విశ్వాసపు శ్రేష్ఠమైన పోరాటమును ధైర్యముతో పోరాడు ఆది 2:7-9, 3:1-7; రోమా 5:12-19; ​​మత్త 4:1-11 (A - లెంట్ 1)

 

విశ్వాసపు శ్రేష్ఠమైన పోరాటమును ధైర్యముతో పోరాడు

 

ఆది 2:7-9, 3:1-7; రోమా 5:12-19; ​​మత్త 4:1-11 (A - లెంట్ 1)

“క్రీస్తులో మనం శోధనలకు గురయ్యాము. ఆయనలో అపవాదిని అధిగమించాము” (Divine Office)

 

మన జీవితాన్ని పరిశీలించే ఒక ఆలోచనాత్మక మార్గం ఏమిటంటే – దానిని పాపం, కృప, స్వార్థం మరియు పవిత్రత మధ్య పోరాటంగా చూడటమే! నేటి లేఖనాలు శోధన గురించిన రెండు విరుద్ధమైన ప్రతి చర్యలను చూపుతున్నాయి. మొదటిగా, ఆది తల్లిదండ్రులు, ఆదాము మరియు హవ్వలు, దేవుని చిత్తం కంటే తమ స్వంత కోరికలకే ఇష్టపడడం (ఆది 2:16-17; 3:1-6). రెండవదిగా, అనేక సందర్భాల్లో, అబ్రాహాము తన విశ్వాసాన్ని నిరూపించుకోవడానికి మరియు అతనికి ఇచ్చిన వాగ్దానాలలో అతని ఆశను బలోపేతం చేసు కోవడానికి దేవుడు పరీక్షించడం; తన వాగ్దాన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలి ఇవ్వమని దేవుడు అడిగినప్పుడు అతను ఇష్టపూర్వకంగా విధేయత చూపించడం; ఇశ్రాయేలీయులు 400 సంవత్సరాలకు పైగా ఐగుప్తులో తీవ్రంగా పరీక్షించబడినప్పుడు, వారు ఆయనను మరచిపోకుండా దేవుని మాటను పాటించడం, వాగ్దానాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకోవడం, అలాగునే వారికి వాగ్దానం చేయబడిన స్వదేశానికి దేవుడు వారిని నడిపించబడడం వంటి విశ్వాసపు రెండు ప్రతి చర్యలు.

 

తన తండ్రి తనకు ఇచ్చిన మిషన్ పరిపూర్ణత కోసం ఇటువంటి పరీక్ష లేదా తయారు కావడానికి యేసు నడిపింపబడిన అరణ్య పరీక్ష ఏమాత్రం మినహాయింపు కానేకాదు కదా! ఆయన శోధనను ఎదుర్కొన్నాడు. దేవుని చిత్తానికి నమ్మకంగా జీవించాడు. ఆహారం మరియు ఆశ్రయం లేకుండా  40 రోజులు అరణ్యంలో ఆయన శోధనకు గురయ్యాడు. ఆ  బంజరు అరణ్యంలో తనను తాను నిలబెట్టుకోవడానికి నలభై రోజుల ప్రార్థన మరియు ఉపవాసపు బలం  తప్ప ఆయనకు ఏమీ లేదు. ఆ కఠినమైన వాతావరణంలో యేసు ఒంటరిగా వున్నది లోక రక్షణ నిమిత్తమే.  బాధలు కష్టాలు, అవమానం  తిరస్కరణ, మరియు శిలువపై మరణమును జయించ శోధనతో పోరాడదానికే.

 

ఒక రూపంలో లేదా మరొక రూపంలో ఎదురయ్యే సాతాను శోధన, జీవితంలో తప్పించుకోలేని ఒక నిత్య సత్యం. మన జీవిత భాగ స్వామి. మన దైనందిన అనుభవాన్ని మనం నిజాయితీగా పరిశీలిస్తే, శోధనలోని అనేక దీర్ఘా౦శాలను మనం కనుగొనవచ్చు. అవి ప్రేరణలు లేదా ధోరణులు. అవే సరైన నిక్కచ్చైన పనులను చేసే విధానానికి విరుద్ధంగా ఉంటాయి. మనం ఈ ప్రలోభాలను హేతుబద్ధంగా తర్కిస్తే, అవి సామాజికంగా ఆమోదయోగ్యమైనవిగానూ మరియు రాజకీయంగా సరైనవిగానూ కన్పిస్తాయి. కొనసాగిస్తే అదే ఒక కృత్రిమ శోధనగా మారిపోతుంది.

 

లేఖనం శోధకుడిని అనేక పేర్లతో పిలుస్తుంది. అవి “అపవాది” సాతాను (ప్రక 12:9), దయ్యాలకు అధిపతి, బేల్జెబూలు (లూకా 11:15, మత్త 12:24), దుష్టుడు (మత్త 13:38), మరియు అబద్ధాలకు తండ్రి (యోహా 8:44). శోధకుడి మోసాన్ని తట్టుకునే శక్తిని యేసు ఎక్కడ కనుగొన్నాడు? ఆయన దేవుని మాటను తిని తన తండ్రి చిత్తాన్ని సిద్ధింప చేయడంలో బలాన్ని పొందుకున్నాడు.

 

పాపాన్ని అధిగమించి, మన వికృత కోరికలపై, సాతాను మరియు లోకపు అబద్ధాలపై ఎలా మనం స్వేచ్ఛను  పొందగలం? మన బలహీనతలో మనకు సహాయం చేయడానికి (రోమా 8:26) మరియు శోధన - పరీక్షలలో మనకు మార్గదర్శకుడిగానూ, ఓదార్పునిచ్చేవాడిగానూ ఉండటానికి ప్రభువైన యేసు మనకు తన ఆత్మను ఇస్తున్నాడు (1 కొరింథీ 10:13). ఆయనపై ఆధారపడటాన్ని అంగీకరించే వినయస్థులకు ఆయన తన కృపను ఇస్తున్నాడు (యోహా 4:6) మరియు మనలను నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నించే మన శత్రువగు సాతాను అబద్ధాల దాడులకు వ్యతిరేకంగా నిలబడటానికి సహాయం చేస్తున్నాడు (1 పేతు 5:8-10; ఎఫె 6:10-18). పరిశుద్ధాత్మ నుండి వచ్చే శక్తి మరియు బలంతో మనం "విశ్వాసపు మంచి పోరాటం పోరాడాలని" (1 తిమో 6:12) ఆయన కోరుకుంటున్నాడు. ఈ లెంట్‌లో మన ఆధ్యాత్మిక బలం మరియు విజయం కోసం ప్రభువుపై ఆధారపడతామా? లేకా లోకశోధనలకు దాసోహమవుదామా?

 

 

“అతను శోధనలకు గురికాకపోతే, శోధనలపై ఎలా విజయం సాధించాలో మీకు నేర్పించలేడు” (Divine Office)

 

 

 

Inseparable Diamonds in Lent Joel 2:12–18; 2 Cor 5:20–6:2; Mt 6:1–6,16–18 (A)

Inseparable Diamonds in Lent

Joel 2:12–18; 2 Cor 5:20–6:2;  Mt 6:1–6,16–18 (A)

“Remember that you are dust, and to dust you shall return,”

Ashes do not decorate us. They unmask us. They tell the truth about who we are – fragile, dependent, and in need of mercy. But are we hungry for God, and do you thirst for his holiness? God wants to set our hearts ablaze with the fire of his Holy Spirit that we may share in his holiness and radiate the joy of the Gospel to those around us. St. Augustine of Hippo tells us that there are two kinds of people and two kinds of love: “One is holy, the other is selfish. One is subject to God; the other endeavors to equal Him”. We are what we love. God wants to free our hearts from all that would keep us captive to selfishness and sin. “Rend your hearts and not your garments,’ says the prophet Joel (Joel 2:12). The Holy Spirit is ever ready to transform our hearts and to lead us further in God’s way of truth and holiness.

The forty days of Lent is the annual retreat of the people of God in imitation of Jesus’ forty days in the wilderness. Forty is a significant number in the Scriptures. Moses went to the mountain to seek the face of God for forty days in prayer and fasting (Ex 24:18). The people of Israel were in the wilderness for forty years in preparation for their entry into the promised land. Elijah fasted for forty days as he journeyed in the wilderness to the mountain of God (1 Kgs 19:8). We are called to journey with the Lord in a special season of prayer, fasting, almsgiving, and penitence (expressing true sorrow for sin and wrongdoing) as we prepare to celebrate the feast of Easter, the Christian Passover of Jesus’ victory over sin, Satan, and death.

Ash Wednesday is not primarily no only about sin. It is about reconciliation. The Church teaches that Lent is a privileged time of grace, a season given not to shame us, but to save us. The ashes remind us of death, but they are traced in the shape of the Cross—because death does not have the final word. Even our repentance is embraced by mercy. Repentance is a spiritual medicine. St Augustine says that fasting humbles the body so that the soul may rise toward God. In the same way, St John Chrysostom warns that fasting without mercy becomes empty, meaning the fast God desires is one that breaks the chains of injustice.

Ash Wednesday confronts us with a question: “Will Lent change only our schedule or our lives? Prayer, fasting, and almsgiving were inseparable: prayer opens us to God, fasting frees us from selfishness, and almsgiving restores communion with others. Prayer calls us to reorder our priorities. Fasting challenges our attachments and excess. Almsgiving demands concrete love for the poor, the lonely, and the forgotten. These are not private devotions alone; they shape how we live, forgive, and love. As we receive these ashes, let us ask for the grace of a true return—a heart made new, a faith made real, and a love made visible. May this holy season lead us from ashes to life, from repentance to renewal, and from the Cross to Resurrection.

 

“Now is the acceptable time; now is the day of salvation.”

దీక్షలో విడదీయరాని వజ్రాలు యావేలు 2:12–18; 2 కొరింథీ 5:20–6:2; మత్త 6:1–6,16–18 (A)

 

దీక్షలో విడదీయరాని వజ్రాలు

 

యావేలు 2:12–18; 2 కొరింథీ 5:20–6:2; మత్త 6:1–6,16–18 (A)

"నీవు మంటివని గుర్తుంచుకో, మంటికే తిరిగి వెళ్తావు"

 

బూడిద మనల్ని అలంకరించదు. కానీ అది మన ముసుగును విప్పుతుంది. అది మనల్ని ఋజువర్తనం చేస్తుంది. బలహీనంగా, ఆధారపడినవారిగా మరియు దేవుని కనికరం అవసరమన్న నిజాన్ని మనకు గుర్తుచేస్తుంది. మనం దేవుని కోసం ఆకలితో ఉన్నామా, ఆయన పవిత్రత కోసం దాహార్తితో వున్నామా?  తన పవిత్రతను మనం పంచుకునేలా మరియు మన చుట్టూ ఉన్నవారికి తన సువార్త ఆనందాన్ని ప్రసరింపజేయడానికి తన పరిశుద్ధాత్మ అగ్నితో మన హృదయాలను మండించాలని  కోరుకుంటున్నాడు దేవుడు. హిప్పోపురి పునీత అగస్టీను: “ఒకరు పవిత్రులు, మరొకరు స్వార్థపరులు. ఒకరు దేవునికి లోబడి ఉంటారు. మరొకరు ఆయనతో సమానం కావడానికి ప్రయత్నిస్తారు." అని మనకు రెండు రకాల ప్రజలు మరియు రెండు రకాల ప్రేమలు ఉన్నాయని చెబుతాడు. మనం ఏం  ప్రేమిస్తామో అదే మనం. స్వార్థం మరియు పాపానికి మనల్ని బందీగా ఉంచే ప్రతిదాని నుండి మన హృదయాలను విడిపించాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నాడు. "మీ వస్త్రములను కాదు మీ హృదయములను చింపుకొనుడి" అని ప్రవక్త యోవేలు ద్వారా దేవుడు చెప్పుచున్నాడు (యోవేలు 2:12).  మన హృదయములను రూపాంతరము చేయుటకు, దేవుని సత్యము మరియు పవిత్రత మార్గములో మనలను మరింత ముందుకు నడిపించుటకు ఎల్లప్పుడూ పరిశుద్ధాత్మ సిద్ధంగా ఉన్నాడు.

 

నలభై రోజుల తపస్సు అనేది యేసు అరణ్యంలో గడిపిన నలభై రోజులను అనుకరిస్తూ దేవుని ప్రజలు వార్షికంగా గడిపే తిరోగమనం. లేఖనాలలో నలభై అనేది ఒక ప్రాముఖ్యమైన సంఖ్య. యూదులకు ప్రత్యేక సంఖ్య. మోషే నలభై రోజులు ప్రార్థన మరియు ఉపవాసంతో దేవుని ముఖాన్ని దర్శించడానికి పర్వతానికి వెళ్ళాడు. ఇశ్రాయేలు ప్రజలు వాగ్దానం చేయబడిన దేశంలోకి ప్రవేశించడానికి సన్నాహకంగా నలభై సంవత్సరాలు అరణ్యంలో నడిచారు. ఏలీయా అరణ్యంలో దేవుని పర్వతానికి ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు నలభై రోజులు ఉపవాసం ఉన్నాడు. పాపం, సాతాను మరియు మరణంపై యేసు విజయం సాధించిన క్రైస్తవ పస్కా అయిన ఈస్టర్ పండుగను జరుపుకోవడానికి మనం సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, ప్రార్థన, ఉపవాసం, దానధర్మాలు మరియు పశ్చాత్తాపపు (పాపం మరియు తప్పులకు నిజమైన దుఃఖాన్ని వ్యక్తపరుస్తూ)  ప్రత్యేక కాలంలో ప్రభువుతో ప్రయాణించడానికి మనం పిలువబడ్డాము.

 

విభూతి బుధవారం ప్రధానంగా పాపం గురించి మాత్రమె కాదు. ఇది సయోధ్య గురించి. లెంట్ అనేది ఒక విశేషమైన కృపా సమయం అని మాత్రమే గానీ మనల్ని సిగ్గుపరచడానికి కానే కాదు. అది మనల్ని రక్షించడానికి ఇవ్వబడిన గొప్ప సమయం అని మాతృ శ్రీ సభ మనకు బోధిస్తుంది. బూడిద మనకు మరణాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. కానీ అది శిలువ రూపంలో గుర్తించడుతుంది. ఎందుకంటే మరణానికి ఒక చివరి పదం లేదు. మన పశ్చాత్తాపం కూడా దయ ద్వారానే స్వీకరించబడుతుంది. పశ్చాత్తాపం ఒక ఆధ్యాత్మిక ఔషధం. ఆత్మ దేవుని వైపు మళ్లేలా ఉపవాసం శరీరాన్ని దీనపరుస్తుందని పునీత అగస్టిను చెప్పారు. అదే విధంగా, దయ లేకుండా ఉపవాసం వృధా అవుతుందని పునీత జాన్ క్రిసోస్టమ్ హెచ్చరిస్తున్నారు. అంటే దేవుడు కోరుకునే ఉపవాసం కేవలం అన్యాయపు సంకెళ్లను విచ్ఛిన్నం చేస్తుందనే గానీ భోజనాన్ని విడువడం కాదు.

 

బూడిద బుధవారం మనల్ని ఒక ప్రశ్నతో మరొకసారి పలుకరిస్తుంది: “లెంట్ నీ షెడ్యూల్‌ను లేదా నీ  జీవితాన్ని మాత్రమే మారుస్తుందా? ప్రార్థన, ఉపవాసం మరియు దానధర్మాలు విడదీయరానివి. ప్రార్థన మనల్ని దేవునికి తెరుస్తుంది.  ఉపవాసం మనల్ని స్వార్థం నుండి విముక్తి చేస్తుంది. దానధర్మాలు ఇతరులతో సహవాసాన్ని పునరుద్ధరిస్తాయి. ప్రార్థన మన ప్రాధాన్యతలను తిరిగి క్రమబద్ధీకరించమని పిలుస్తుంది. ఉపవాసం మన అనుబంధాలను మరియు అతిశయాన్ని సవాలు చేస్తుంది. దానధర్మాలు పేదలు, ఒంటరివారు మరియు మరచిపోయిన వారి పట్ల కాంక్రీట్ ప్రేమను కోరుతాయి. ఇవి మన ప్రైవేట్ ఆరాధనలు మాత్రమే కాదు అవి మనం ఎలా జీవించాలో, క్షమించాలో మరియు ప్రేమించాలో రూపొందిస్తాయి. మనం ఈ బూడిదను స్వీకరించినప్పుడు, తిరిగి వచ్చే కృప కోసం  - హృదయం కొత్తగా చేయబడటం, విశ్వాసం నిజం కావడం మరియు ప్రేమ కనిపించడం కొరకు అడుగుదాం. ఈ పవిత్ర కాలం మనల్ని బూడిద నుండి జీవితానికి, పశ్చాత్తాపం నుండి పునరుద్ధరణకు మరియు శిలువ నుండి పునరుత్థానానికి నడిపించుగాక!!!

 

"ఇప్పుడే ఆమోదయోగ్యమైన సమయం; ఇప్పుడు మోక్ష దినం."

Donde Cristo habita, la Ley se Convierte en Amor Ecl 15:15-20; 1 Cor 2:6-10; Mt 5:17-37 (A 6)

 

Donde Cristo habita, la Ley se Convierte en Amor

 

Ecl 15:15-20; 1 Cor 2:6-10; Mt 5:17-37 (A 6)

Dios vio todo lo que había hecho, y fue muy bueno. Aleluya.

 

Mateo continúa el Sermón de la Montaña con una instrucción de tres partes por Jesús sobre el camino de la Vida en el Reino del Cielo. La lectura de hoy presenta tres martes. La primera parte trata de la Torá. Parte dos trata con adoración y prácticas religiosas y contiene la Oración del Señor. Parte tres trata con la confianza en Dios y obras de servicio amoroso al prójimo. Jesús dice palabras que chocan en el corazón del discipulado cristiano: “Yo no he venido a abolir la Ley, sino a cumplirla” (Mt 5:17). Él nos afirma que los mandamientos de Dios no son cancelados por Cristo, pero son cumplidos en Él.

 

Jesús manda no matar, no cometer adulterio, no jurar falsamente. Él va debajo de la acción a la intención. Él dice que la ira insulta y el desprecio hiere la vida. Miradas lujuriosas traicionan la alianza de amor. Palabras y juramentos descuidados fracturan la verdad. Jesús no está haciendo la vida más dura. Él está revelando la verdad. El pecado comienza en el corazón antes de que aparezca en el comportamiento.

 

Jesús no prohíbe la ira en cada forma, pero lleva al desprecio y destrucción de comunión. Él llama a sus discípulos a un estándar más alto, no porque ellos son fuertes, sino porque están llamados a ser santos. Jesús toma bien conocidos los mandamientos y nos lleva más profundo. Él nos muestra que el pecado no comienza en la mano,  sino en el corazón; no en el acto, sino en la intención. San Juan Crisóstomo explica que Cristo “dirige el mandamiento más allá de la carta y trae ésta al alma misma”. De la misma manera, el asesinato comienza con la ira; adulterio comienza con una mirada que reduce al otro a un objeto; falsedad comienza con un corazón dividido.

 

Esta enseñanza exigente es una sanación. Jesús no está acusando. Él está diagnosticando el corazón humano. Reconciliaciòn se convierte en una obligaciòn moral. Antes del culto y oración, el discípulo debe buscar paz. Esto es una exigencia ética incluso hoy, en un mundo marcado por el resentimiento, división y conflicto irresoluto. En asuntos de pureza, Jesús desafía una cultura que objetiza la persona humana. La Iglesia, siguiendo este Evangelio, enseña que la castidad no es represión sino reverencia por la dignidad del otro. Donde Cristo habita, la ley se convierte en amor, y el amor se convierte en libertad.Cuando venimos al altar, pidamos por corazones purificadores, relaciones sanadas, y marcadas por la verdad. Luego la ley no se parará sobre nosotros, sino vivir dentro de nosotros.

 

Este Evangelio nos invita a examinar nuestro mundo interior.  Jesús no nos está condenando; Él nos está llamando más profundamente. Él desea corazones que son indivisibles, sanados y libres. Cuando recibimos la Eucaristía, recibimos a Aquel quien vivió este Evangelio completamente. Que Él  remodele nuestros corazones, purifique nuestras intenciones, y haga nuestras vidas un testimonio vivo para el Reino de Dios.

 

“Por lo que no pudiste tomar en un momento por tu debilidad, tú serás capaz de agarrarte a otro si tú solo perseveras”.

 

Where Christ Dwells, the Law Becomes Love Sir 15:15–20; 1 Cor 2:6–10; Mt 5:17–37 (A 6)

 

Where Christ Dwells, the Law Becomes Love

 

Sir 15:15–20; 1 Cor 2:6–10; Mt 5:17–37 (A 6)

God saw all he had made, and indeed it was very good. Alleluia.

 

Matthew continues the Sermon on the Mount with a three-part instruction by Jesus on the Way of Life in the kingdom of heaven. Today’s reading presents three parts. The first part deals with the Torah. Part two deals with worship and religious practices and contains the Lord’s Prayer; part three deals with trusting God and deeds of loving service to neighbor. Jesus uses words that strike at the very heart of Christian discipleship: “I have come not to abolish the law, but to fulfill” (Mt 5:17). He affirms that God’s commandments are not cancelled, but fulfilled in him.

 

Jesus commands not to kill, not to commit adultery, and not to swear falsely. He goes beyond the action to the intention. He says that anger insults, and contempt wounds life. Lustful looks betray the covenant of love: careless words and oaths fracture truth. Jesus is not making life harder. He is revealing the truth. Sin begins in the heart before it appears in behavior. Jesus does not forbid anger in every form, but it leads to contempt and destruction of communion. He calls his disciples to a higher standard, not because they are stronger, but because they are called to be holy.  Jesus takes well-known commandments and leads us deeper. He shows that sin does not begin in the hand, but in the heart; not in the act, but in the intention. St John Chrysostom explains that Christ “leads the commandment beyond the letter and brings it to the soul itself.” In the same way, murder begins with anger; adultery begins with a look that reduces the other to an object; falsehood begins with a divided heart.

 

This demanding teaching is a healing. Jesus is not accusing. He is diagnosing the human heart. Reconciliation becomes a moral obligation. Before worship and prayer, the disciple must seek peace. This is a radical ethical demand even today, in a world marked by resentment, division, and unresolved conflict. In matters of purity, Jesus challenges a culture that objectifies the human person. The Church, following this Gospel, teaches that chastity is not repression but reverence for the other’s dignity. Where Christ dwells, the law becomes love, and love becomes freedom. As we come to the altar, let us ask for hearts purified, relationships healed, and lives marked by truth. Then the law will no longer stand over us—but live within us.

 

This Gospel invites us to examine our inner world. Jesus is not condemning us; He is calling us deeper. He desires hearts that are undivided, healed, and free. As we receive the Eucharist, we receive the One who lived this Gospel completely. May he reshape our hearts, purify our intentions, and make our lives a living witness to the Kingdom of God.

 

 

“For what you could not take at one time because of your weakness, you will be able to grasp at another if you only persevere”.

క్రీస్తు నివసించే చోట, ధర్మశాస్త్రం ప్రేమగా మారుతుంది సిరా 15:15–20; 1 కొరింథీ 2:6–10; మత్త 5:17–37 (A 6)

 

క్రీస్తు నివసించే చోట, ధర్మశాస్త్రం ప్రేమగా మారుతుంది

 

సిరా 15:15–20; 1 కొరింథీ 2:6–10; మత్త 5:17–37 (A 6)

దేవుడు తాను చేసినదంతా చూశాడు, అది చాలా బాగుంది. హల్లెలూయ.

 

పరలోక రాజ్యంలోని జీవన విధానం గురించి యేసు చెప్పిన పర్వత ప్రసంగాన్ని సువార్తికుడు మత్తయి మూడు భాగాలుగా కొనసాగిస్తున్నాడు. నేటి పఠనం ఆ మూడు భాగాలను అందిస్తుంది. మొదటి భాగం తోరాతో లేదా ధర్మ శాస్త్రంతో వ్యవహరిస్తుంది. రెండవ భాగం ఆరాధన మరియు మతపరమైన ఆచారాలతో వ్యవహరిస్తుంది మరియు ప్రభువు ప్రార్థనను కలిగి ఉంటుంది. మూడవ భాగం దేవుణ్ణి విశ్వసించడం మరియు పొరుగువారికి ప్రేమపూర్వక సేవ చేయడం గురించి వ్యవహరిస్తుంది. క్రైస్తవ శిష్యరికం అనేది  హృదయాన్ని తాకే మాటలు: “నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేయడానికి కాదు, నెరవేర్చడానికి వచ్చాను" (మత్త 5:17) అని యేసు మాట్లాడాడు. దేవుని ఆజ్ఞలు క్రీస్తులో రద్దు చేయబడలేదని, అయితే అవి ఆయనలో మాత్రమే నెరవేరాయని యేసు మనకు ధృవీకరిస్తున్నాడు.

 

చంప వద్దని, వ్యభిచరించ వద్దని, తప్పుగా ప్రమాణం చేయవద్దని యేసు ఆజ్ఞాపించాడు. క్రియ వెనుక దాగివున్న ఉద్దేశ్యపు లోతుల్లోకి వేళతాడు ఆయన. కోపం అవమానిస్తుందని, ధిక్కారం జీవితాన్ని గాయపరుస్తుందని ఆయన అంటాడు. కామంతో కూడిన చూపులు ప్రేమ నిబంధనను మోసం చేస్తాయి. అజాగ్రత్త మాటలు మరియు ప్రమాణాలు సత్యాన్ని విచ్ఛిన్నం చేస్తాయి. యేసు మన జీవితాన్ని కష్టతరం చేయడం లేదు. ఆయన సత్యాన్ని వెల్లడిస్తున్నాడు. పాపం ప్రవర్తనలో కనబడే ముందు హృదయంలో ప్రారంభమవుతుంది.  ఎటువంటి రూపంలో దాగివున్న కోపాన్ని సహితం యేసు నిషేధించడంలేదు.  కానీ అది ధిక్కారం, సహవాసాన్ని నాశనం చేయడానికి దారితీస్తుందని హెచ్చరిస్తున్నాడు. ఆయన తన శిష్యులను ఉన్నత ప్రమాణాలకు పిలుస్తున్నాడు. వారు బలంగా ఉన్నందున కాదు, వారు పవిత్రంగా ఉండటానికి పిలువబడ్డారు కాబట్టి. యేసు తన సుప్రసిద్ధ ఆజ్ఞలను తీసుకొని మనల్ని లోతైన జీవితంలోనికి  నడిపిస్తాడు. పాపం చేతలో ప్రారంభం కాదు, హృదయంలో ప్రారంభమవుతుందని ఆయన చూపిస్తున్నాడు. చర్యలో కాదు, ఉద్దేశ్యంలో. క్రీస్తు "అక్షరానికి మించి తన ఆజ్ఞను నడిపించి మన ఆత్మకు తీసుకువస్తాడు" అని పునీత జాన్ క్రిసోస్టమ్ వివరించాడు. అదే విధంగా, హత్య కోపంతో ప్రారంభమవుతుంది. వ్యభిచారం  మరొకరిని ఒక వస్తువుకు తగ్గించే కామ చూపుతో ప్రారంభమవుతుంది. అబద్ధం విభజించబడిన హృదయంతో ప్రారంభమవుతుంది.

ఈ డిమాండ్ బోధన మనకు స్వస్థతను కలిగిస్తుంది. యేసు మనలను నిందించడం లేదు. ఆయన మన మానవ హృదయాన్ని నిర్ధారణ చేస్తున్నాడు. సయోధ్య ఇక్కడ ఒక నైతిక బాధ్యతగా మారుతుంది. ఆరాధన మరియు ప్రార్థనకు ముందు, శిష్యులమైన మనం శాంతిని కోరుకోవాలి. ఆగ్రహం, కామం, కులభరిత విభజన మరియు పరిష్కారం కాని సంఘర్షణలతో గుర్తించబడిన ప్రపంచంలో, నేటికీ ఇది ఒక తీవ్రమైన నైతిక డిమాండ్ కదా!! స్వచ్ఛత విషయాలలో, మానవ వ్యక్తిని నిష్పాక్షికంగా చూసే సంస్కృతిని యేసు సవాలు చేస్తున్నాడు. ఈ సువార్తను అనుసరించి,  “పవిత్రత అనేది అణచివేత కాదు, మరొకరి గౌరవం పట్ల గౌరవం అని బోధిస్తుంది మాతృ శ్రీ సభ. క్రీస్తు నివసించే చోట, చట్టం ప్రేమగా మారుతుంది మరియు ప్రేమ స్వేచ్ఛగా మారుతుంది. మనం బలిపీఠం వద్దకు వచ్చినప్పుడు, శుద్ధి చేయబడిన హృదయాలను, స్వస్థత పొందిన (సం)బంధాలను మరియు సత్యంతో గుర్తించబడిన జీవితాలను కోరుకుందాం. అప్పుడు చట్టం ఇకపై మనపై చలామణి చేయలేదు - కానీ మనలోనే నివసిస్తుంది.

 

ఈనాటి సువార్త మన అంతర్గత ప్రపంచాన్ని పరిశీలించమని మనల్ని ఆహ్వానిస్తుంది. యేసు మనల్ని ఖండించడం లేదు. ఆయన మనల్ని మరింత లోతుగా ధ్యానించమని పిలుస్తున్నాడు. ఆయన విభజించబడని, స్వస్థత పొందిన మరియు స్వేచ్ఛగా ఉన్న హృదయాలను మాత్రమే కోరుకుంటున్నాడు. మనం దివ్యసత్ర్పసాదమును స్వీకరించినప్పుడు, ఈ సువార్తను పూర్తిగా జీవించిన వ్యక్తీ మరియు దేవుని ఏకైక కుమారుణ్ణి మనం స్వీకరిస్తున్నాము. ఆయనే మన హృదయాలను తిరిగి రూపొందించును గాక! మన ఉద్దేశాలను శుద్ధి చేయును గాక! మన జీవితాలను దేవుని రాజ్యానికి సజీవ సాక్షిగా చేయును గాక!

 

 

 

"నీ బలహీనత వల్ల ఒక సమయంలో నువ్వు తీసుకోలేని దాన్ని, నువ్వు పట్టుదలతో ఉంటే మరో సమయంలో గ్రహించగలవు."

Called to Bring Justice Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt5:13-16 (A 5)

 

Called to Bring Justice

 

Is 58:7-10; 1 Cor 2:1-5; Mt5:13-16 (A 5)

“The cross of the Lord has become the tree of life for us.”

 

Around the same time that Isaiah was reviving a living faith among the people in Jerusalem (c. 742 B.C.), his contemporary up in northern Israel, the prophet Amos (c. 760–755 B.C.), was expressing his fierce indignation about the plight of the poor and needy, who were being denied justice in the courts (Am 5:7-15) and whose goods were confiscated (5:11). In his turn, Isaiah also makes an impassioned cry for social justice. His sense of fairness and sharing comes from his deep sense that God’s creativity and glory fill the whole earth (Is 6:3). The divine presence fills not only the temple but the whole of creation. Both focused on the exploitation of the poor, moral corruption, and the inevitability of divine judgment.  Yahweh desires all people to make justice flourish on the earth.

 

Following the teaching of the Beatitudes, Jesus uses the familiar metaphors of salt and light in today’s Gospel reading to describe the life of discipleship. We seem to take salt and light for granted in today’s society, but these commodities were more precious in ancient cultures. Salt is used for flavoring, as a preservative, and as a healing agent. The salt cannot be seen but can be perceived and relished. There are many people who “can hardly be perceived”, as they are like “little ants” working hard and doing good all the time. Some of them are “brought into the limelight on top of a mountain” or on a “lamp stand” (Mt 5:14-15), toiling to bring about justice to the deserving.

 

We are all called to be salt and light. It is said that once, while he was playing, someone asked St. Aloysius Gonzaga what he would do if he knew that within a few minutes he would be dying. “I would keep on playing”, he answered. He would go on carrying out his normal life. Our commitment to social justice flows from the exhortation that Jesus gives us in today’s Gospel. Some of the activities that this commitment leads us to are given more concrete expression as the corporal and spiritual works of mercy. When we feed the hungry, clothe the naked, console those who mourn, and so on, we show ourselves to be the salt of the earth and the light of the world. When we do these things with the community of faith, the Church, we are indeed acting as “a city set on a mountain” that cannot be hidden!

 

Pope Francis called on Catholics to “go out to the margins.” He preferred a church that is “bruised and dirty because it has been out on the streets” to one that is “clinging to its own security, caught up in a web of procedures.” We can’t hunker down in our structures with passive hope. The Gospel invites us to run the risk of meeting others in need. It wants to promote a culture of encounter, because what our Church needs today is to heal wounds and to warm hearts.

 

“Let the word of Christ dwell with you in all its richness”.