Blessed to Fight Fear with Faith : Jeph 2:3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

 Blessed to Fight Fear with Faith

 

“Who shall climb the mountain of the Lord? Who shall stand in his holy place?” 

Jeph 2:3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

The Sermon on the Mount may be regarded as the central point of Christ’s ministry in Galilee. It was delivered during the first year of his public career, sometime between the winter and the spring, according to the scholars. At the very beginning of Jesus’ public ministry, on a mountainside overlooking ordinary people with ordinary struggles, Jesus opens his mouth and speaks words that still shock the world: “Blessed are the poor in spirit…” These are not rules or moral slogans but a portrait of the Kingdom of God. Not only in Jesus’ time, but even today, society glorifies success, dominance, and protecting oneself at all costs and calls it “Blessed”. But Jesus turns that logic upside down.

 

It calls for the journey of Discipleship in the footsteps of Jesus himself. There is an inner movement of each Beatitude. The poor in spirit recognize dependence on God. Those who mourn, mourn over sin, injustice, and brokenness. The meek find strength under God’s control. Those who hunger and thirst for righteousness long for a deep desire for holiness. The merciful love as they have been loved. The pure of heart is an undivided heart. Peacemakers reflect the heart of the Father. The persecuted will be ever faithful even when it costs. This is not a random list. It is the path of Christ himself. The Cross is hidden in all of the Beatitudes.

 

“Blessed” means more than “Happy”. The term Matthew uses Greek word “Makarios” for “Blessed,” does not mean temporary happiness, but rather deep and unshakable joy rooted in God. It survives suffering, endures rejection, and grows even in persecution. That is why Jesus dares to say: “Rejoice and be glad, for your reward will be great in heaven.” The Beatitudes today are a call and not a comforting zone. It challenges us to be poor in spirit in a culture of pride. Challenges us to learn to mourn in a culture of indifference. It encourages us to choose meekness in a culture of aggression. It urges us to have hunger for righteousness in a culture of compromise. It empowers us to be merciful in a culture of revenge. It demands that we seek purity in a culture of divided hearts. It forces us to be peacemakers in a culture of division. It strengthens us to stand firm in a culture hostile to faith. The Beatitudes only make sense when seen through the Cross and Resurrection.

 

Every time we choose humility over pride, mercy over judgment, faithfulness over comfort, we make the Kingdom of God visible. The Beatitudes are meant to be lived here and now, in the concrete realities of society. In today’s polarized world—political, racial, ideological—the Church calls us not to inflame divisions but to heal them, becoming instruments of Christ’s peace. In a secular age where faith is mocked or marginalized, these Beatitudes strengthen us to stand firm—not with bitterness, but with hope. If we live the Beatitudes, the world may not always applaud us—but it will recognize Christ in us.

 

“A broken and contrite heart, O God, you will not despise” (Ps 51:17).

భయమును విశ్వాసంతో పోరాడు వారు ధన్యులు జెఫా 2:3; 3:12-13; 1 కొరింథీ 1:26-31; మత్త 5:1-12 (A 4)

 

 

 భయమును విశ్వాసంతో పోరాడు వారు ధన్యులు  

 

జెఫా 2:3; 3:12-13; 1 కొరింథీ 1:26-31; మత్త 5:1-12 (A 4)

"యెహోవా పర్వతమును ఎవరు ఎక్కుదురు? ఆయన పరిశుద్ధస్థలములో ఎవరు నిలబడుదురు?"

 

నేటి పర్వత ప్రసంగాన్ని గలిలయలో క్రీస్తు పరిచర్యకు కేంద్ర బిందువుగా పరిగణించవచ్చు. ఇది ఆతని బహిరంగ జీవిత మొదటి సంవత్సరంలో, సుమారు గలిలయ శీతాకాలం లేదా వసంతకాలపు మధ్య కాలంలో ఇవ్వబడింది అని వేద శాస్త్రులు భావిస్తున్నారు. బహిరంగ  పరిచర్య ప్రారంభంలోనే, అతి సాధారణ ప్రజల తమ జీవన పోరాటాలను గ్రహించిన యేసు ఒక పర్వత శిఖరం నుంచి, ప్రపంచాన్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసే మాటలయిన: "ఆత్మలో పేదలు ధన్యులు..." అని బోధించడం ప్రారంబించాడు. ఇవి నియమాలు లేదా నైతిక నినాదాలు అంత కంటే కానే  కావు. అవి దేవుని రాజ్యపు ముఖ చిత్రం. యేసు కాలంలోనే కాదు, నేటికీ ఈ సమాజం - విజయం, ఆధిపత్యం మరియు తనను తాను ఎలాగైనా రక్షించుకోవాలన్న కాంక్షను మాత్రమె కీర్తిస్తుంది. దానిని "ధన్యత లేదా ధన్యుడు" అని శ్లాఘిస్తుంది ఈ లోకం. కానీ యేసు అటువంటి తర్కాన్ని తలక్రిందులు చేస్తున్నట్లు మనకు ఈ నాటి ధన్య వచనాలలో కన్పిస్తుంది.

 

ఈ తర్కం యేసు అడుగుజాడల్లో నడిచే శిష్యత్వ ప్రయాణాన్ని కోరుతుంది. ప్రతి శుభప్రదంలోనూ లేదా ధన్య వచనంలోనూ చాలా అంతర్గత గమనాన్నే కలిగి వుంది. పేదలయిన వాళ్ళు  తమ  ఆత్మలో దేవునిపై ఆధారపడటాన్ని గుర్తిస్తారు. పాపం, అన్యాయం మరియు విసిగి విరిగి వేసారి పోయినందుకు దుఃఖించేటటువంటి వారే వీరు. సాత్వికులు దేవుని నియంత్రణలో ఆత్మ స్థైర్యమును కనుగొంటారు. నీతి కోసం ఆకలితో మరియు దాహంతో ఉన్నవారు లోతైన పవిత్రత కోసం ఆకాంక్షిస్టారు. కరుణామయ ప్రేమను వారు కలిగి ఉన్నట్లుగా వారు ప్రేమించబడతారు. వారి హృదయo స్వచ్ఛమైనది విభజించబడనిది. శాంతికాములు తండ్రి హృదయాన్ని ప్రతిబింబింప చేస్తారు. హింసింపబడినవారు ఇంకా హింసింపబడుతున్నప్పటికీ ఎల్లప్పుడూ నమ్మకంగానే  క్రీస్తులో ఉంటారు. ఇది యాదృచ్ఛిక లెక్క కాదు. ఇది క్రీస్తు మార్గం. సువార్తికుడు మత్తయి సమర్పించే అన్ని శుభప్రదాలలో శిలువ దాగి ఉందని గ్రహిద్దాం.

 

 

ఆంగ్ల పదం “బ్లెస్డ్" అంటే "సంతోషం(గా)” అని సాధారణ అర్ధం. కాని దాని కంటే ఎక్కువ అర్ధాన్ని ఈ పదం కలిగి వుంది. "బ్లెస్డ్" లేదా “సంతోషం(గా)” అన్న పదములకు గ్రీకు పదం “మకారియోస్‌” ను మత్తయి ఉపయోగించినట్లు మనకు అర్ధమౌతుంది కదా! ఈ పద అర్ధం కేవలం తాత్కాలిక “సంతోషం” కాదు. దేవునిలో పాతుకుపోయిన లోతైన మరియు అచంచలమైన ఆనందం. ఇది బాధలను తట్టుకుంటుంది. తిరస్కరణను భరిస్తుంది, హింసలోనూ అధికంగా తట్టుకుంటుంది. అందుకే యేసు, “సంతోషించి ఆనందించుడి, పరలోకమందు మీ ఫలము అధికమగును” అని చెప్పడానికి ధైర్యం చేసాడనుకుంటాను. నేటి ధన్య వచనాలు ఒక దైవ పిలుపు. ఓదార్పునిచ్చే స్థానం కాదు. ఇది గర్వ సంస్కృతిలో మనల్ని ఆత్మలో పేదలుగా ఉండటానికి సవాలు చేస్తుంది. ఉదాసీనత సంస్కృతిలో దుఃఖించడం నేర్చుకోవడానికి మనల్ని సవాలు చేస్తుంది. దూకుడు సంస్కృతిలో సాత్వికతను ఎంచుకోవాలని ఇది మనల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. రాజీ సంస్కృతిలో నీతి కోసం ఆకలిని కలిగి ఉండాలని  మనల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. ప్రతీకార సంస్కృతిలో దయగలవారిగా ఉండటానికి మనకు శక్తినిస్తుంది. విభజించబడిన మనుష్యుల హృదయాల/మనసుల సంస్కృతిలో మనం స్వచ్ఛతను కోరుకోవాలని ఇది డిమాండ్ చేస్తుంది. విభజన సంస్కృతిలో శాంతిని సృష్టించేవారిగా ఉండటానికి ఇది మనల్ని బలోపేతం చేస్తుంది. విశ్వాసానికి వ్యతిరేకమైన సంస్కృతిలో దృఢంగా నిలబడటానికి ఇది మనల్ని బలపరుస్తుంది. శిలువ మరియు పునరుత్థానం ద్వారా చూసినప్పుడు మాత్రమే ఈ శుభ వచనాలు  అర్థవంతంగా ఉంటాయి.

 

 

మనం గర్వం కంటే వినయాన్ని, తీర్పు కంటే దయను, ఓదార్పు కంటే విశ్వాసాన్ని ఎంచుకున్న ప్రతిసారీ, మనం దేవుని రాజ్యాన్ని దృశ్యమానం చేయగలం. ధన్యతలు ఇప్పుడు మరియు ఎప్పుడునూ సమాజంలోని నిర్దిష్ట వాస్తవాలలో జీవించడానికి ఉద్దేశించబడ్డాయి. నేటి ధ్రువణ ప్రపంచంలో - రాజకీయ, జాతి, సైద్ధాంతిక - విభజనలను రేకెత్తించకుండా, వాటిని స్వస్థపరచడానికి, క్రీస్తు శాంతికి సాధనంగా మారడానికి మాతృ శ్రీసభ మనల్ని పిలుస్తుంది. విశ్వాసం అపహాస్యం చేయబడిన లేదా అణగదొక్కబడిన లౌకిక యుగంలో, ఈ ధన్యతలు మనల్ని దృఢంగా నిలబెట్టడానికి బలపరుస్తాయి - చేదుతో కాదు, ఆధ్యాత్మిక ఆశతో. మనం ధన్యతలను జీవిస్తే, ప్రపంచం ఎల్లప్పుడూ మనల్ని ప్రశంసించకపోవచ్చు - కానీ అది మనలో నివసిస్తున్న క్రీస్తును గుర్తిస్తుంది. ఇది తథ్యం.

 

"ఓ దేవా! విరిగిన మరియు నలిగిన హృదయాన్ని నీవు తృణీకరించవు" (కీర్త 51:17).

Bienaventurados los que Pelean el Temor con la Fe Sofo 2-3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

Bienaventurados los que Pelean el Temor con la Fe

 

Sofo 2-3; 3:12-13; 1 Cor 1:26-31; Mt 5:1-12 (A 4)

 

“Quièn puede subir al monte del Señor? Quièn estará en su lugar santo?”

 

El Sermòn de la Montaña puede ser considerado como el punto central del ministerio de Cristo en Galilea. Este fuè entregado durante el primer año de su carrera pública, entre el invierno y la primavera de acuerdo a los eruditos. Al principio del ministerio público de Jesús, sobre la ladera de una montaña contemplando a gente común con problemas comunes, Jesús abre su boca y dice palabras que aún sorprenden al mundo: “Bienaventurados los pobres de espíritu...” Estas no son reglas o lemas morales, es un retrato del Reino de Dios. No solo en el tiempo de Jesús,  pero incluso hoy, la sociedad glorifica el exito, el dominio, y la protección de uno mismo a toda costa y llama a esto “Bienaventurados”. Pero Jesús lo cambia todo !

 

Esto lo llama el viaje del Discipulado en las huellas de Jesús mismo. Hay un movimiento interior en cada Bienaventuranza. El pobre en el espíritu reconoce la dependencia en Dios. Aquellos quienes lloran, lloran sobre el pecado, injusticia, y debilidad. Los mansos encuentran fortaleza bajo el control de Dios. Aquellos quienes tienen hambre y sed de justicia anhelan por un profundo deseo de santidad. El amor misericordioso como ellos han sido amados. Los puros de corazón es un corazón íntegro. Los hacedores de paz reflejan el corazón del Padre. Los perseguidos serán siempre fieles incluso cuando esto cueste. Esto no es una lista a la azar. Este es el camino de Cristo mismo. La Cruz está escondida en todas las Bienaventuranzas.

 

“Bienaventurado” significa mas que “Feliz”. El término que Mateo usa del Griego “makarios” para “Bienaventurado” no significa felicidad temporal sino un gozo profundo e inquebrantable enraizado en Dios. Este sobrevive el sufrimiento, soporta el rechazo, y crece incluso en la persecución. Eso es por que Jesús se atreve a decir: “Alégrensen  y llenensé de gozo, porque su recompensa será grande en el cielo”. Las Bienaventuranzas  hoy son un llamado y no una zona de comodidad. Esto nos desafía a ser pobres de espíritu en una cultura de orgullo. Nos desafía a aprender a llorar en una cultura de indiferencia. Nos anima a escojer la mansedumbre en una cultura de agresiòn. Nos urge a tener hambre de justicia en una cultura de compromiso. Nos empodera a ser misericordiosos en una cultura de venganza. Esto exige que busquemos la pureza en una cultura de corazones divididos. Nos forza a ser hacedores de paz en una cultura de divisiòn. Nos fortaleze a permanecer fires en una cultura hostil a la Fe. Las Bienaventuranzas solo hacen sentido cuando esto visto a travèz de la Cruz y la Resurrection.

 

Cada vez que escojemos la humildad sobre el orgullo, misericordia sobre el juicio, fidelidad sobre la comodidad, hacemos visible el Reino de Dios. Las Bienaventuranzas estan destinada a ser vividas aqui y ahora, en las realidades concretas de la sociedad. En el mundo de hoy polarizado-politico, radical, ideológico- la Iglesia nos llama no a inflamar divisiones sino a sanarlas, convirtíendonos en instrumentos de la paz de Cristo. En una era secular donde la Fe es burlada o marginada, estas Bienaventuranzas nos fortaleze para permanecer firmes-no con amargura, pero con esperanza. Si nosotros vivimos las Bienaventuranzas, el mundo no puede siempre aplaudirnos- pero este reconocerá a Cristo en nosotros.

 

“Un corazón contricto y humillado oh Dios, tu no lo desprecias” ( Salmo 51:17)

Called to be Fishers of Men Is 8:23-9:3; 1 Cor 1:10-13, 17; Mt 4:12-23 (A 3)

 

Called to be Fishers of Men

 

Is 8:23-9:3; 1 Cor 1:10-13, 17; Mt 4:12-23 (A 3)

 

“…every liturgical celebration, as an activity of Christ the priest and of his body, which is the Church” (Sacrosanctum Concilium)

 

Once, Aeschines came to Socrates and said, “I am a poor man. I have nothing else, but I give myself”. Socrates answered, “Do you not see that you are giving me the most precious thing of all?” Jesus called fishermen with no great background to make the fishers of men. What Jesus needs is ordinary people who will give themselves to him. In the past, the concept of “vocation” addressed priests and religious. However, it has now been restored to every baptized. God has chosen each of us: “I have called you by name; you are mine” (Is 43: 1); “You didn’t choose me; no, I chose you, and I appointed you to go and bear fruit, fruit that would remain” (Jn 15:16).  Through today’s Gospel, we are being called again to be fishers of men.

 

A good fisherman must have (i) patience until the fish takes the bait. If he is restless, never make him a fisherman. (ii) He must have perseverance to try again and again without being discouraged when nothing seems to happen. (iii) The fisherman must have the courage to face any danger in telling people the truth. (iv) The fisherman must have an eye for the right moment to speak and a time to be silent, waiting for the fish to bite. (v) The wise fisherman must keep himself out of sight. If he obtrudes his own presence, even his own shadow, the fish will certainly not bite. Finally, the fisherman for Christ will always seek to present people, not with himself, but with Jesus Christ. He aims to fix men’s eyes not on himself, but only on Christ. Every baptized Christian becomes a fisher of men for Christ.

 

The world is beautiful for those who are in the light of Baptism. The world is horrible for those who are in darkness without the light of Jesus.  We are in the light. We need to bring this light to others. Like Simon Peter, Andrew, James, and John, we are called to let people know about Jesus Christ, who is alive and active in the world (Mt 18:20).  We are to let them know that he loves and calls them to come into the Light. Jesus Christ is not only for us.  We have not been called to embrace selfish motives with the Lord but rather to use our own unique talents to bring others to Christ. Pope Francis said, “Put out into deep water and let down your nets for a catch. You, too, are called to become ‘fishers of men’. Don’t hesitate to spend your life witnessing joyfully to the Gospel, especially among your peers.”

 

 

“In the liturgy on earth we are given a foretaste and share in the liturgy of heaven…” (Sacrosanctum Concilium)

 

 

 

మనుష్యులను పట్టుకొనే జాలరులుగా పిలువబడిన వారు... యెష 8:23-9:3; 1 కొరింథీ 1:10-13, 17; మత్త 4:12-23 (A 3)

మనుష్యులను పట్టుకొనే జాలరులుగా పిలువబడిన వారు...

యెష 8:23-9:3; 1 కొరింథీ 1:10-13, 17; మత్త 4:12-23 (A  3)

 

“...ప్రతి అర్చన వేడుక, ప్రధాన యాజకుడు క్రీస్తు మరియు అతని శరీరమైన పవిత్ర సంఘ  సంస్కారం (గా)...” (సాక్రోసాంక్తుం కొన్సీలియుం)

 

ఒకసారి, ఎస్కిన్స్ అనే ఒక సాధారణ వ్యక్తి సోక్రటీసు వద్దకు వచ్చి, “నేను పేదవాడిని. నా దగ్గర ఇంకేమీ లేదు, గురు దక్షణగా నన్ను నేను నీకు అర్పించుకుంటాను” అని అన్నాడు. అందుకు సోక్రటీసు, “మీరు నాకు అన్నిటికంటే విలువైనదానిని ఇస్తున్నారని మీరు చూడలేదా?” అని సమాధానమిచ్చాడు. యేసు అంతగా నేపథ్యం లేని మత్స్యకారులను మనుషులను పట్టుకొనే జాలరులుగా మార్చాడు. యేసుకు కావలసింది తనకు తాముగా ఇచ్చుకొనే సాధారణ జనులు. గతంలో, “దైవ పిలుపు” అనే భావన గురుత్వ మరియు మఠవాస్య జీవితాన్ని ఉద్దేశించి మాత్రమె  బోధించేది. ఇప్పుడు అది బాప్తిస్మం తీసుకున్న ప్రతి ఒక్కరిని ఉద్దేశింప పునరుద్ధరించబడింది. దేవుడు మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ  “నేను నిన్ను పేరు పెట్టి పిలిచాను; నువ్వు నావాడివి” (యెష 43: 1) అని చెపుతూ ఎన్నుకున్నాడు. "మీరు నన్ను ఎన్నుకొనలేదు గాని, నేను మిమ్మును ఎన్నుకొంటిని; మీరు ఫలించుటకును, మీ ఫలము నిలిచియుండుటకును మిమ్మును నియమించితిని. వెళ్లి ఫలించండి. నిలిచి ఉండే ఫలాలను ఫలింప చేయమని నేను నిన్ను నియమించాను" (యోహా 15:16) అని నేటి సువార్త ద్వారా, మనం మళ్ళీ మనుషులను పట్టే జాలర్లుగా యేసుచే పిలువబడుతున్నాము. మనం మంచి జాలరులమైతే.....

 

మంచి జాలరికి (i) చేప ఎరను పట్టే వరకు ఓపిక ఉండాలి. వారు అశాంతితో ఉంటే, ఇక ఎన్నటికి జాలరిగా మారలేరు. (ii) ఏమీ ఫలించనప్పటికీ నిరుత్సాహపడకుండా మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నించే పట్టుదల వారికి ఉండాలి. (iii) అలాంటి సమయంలో ప్రజలకు నిజం చెప్పడంలో ఎటువంటి ప్రమాదాన్నైనా ఎదుర్కొనేటటువంటి ధైర్యం ఆ జాలరులకు ఉండాలి. (iv) అటువంటి తరుణంలో జాలరికి మాట్లాడాలన్నా సరే సరైన క్షణం కోసం ఒక కన్ను వేసి ఉండాలి. చేప ఎరను కొరికే వరకు వేచి ఉండటానికి మౌనంగా వుండడం చాలా వుత్తమమం. (v) తెలివైన జాలరి తనను తాను తన స్పృహలోనే వుంచుకుంటూ తన స్వంత ఉనికిని గానీ, కనీసం  తన స్వంత నీడను కూడా ఎరవైపు పదనివ్వకుండా జాగ్రత్త పడాలి. లేకుంటే చేప ఖచ్చితంగా అ ఏరను కాటు వేయదు. గేలానికి చిక్కదు. చివరగా, క్రీస్తు కోసం జాలరి ఎల్లప్పుడూ ప్రజలను తనవైపునకు ఆకర్షితులను చెసుకొనకుండా, యేసుక్రీస్తువైపు ప్రదర్శించడానికి లేదా మళ్ళించడానికి ప్రయత్నించాలి. మనుషుల దృష్టిని తమ వైపు కాకుండా, క్రీస్తువైపు మాత్రమే ఉంచడానికి లక్ష్యంగా పెట్టుకోవాలి. అలాకాక పొతే స్వరాజ్య పాలనలో క్రీస్తు పేరిట స్వంత రాజ్యాన్ని ఏర్పాటు చేసుకొనే శోధనలో పడిపోవచ్చు. ఆ తరువాత సర్వ నాశనానికి గురుకావచ్చు. బాప్టిజం పొందిన ప్రతి క్రైస్తవుడు క్రీస్తు కోసం మనుష్యులను పట్టుకునే జాలరిగా మారుతూ ఈ లక్ష్యాలను పాటించడం మంచిది.

 

బప్తిస్మపు వెలుగులో ఉన్నవారికి ప్రపంచం చాలా అందంగా ఉంటుంది. యేసు వెలుగు లేకుండా చీకటిలో ఉన్నవారికి ప్రపంచం అతి భయంకరంగా ఉంటుంది. మనం వెలుగులో ఉన్నాము. ఇతరులను మనం ఈ వెలుగులోనికి తీసుకురావాలి. సీమోను పేతురు, ఆంద్రేయ, జేమ్స్ మరియు యోహానుల మాదిరిగానే, ప్రపంచంలో సజీవంగా మరియు చైతన్యంగా ఉన్న యేసుక్రీస్తు గురించి ప్రజలకు తెలియజేయడానికి మనం పిలువబడినావారము (మత్త 18:20). ఆయన వారిని ప్రేమిస్తున్నాడని మరియు వెలుగులోకి రమ్మని పిలుస్తున్నాడని మనం వారికి తెలియజేయాలి. యేసుక్రీస్తు మన కొరకు మాత్రమె రాలేదు. ప్రభువు నామమున స్వార్థపూరిత ఉద్దేశాలను పొందుకోవడానికి మనం పిలువబడలేదు. బదులుగా ఇతరులను క్రీస్తు వద్దకు తీసుకురావడానికి క్రీస్తు ఆత్మ వరమున పొందుకున్న మన స్వంత ప్రత్యేకమైన ప్రతిభను ఉపయోగించమని పిలువబడి నాము. పోపు ఫ్రాన్సీసు వారు, “లోతైన నీటిలోకి వెళ్లి చేపలు పట్టడానికి మీ వలలు వేయండి. మీరు కూడా ‘మనుష్యులను పట్టే జాలర్లు’ కావాలని పిలువబడినారు. ముఖ్యంగా మీ తోటివారిలో, మీ సహచరులలో, సువార్తకు సంతోషంగా సాక్ష్యమివ్వడానికి... మీ జీవితాన్ని అందించడానికి  వెనుకాడకండి” అని పిలుపు నివ్వడం మనం మర్చిపోకూడదు కదా!!!  

 

“భూమిపై అర్చనా విధానం పరలోక ప్రార్థనా విధానంలో పాలుపంచుకొనే అవకాశం మనకు ముందస్తు రుచిగా ఇవ్వబడింది...” (సాక్రోసాంక్తుం కొన్సీలియుం)

Llamados a ser Pescadores de Hombres Is 8:23-9:3; 1 Cor 1:10-13, 17; Mt 4:12-23 (A 3)

Llamados a ser Pescadores de Hombres

 

Is 8:23-9:3; 1 Cor 1:10-13, 17; Mt 4:12-23 (A 3)

 

“..cada celebración liturgica, como una actividad de Cristo el sacerdote y de su cuerpo, el cual es la Iglesia” (Sacrosanctum Concilium)

 

Una vez, un hombre ordinario, llamado Aeschines, vino a Sócrates y dijo: “Yo soy un hombre pobre. No tengo nada más, pero me doy a mi mismo’. Sócrates respondió, “No ves que me estás dando a mi la cosa más preciosa de todo?” Jesus llamó a pescadores sin grandes antecedentes para hacerlos pescadores de hombres. Lo que Jesus necesita es personas ordinarias quienes se darán ellos mismo a Él. En el pasado, el concepto de vocación se dirigió a sacerdotes y religiosos. Sin embargo, este ha sido ahora restaurado a cada bautizado. Dios nos ha escogido a cada uno de nosotros: "Te he llamado por tu nombre; tu eres mio" ( Is 43:1). Ustedes no me eligieron a mi; no, yo los elegí a ustedes, y los he destinado para que vallan y den fruto,fruto que permanezca. (Jn 15:16). Atravèz del Evangelio de hoy, nosotros estamos llamados otra vez a ser  pescadores de hombres.

 

Un buen pescador debe tener: (i) paciencia hasta que el pez cae en la trampa. Si el es intranquilo, nunca será el un pescador. ( ii) El debe tener perseverancia en tratar otra vez y otra vez sin siendo desanimado cuando nada parece pasar. (iii) El pescador debe tener la valentía de enfrentar cualquier peligro diciendo a las personas la verdad. (iv) El pescador debe tener un ojo en el momento correcto para hablar y un tiempo para estar en silencio, esperando que el pez muerda. (v) El pescador sabio debe mantenerse el mismo fuera de vista. Si el entromete su propia presencia, incluso su propia sombra, el pez ciertamente no mordera. Finalmente, el pescador por Cristo siempre buscará en presentar personas, no con él mismo, pero con Jesus Cristo. El propone atraer la mirada de los hombres no sobre el mismo, pero solo sobre Cristo. Cada Cristiano Bautizado se convierte en un pescador debe hombres para Cristo.

 

El mundo es hermoso para aquellos quienes estan en la luz del Bautismo. El mundo es horrible para aquellos quienes estan en la oscuridad sin la luz de Jesús. Nosotros estamos en la luz. Nosotros necesitamos traer esta luz a otros. Como Simon Pedro, Andres, Santiago, y Juan, estamos llamados a dejar que las personas conozcan acerca de JesuCristo, quien esta vivo y activo en el mundo (Mt 18:20). Nosotros estamos para dejarles saber que los ama y los llama a venir a la Luz. JesuCristo no es solo para nosotros. No hemos sido llamados a abrazar motivos egoistas con el Señor sino que usar nuestros propios talentos únicos para traer a otros a Cristo. Papa Francisco dijo, “Láncense en lo profundo del agua y lancen sus redes para pescador. Ustedes tambien estan llamados a ser “pescadores de hombres”. No dudes en gastar tu vida testificando gozosamente el Evangelio, especialmente entre tus compañeros"

 

‘En la liturgia sobre la tierra se nos dá una muestra previa y compartir en la liturgia del cielo...” (Sacrosanctum Concilium)

 

 

 

He ahí! El Cordero de Dios Is 49:3,5-6; 1 Cor 1:1-3; Juan 1:29-34 (A/2)

 

 He ahí! El Cordero de Dios

Is 49:3,5-6; 1 Cor 1:1-3; Juan 1:29-34 (A/2)

 

Bendito el que viene en el Nombre del Señor. Aleluya ( Oficio Divino)

 

Despues de la alegria e intensidad de la Navidad y el Bautismo del Señor, la Iglesia ahora nos dirige al Tiempo Ordinario. Ordinario no significa sin importancia, pero tiempo Ordenado en el cual la fe esta destinada a crecer tranquilamente, sostenidadmente y fielmente. Y hoy al comienzo de esta temporada, la Iglesia pone ante nosotros la proclamación de Juan el Bautista en el Jordan, no llamando la atención a él mismo, no reclamando autoridad, no ofreciendo explicaciones. Él dice: “He ahí!” Juan llama a Jesus el Cordero de Dios. Esto les recordó a ellos del cordero de la Pascua cuya sangre salvó a Israel de la muerte (Exodo 12). Esto resonó las palabras del profeta Isaias quién habló del siervo sufriente siendo llevado como un cordero al matadero (53:7).

 

Juan esta diciendo que Jesus es aquel enviado por Dios a tratar el pecado en su misma raiz. Y noten algo importante: Juan dice: “Yo no lo conocí.” Esto no es ignorancia, esto es humildad. Juan nos enseña que la fe no viene ciertamente de lo humano solo. Jesus es reconocido no por estátus, ni por poder, sino por el movimiento del Espiritu. El mismo Espiritu quien descendió sobre Jesus es el Espiritu quièn abre nuestros ojos para reconocerlo a Él hoy. Reconocemos al Cordero de Dios cuando Él viene a nosotros? Nosotros a menudo buscamos a Dios en la fortaleza, el exito y la certeza. Pero Dios viene como un Cordero amable, humilde,vulnerable. Muchos lo perdieron luego, y muchos lo pierden ahora, porque Él no cumple nuestras expectativas. Aun Juan nos dice claramente: Este Cordero quita el pecado del mundo. No solo faltas individuales, pero la profunda fragilidad que separa la humanidad de Dios. Esto es porque Jesus es mas que un maestro o ejemplo moral. Él es el Redentor. Él existió antes que Juan. Él está llenado con el Espiritu Santo. Él simplemente no limpia con agua pero bautiza con el Espiritu Santo. Él trae nueva vida, no solo desde afuera, pero también desde dentro.

 

Juan el Bautista no compite con Jesus, pero da testimonio que dice, “Él debe aumentar; yo debo disminuir”. En un mundo que anima a la autopromoción, Juan nos enseña la autodonación. En una cultura de ruido y búsqueda de atención, él nos enseña cómo apuntar tranquilamente pero claramente hacia Cristo. El verdadero discipulado no es acerca de hacernos ser conocidos- esto es acerca de hacer de Cristo visible. Si Jesus quita el pecado del mundo,  luego aquellos quienes pertenecen a Él deben vivir diferentemente. De lo contrario, nosotros no podemos recibir el Cordero y continuar viviendo en amargura, injusticia, deshonestidad, o indiferencia. Seguir el Cordero significa escojer misericordia sobre el juicio, humildad sobre el orgullo, servicio sobre el poder, y perdón sobre la venganza. Cada vez que nosotros venimos a la Santa Misa,  nosotros escuchamos al sacerdote repetir las palabras de Juan: “He ahí el Cordero de Dios”. Pero la pregunta permanece: Verdaderamente lo miramos a Él - o estas palabras se han convertido en rutina? Lo reconocemos al Él en la Eucaristia? en el herido?, en los momentos silenciosos de nuestra vida diaria? Como nosotros comenzamos el Tiempo Ordinario, el Señor nos invita a la fidelidad ordinaria- a vivirla silenciosamente pero claramente apuntando hacia Él. Que nuestras palabras, nuestras elecciones, y nuestro amor digan al mundo lo que Juan una vez dijo en el Jordan: “Éste es el Hijo de Dios”.

 

Hagan todo lo que ustedes puedan para preservar la unidad del Espiritu, en el vínculo de la paz.

 (Oficio Divino)

 

 

ఇదిగో! దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల యెష 49:3, 5-6; 1 కొరింథీ 1:1-3; యోహా 1:29-34 (A/2)

 

ఇదిగో! దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల

 

యెష 49:3, 5-6; 1 కొరింథీ 1:1-3; యోహా 1:29-34 (A/2)

 

ప్రభువు నామమున వచ్చువాడు ధన్యుడు. అల్లెలుయా ( Divine Office)

 

క్రిస్టమస్ మరియు ప్రభువు బాప్తిస్మపు ఆనందం తర్వాత, మాతృ శ్రీసభ ఇప్పుడు మనల్ని సాధారణ అర్చన కాలానికి నడిపిస్తుంది. సాధారణం అంటే అప్రధానమైనది కాదు, కానీ మన విశ్వాసం మౌనంగా, నిశ్శబ్దంగా, స్థిరంగా మరియు నమ్మకంగా ఎదగగడానికి ఉద్దేశించిన క్రమబద్ధమైన అర్చన కాల సమయం. నేడు, ఈ అర్చన సీజను ప్రారంభంలోనే, తిరుసభ జోర్డాను వద్ద బాప్తిస్మ యోహాను ప్రకటనను మన ముందు ఉంచుతుంది. తన వైపు దృష్టిని ఆకర్షించకుండా, అధికారాన్ని కాంక్షించకుండా, వివరణలు ఇవ్వకుండా కేవలం, “ఇదిగో!” అని యోహాను యేసును దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల అని పిలుస్తున్నాడు. ఇది యూదులకు పస్కా గొఱ్ఱె పిల్లను గుర్తు చేసింది. దాని రక్తం ఇశ్రాయేలును మరణం నుండి రక్షించిన విధానాన్ని (నిర్గ 12) గుర్తు చేసింది. ఇది వధకు గొఱ్ఱె పిల్లలా నడిపించబడిన బాధలో ఉన్న సేవకుని గురించి మాట్లాడిన ప్రవక్త యెషయాను ప్రతిధ్వనించింది (53:7). పాపాన్ని దానిని సమూలంగా పరిష్కరించేందుకు దేవుడే యేసును పంపాడని యోహాను అర్ధం చేసుకొని సాక్ష్య మిస్తున్నాడు.

 

 

ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని గమనించండి. యోహాను ఇలా అంటున్నాడు, “నేను ఆయనను ఎరుగను.” అంటే ఇది తన అజ్ఞానం కాదు. అది వినయం. విశ్వాసం మానవ నిశ్చయత నుండి మాత్రమే రాదని యోహాను మనకు బోధిస్తున్నాడు. యేసు తన హోదా ద్వారా కాదు, శక్తి ద్వారా కాదు, ఆత్మ కదలిక ద్వారా గుర్తించబడ్డాడు. యేసుపై దిగి వచ్చిన అదే ఆత్మ నేడు ఆయనను గుర్తించడానికి మన కళ్ళు తెరిపించేటి  ఆత్మ. దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల మన దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు మనం ఆయనను గుర్తించగలమా? మనం తరచుగా దేవుని బలం కోసం, విజయం కోసం నిశ్చయతతో వెతుకుతాము. కానీ దేవుడు గొఱ్ఱె పిల్లగా వస్తాడు. అతడు సౌమ్యుడు, వినయాన్వితుడు, దుర్బలుడు. అప్పుడు చాలామంది ఆయనను గమనించక ఆయనను కోల్పోయారు. ఇప్పుడు చాలామంది ఆయనను గమనించక కోల్పోతున్నారు. ఎందుకంటే ఆయన మన అంచనాలకు మించి వున్నాడు. మనం ఆయన అంచనాలను కనుగోనలేము. అయినప్పటికీ యోహాను మనకు స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు: “ఈ గొఱ్ఱె పిల్ల లోక పాపాన్ని తీసివేస్తుంది” అని. వ్యక్తిగత తప్పులు మాత్రమే కాదు, మానవాళిని దేవుని నుండి వేరు చేసే లోతైన విచ్ఛిన్నతను సహితం ఆయన తెసివేస్తాడు. అందుకే యేసు ఒక గురువు లేదా నైతిక ఉదాహరణ కంటే ఎక్కువ మేలైన వాడు. ఆయన విమోచకుడు. ఆయన యోహాను కంటే ముందు ఉన్నవాడు. ఆయన ఆత్మతో నిండి ఉన్నవాడు. ఆయన నీటితో శుద్ధి చేయబడడు, ఆనీటిని శుద్ధి చేస్తాడు. పరిశుద్ధాత్మతో బాప్తిస్మం తీసుకుంటాడు. పరిశుద్దాత్మలో మనకు బాప్తిస్మమిస్తాడు. ఆయన బయట మాత్రమే కాకుండా, లోపలిని సహితం శుద్ధి చేసి కొత్త జీవితాన్ని మనకు ఇస్తాడు.

 

బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను యేసుతో పోటీ పడలేదు. కానీ "ఆయన హెచ్చింప బడాలి. నేను తగ్గింప బడాలి" అని సాక్ష్యం ఇచ్చాడు. స్వీయ-ప్రమోషన్‌ కోసం ప్రోత్సహించి పోటీపడే ప్రపంచంలో, యోహాను స్వీయ-సమర్పణ విలువను బోధిస్తున్నాడు. గందరగోళ అల్లర్లను, ఆకర్షణను కోరుకునే సంస్కృతిలో, మౌనంగా, నిశ్శబ్దంగా స్పష్టంగా క్రీస్తు వైపు లోకాన్ని ఎలా చూపించాలో ఆయన మనకు బోధిస్తున్నాడు. నిజమైన శిష్యరికం అంటే మనల్ని మనం తెలియ జేసుకోవడం కాదు—అది క్రీస్తును కనిపించేలా చేయడం. యేసు లోక పాపాన్ని తొలగించి యన్నట్లు మనం గ్రహించినట్లయితే, ఆయనకు చెందినవారుగా  పాపమునకు భిన్నంగా జీవించాలి. అలా కాకపొతే మనం గొఱ్ఱె పిల్లను స్వీకరించలేము మరియు చేదు, అన్యాయం, నిజాయితీ లేదా ఉదాసీనతతో జీవితాన్ని జీవించడం కొనసాగించలేము.

 

గొఱ్ఱె పిల్లను అనుసరించడం అంటే – తీర్పు కంటే దయ, గర్వం కంటే వినయం, శక్తి కంటే సేవ మరియు ప్రతీకారం కంటే క్షమాపణను ఎంచుకోవడం. మనం ప్రార్థనకు వచ్చిన ప్రతిసారీ, గురువు  : “ఇదిగో దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల” అన్న యోహాను మాటలను పునరావృతం చేయడం వింటాము. కానీ ప్రశ్న ఇంకా మన ముందే మిగిలిపోయి వుంటుంది. మనం నిజంగా ఆయనను చూస్తున్నామా, గమనిస్తున్నామా —లేదా ఈ మాటలు నిత్యకృత్యంగా మారి పోయాయా? ఆయన దివ్య వాక్యంలోనూ, దివ్య సత్ప్రసాదoలోనూ,  గాయపడినవారిలోనూ, మన దైనందిన జీవితంలోని నిశ్శబ్ద క్షణాల్లో ఆయనను మనం గుర్తించ గలుగుతున్నామా? మనం ఈ సాధారణ అర్చన కాల సమయాన్ని ప్రారంభించు చునప్పుడు, నిశ్శబ్దంగా కానీ స్పష్టంగా తనను సూచించే విధంగా జీవించమని ప్రభువు మనల్ని సాధారణ విశ్వాసంలోకి ఆహ్వానిస్తున్నాడు. మన మాటలను, మన ఎంపికలను మరియు మన ప్రేమ జీవితాన్ని యోహాను “ఈయన దేవుని కుమారుడు” అని ఒకసారి జోర్డాన్‌లో చెప్పినట్లుగా ప్రపంచానికి చెప్పనివ్వండి.

 

“శాంతి బంధంలో ఆత్మ ఐక్యతను కాపాడుకోవడానికి మీరు చేయగలిగినదంతా చేయండి” ( Divine Office)