్టబద్ధమైన హక్కులను, లేదా మానవ అవసరాలను తిరస్కరించడం కాదు. దాని అర్థం, ప్రతిదానికీ తానే కేంద్రంగా ఉండాలని కోరుకునే అహాన్ని తిరస్కరించడం. క్రైస్తవ ఆత్మత్యాగం అంటే ఒక వ్యక్తి సంపూర్ణ మానవుడిగా మారడానికి విముక్తి పొందడం.

 

పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: “ఈ లోకానికి అనుగుణంగా ఉండకండి, కానీ మీ మనస్సును నూతనపరచుకోవడం ద్వారా రూపాంతరం చెందండి” (రోమా 12:2). క్రైస్తవ పిలుపు కేవలం మనల్ని మనం కాపాడుకోవడం కాదు, మనల్ని మనం రూపాంతరం చెందించుకోవడం మరియు మన ద్వారా సమాజాన్ని మార్చడం. యిర్మీయా, “ప్రభూ, నీవు నన్ను మోసగించావు, నేను మోసపోవడానికి నన్ను నేను అనుమతించుకున్నాను” (యిర్మీ 20:7) అని మనకు మరో కోణాన్ని అందిస్తున్నాడు. దేవుని పిలుపును అనుసరించడం ఎల్లప్పుడూ సౌకర్యవంతంగా ఉండదని అతను కనుగొన్నాడు. సరైన దానిని చేయడంలో  తిరస్కరణ, త్యాగం మరియు బాధను తెచ్చిపెట్టే క్షణాలు ఎదురౌతాయి. అయినప్పటికీ దేవుని పిలుపు “ఆయన వాక్యము నా హృదయములో అగ్నివలె ఉన్నది” (యిర్మీ 20:9) అని చెప్పబడినట్లు మనలో అగ్నిగా మారుతుంది. ఇదే శిలువ. శిలువ అంటే బాధను మహిమపరచడం కాదు. ఆ విశ్వాసానికి మూల్యం చెల్లించాల్సి వచ్చినా సరే సత్యానికి, ప్రేమకు నమ్మకంగా ఉండటానికి ఫాదర్ స్టాన్ సామిలా  ఇష్టపడటమే!!

 

తల్లిదండ్రులు కొన్నిసార్లు తమ పిల్లల కోసం త్యాగం చేస్తారు. ఉపాధ్యాయులు తమ విద్యార్థుల కోసం త్యాగం చేస్తారు. ఆరోగ్య కార్యకర్తలు బాధపడేవారిని ఆదుకుంటారు. కార్మికులు న్యాయం కోసం పోరాడతారు. పౌరులు, జెన్-జీలు, జెన్- ఆల్ఫాలు సత్యాన్ని, మానవ గౌరవాన్ని కాపాడతారు. క్రైస్తవులు పేదలకు, బలహీనులకు అండగా నిలుస్తారు. ఎప్పుడైతే ప్రేమకు మరొకరి మేలు కోసం త్యాగం అవసరమో, అక్కడ శిలువ ప్రత్యక్షమవుతుంది. గౌదియమ్ ఎత్ స్పెస్, 24, “మానవుడు తనను తాను హృదయపూర్వకంగా అర్పించుకోవడం ద్వారా తప్ప తనను తాను పూర్తిగా కనుగొనలేడు” అని  చెబుతోంది. హృదయపూర్వక ఆత్మార్పణ ద్వారానే మానవాళి పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. మరియు యేసు మాటలు మనల్ని మనం కోల్పోమని పిలుపు కాదు. ఆత్మార్పణ ప్రేమ ద్వారా మన నిజ స్వరూపాన్ని కనుగొనమని పిలుపు.

 

అయినప్పటికీ, కొన్ని లోతైన ప్రశ్నలు: నేను ఆయనను అనుసరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నానా? మరొకరి గౌరవం కోసం నా సౌకర్యాన్ని త్యాగం చేయడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా? సేవ కోసం నా స్వార్థాన్ని? న్యాయం కోసం నా సౌకర్యాన్ని? సత్యం కోసం నా భయాన్ని? అనేవి మన ముందు నిలచి ఉన్నాయి కదా? యేసు : “నా నిమిత్తము తన ప్రాణమును పోగొట్టుకొనువాడు దానిని పొందును” (మత్త 16:25) అని  ముగిస్తున్నాడు. సువార్తలోని వైరుధ్యం ఇదే: శిలువ మార్గం ప్రామాణికమైన జీవితానికి మార్గంగా మారుతుంది; ఆత్మ సమర్పణ ఆత్మశోధనగా మారుతుంది; మరియు శిష్యరికం పరివర్తనగా మారుతుంది. గత ఆదివారం మనం, “నీవు క్రీస్తువు” అని ఒప్పుకున్నాము. ఈ రోజు క్రీస్తు ఆ ఒప్పుకోలును మన జీవితాలతో ప్రదర్శించమని మనల్ని అడుగుతున్నాడు. క్రీస్తును తెలుసుకోవడమంటే క్రీస్తును అనుసరించడము; క్రీస్తును అనుసరించడమంటే శిలువను మోయడము; మరియు శిలువను మోయడమంటే ప్రేమలో సంపూర్ణంగా జీవించడమే యేసు శిష్యరిక తత్త్వం.

 

 

నీవే నా దేవుడవు. నేను నీకు కృతజ్ఞతలు చెల్లిస్తాను. నీవే నా దేవుడవు.