ఇదిగో! దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల యెష 49:3, 5-6; 1 కొరింథీ 1:1-3; యోహా 1:29-34 (A/2)

 

ఇదిగో! దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల

 

యెష 49:3, 5-6; 1 కొరింథీ 1:1-3; యోహా 1:29-34 (A/2)

 

ప్రభువు నామమున వచ్చువాడు ధన్యుడు. అల్లెలుయా ( Divine Office)

 

క్రిస్టమస్ మరియు ప్రభువు బాప్తిస్మపు ఆనందం తర్వాత, మాతృ శ్రీసభ ఇప్పుడు మనల్ని సాధారణ అర్చన కాలానికి నడిపిస్తుంది. సాధారణం అంటే అప్రధానమైనది కాదు, కానీ మన విశ్వాసం మౌనంగా, నిశ్శబ్దంగా, స్థిరంగా మరియు నమ్మకంగా ఎదగగడానికి ఉద్దేశించిన క్రమబద్ధమైన అర్చన కాల సమయం. నేడు, ఈ అర్చన సీజను ప్రారంభంలోనే, తిరుసభ జోర్డాను వద్ద బాప్తిస్మ యోహాను ప్రకటనను మన ముందు ఉంచుతుంది. తన వైపు దృష్టిని ఆకర్షించకుండా, అధికారాన్ని కాంక్షించకుండా, వివరణలు ఇవ్వకుండా కేవలం, “ఇదిగో!” అని యోహాను యేసును దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల అని పిలుస్తున్నాడు. ఇది యూదులకు పస్కా గొఱ్ఱె పిల్లను గుర్తు చేసింది. దాని రక్తం ఇశ్రాయేలును మరణం నుండి రక్షించిన విధానాన్ని (నిర్గ 12) గుర్తు చేసింది. ఇది వధకు గొఱ్ఱె పిల్లలా నడిపించబడిన బాధలో ఉన్న సేవకుని గురించి మాట్లాడిన ప్రవక్త యెషయాను ప్రతిధ్వనించింది (53:7). పాపాన్ని దానిని సమూలంగా పరిష్కరించేందుకు దేవుడే యేసును పంపాడని యోహాను అర్ధం చేసుకొని సాక్ష్య మిస్తున్నాడు.

 

 

ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని గమనించండి. యోహాను ఇలా అంటున్నాడు, “నేను ఆయనను ఎరుగను.” అంటే ఇది తన అజ్ఞానం కాదు. అది వినయం. విశ్వాసం మానవ నిశ్చయత నుండి మాత్రమే రాదని యోహాను మనకు బోధిస్తున్నాడు. యేసు తన హోదా ద్వారా కాదు, శక్తి ద్వారా కాదు, ఆత్మ కదలిక ద్వారా గుర్తించబడ్డాడు. యేసుపై దిగి వచ్చిన అదే ఆత్మ నేడు ఆయనను గుర్తించడానికి మన కళ్ళు తెరిపించేటి  ఆత్మ. దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల మన దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు మనం ఆయనను గుర్తించగలమా? మనం తరచుగా దేవుని బలం కోసం, విజయం కోసం నిశ్చయతతో వెతుకుతాము. కానీ దేవుడు గొఱ్ఱె పిల్లగా వస్తాడు. అతడు సౌమ్యుడు, వినయాన్వితుడు, దుర్బలుడు. అప్పుడు చాలామంది ఆయనను గమనించక ఆయనను కోల్పోయారు. ఇప్పుడు చాలామంది ఆయనను గమనించక కోల్పోతున్నారు. ఎందుకంటే ఆయన మన అంచనాలకు మించి వున్నాడు. మనం ఆయన అంచనాలను కనుగోనలేము. అయినప్పటికీ యోహాను మనకు స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు: “ఈ గొఱ్ఱె పిల్ల లోక పాపాన్ని తీసివేస్తుంది” అని. వ్యక్తిగత తప్పులు మాత్రమే కాదు, మానవాళిని దేవుని నుండి వేరు చేసే లోతైన విచ్ఛిన్నతను సహితం ఆయన తెసివేస్తాడు. అందుకే యేసు ఒక గురువు లేదా నైతిక ఉదాహరణ కంటే ఎక్కువ మేలైన వాడు. ఆయన విమోచకుడు. ఆయన యోహాను కంటే ముందు ఉన్నవాడు. ఆయన ఆత్మతో నిండి ఉన్నవాడు. ఆయన నీటితో శుద్ధి చేయబడడు, ఆనీటిని శుద్ధి చేస్తాడు. పరిశుద్ధాత్మతో బాప్తిస్మం తీసుకుంటాడు. పరిశుద్దాత్మలో మనకు బాప్తిస్మమిస్తాడు. ఆయన బయట మాత్రమే కాకుండా, లోపలిని సహితం శుద్ధి చేసి కొత్త జీవితాన్ని మనకు ఇస్తాడు.

 

బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను యేసుతో పోటీ పడలేదు. కానీ "ఆయన హెచ్చింప బడాలి. నేను తగ్గింప బడాలి" అని సాక్ష్యం ఇచ్చాడు. స్వీయ-ప్రమోషన్‌ కోసం ప్రోత్సహించి పోటీపడే ప్రపంచంలో, యోహాను స్వీయ-సమర్పణ విలువను బోధిస్తున్నాడు. గందరగోళ అల్లర్లను, ఆకర్షణను కోరుకునే సంస్కృతిలో, మౌనంగా, నిశ్శబ్దంగా స్పష్టంగా క్రీస్తు వైపు లోకాన్ని ఎలా చూపించాలో ఆయన మనకు బోధిస్తున్నాడు. నిజమైన శిష్యరికం అంటే మనల్ని మనం తెలియ జేసుకోవడం కాదు—అది క్రీస్తును కనిపించేలా చేయడం. యేసు లోక పాపాన్ని తొలగించి యన్నట్లు మనం గ్రహించినట్లయితే, ఆయనకు చెందినవారుగా  పాపమునకు భిన్నంగా జీవించాలి. అలా కాకపొతే మనం గొఱ్ఱె పిల్లను స్వీకరించలేము మరియు చేదు, అన్యాయం, నిజాయితీ లేదా ఉదాసీనతతో జీవితాన్ని జీవించడం కొనసాగించలేము.

 

గొఱ్ఱె పిల్లను అనుసరించడం అంటే – తీర్పు కంటే దయ, గర్వం కంటే వినయం, శక్తి కంటే సేవ మరియు ప్రతీకారం కంటే క్షమాపణను ఎంచుకోవడం. మనం ప్రార్థనకు వచ్చిన ప్రతిసారీ, గురువు  : “ఇదిగో దేవుని గొఱ్ఱె పిల్ల” అన్న యోహాను మాటలను పునరావృతం చేయడం వింటాము. కానీ ప్రశ్న ఇంకా మన ముందే మిగిలిపోయి వుంటుంది. మనం నిజంగా ఆయనను చూస్తున్నామా, గమనిస్తున్నామా —లేదా ఈ మాటలు నిత్యకృత్యంగా మారి పోయాయా? ఆయన దివ్య వాక్యంలోనూ, దివ్య సత్ప్రసాదoలోనూ,  గాయపడినవారిలోనూ, మన దైనందిన జీవితంలోని నిశ్శబ్ద క్షణాల్లో ఆయనను మనం గుర్తించ గలుగుతున్నామా? మనం ఈ సాధారణ అర్చన కాల సమయాన్ని ప్రారంభించు చునప్పుడు, నిశ్శబ్దంగా కానీ స్పష్టంగా తనను సూచించే విధంగా జీవించమని ప్రభువు మనల్ని సాధారణ విశ్వాసంలోకి ఆహ్వానిస్తున్నాడు. మన మాటలను, మన ఎంపికలను మరియు మన ప్రేమ జీవితాన్ని యోహాను “ఈయన దేవుని కుమారుడు” అని ఒకసారి జోర్డాన్‌లో చెప్పినట్లుగా ప్రపంచానికి చెప్పనివ్వండి.

 

“శాంతి బంధంలో ఆత్మ ఐక్యతను కాపాడుకోవడానికి మీరు చేయగలిగినదంతా చేయండి” ( Divine Office)

Behold! the Lamb of God Is 49:3, 5-6; 1 Cor 1:1-3; Jn 1:29-34 (A/2)

 

Behold! the Lamb of God

 

Is 49:3, 5-6; 1 Cor 1:1-3; Jn 1:29-34 (A/2)

 

Blessed is he who comes in the name of the Lord. Alleluia (Divine Office)

 

After the joy and intensity of Christmas and the Baptism of the Lord, the Church now leads us into Ordinary Time. Ordinary does not mean unimportant, but ordered time in which faith is meant to grow quietly, steadily, and faithfully. And today, at the very beginning of this season, the Church places before us the proclamation of John the Baptist at the Jordan, not drawing attention to himself, not claiming authority, not offering explanations. He says, “Behold!” John calls Jesus the Lamb of God. It reminded them of the Passover lamb whose blood saved Israel from death (Ex 12). It echoed the words of the prophet Isaiah, who spoke of the suffering servant being led like a lamb to the slaughter (53:7). John is telling that Jesus is the one sent by God to deal with sin at its very root.

 

And notice something important: John says, “I did not know him.” This is not ignorance. It is humility. John teaches us that faith does not come from human certainty alone. Jesus is recognized not by status, not by power, but by the movement of the Spirit. The same Spirit who descended upon Jesus is the Spirit who opens our eyes to recognize him today. Do we recognize the Lamb of God when he comes to us? We often look for God in strength, success, and certainty. But God comes as a Lamb—gentle, humble, vulnerable. Many missed him then, and many miss him now, because he does not meet our expectations. Yet John tells us clearly: this Lamb takes away the sin of the world. Not just individual faults, but the deep brokenness that separates humanity from God. This is why Jesus is more than a teacher or moral example. He is the Redeemer. He existed before John. He is filled with the Spirit. He does not simply cleanse with water but baptizes with the Holy Spirit. He brings new life, not only from the outside, but also from within.

 

John the Baptist does not compete with Jesus, but gives witness that says, “He must increase; I must decrease.” In a world that encourages self-promotion, John teaches self-giving. In a culture of noise and attention-seeking, he teaches us how to point quietly but clearly to Christ. True discipleship is not about making ourselves known—it is about making Christ visible. If Jesus takes away the sin of the world, then those who belong to him must live differently. Otherwise, we cannot receive the Lamb and continue to live in bitterness, injustice, dishonesty, or indifference. To follow the Lamb means choosing mercy over judgment, humility over pride, service over power, and forgiveness over revenge. Every time we come to Mass, we hear the priest repeat John’s words: “Behold the Lamb of God.” But the question remains: do we truly behold him—or have these words become routine? Do we recognize him in the Eucharist? In the wounded? In the quiet moments of daily life? As we begin Ordinary Time, the Lord invites us to ordinary faithfulness—to live that quietly but clearly point to him. May our words, our choices, and our love say to the world what John once said at the Jordan: “This is the Son of God.”

 

Do all you can to preserve the unity of the Spirit, in the bond of peace (Divine Office)

“Christ Was Baptized to Cleanse the Waters” Is 42:1-4, 6-7; Acts 10:34-38; Mt 3:13-17 (A)

 

“Christ Was Baptized to Cleanse the Waters”

Is 42:1-4, 6-7; Acts 10:34-38; Mt 3:13-17 (A)

“The voice of the God of majesty resounds on the waters.”

Today we celebrate the Baptism of the Lord, a mystery that reveals not only who Jesus is, but who we are. At the Jordan River, Jesus steps into the waters where sinners are seeking repentance. Yet he is sinless. Scripture tells us he is “like us in all things but sin” (Heb 4:15). So why does he ask to be baptized? The Church answers through the words of St Gregory of Nazianzus, “Christ was baptized, not because he needed to be cleansed, but to cleanse the waters.” Jesus does not go into the Jordan to be purified; He goes in to purify. By his presence, the waters are changed. The Catechism teaches that by descending into the waters, Christ sanctified all waters, so that they might become the source of new life for us in baptism (CCC 536–537).

This means that every baptism—including ours—draws its power from this moment. When water was poured over us, and we were baptized in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit - Christ himself acted—cleansing, healing, and re-creating us. At the Jordan, the heavens open, the Spirit descends, and the Father’s voice is heard: “This is my beloved Son” (Mt 3:17). Here the mystery of the Holy Trinity is revealed. Heaven, once closed by sin, is opened again. As St Gregory says, Christ opens the gates that Adam had closed. The Jordan flows through the wilderness—a place of barrenness and struggle. Yet it is there that light breaks forth. Isaiah’s promise is fulfilled: “The people who walked in darkness have seen a great light” (Is 9:2). Baptism is this light. The Catechism calls it illumination, because it enlightens the soul (CCC 1216).

But this feast is not only about Christ’s baptism. It is about our baptism today. St Gregory challenges us: “Christ is baptized; let us go down with him, that we may also rise with him.” St Paul tells us that in baptism we die with Christ, so that we may rise with him and walk in newness of life (Rom 6:4). we are not just people who attend church. We are the baptized. We are not meant to live in fear or darkness. We are children of the light. We are not spectators of the Gospel. We  are witnesses. Reject sin where it has quietly returned. Choose the light where compromise has crept in. Speak and act as sons and daughters of God in your homes, workplaces, and communities. When you bless yourself with holy water, remember: These waters were cleansed by Christ for you.

 

“This is my Son, in whom I am well pleased. To him, then, listen”.

“క్రీస్తు నీటిని శుద్ధి చేయడానికి బాప్తిస్మం తీసుకున్నాడు” యెష 42:1-4, 6-7; అపొ 10:34-38; మత్త 3:13-17 (A)

“క్రీస్తు నీటిని శుద్ధి చేయడానికి బాప్తిస్మం తీసుకున్నాడు”

యెష 42:1-4, 6-7; అపొ 10:34-38; మత్త 3:13-17 (A)

“మహాత్మ్యముగల దేవుని స్వరం జలాలపై ప్రతిధ్వనిస్తుంది.”

 

ఈ రోజు మనం ప్రభువు జ్ఞానస్నాసపు పండుగను జరుపుకుంటున్నాము. ఇది యేసు ఉనికి మరియు ఆతనిలోని మన ఉనికిని వెల్లడిచేస్తుంది. జోర్డాను నది వద్ద,  పాపులు పశ్చాత్తాపం కోరుకునే నీటిలోకి యేసు అడుగుపెడు తున్నాడు. అయినప్పటికీ అతను పాపరహితుడు. అతను “పాపం తప్ప అన్ని విషయాలలో మనలాగే ఉన్నాడు” (హెబ్రీ 4:15) అని లేఖనాలు మనకు చెబుతున్నాయి. అయితే అతను బాప్తిస్మం తీసుకోవాలని ఎందుకు కోరుకున్నాడు?  మన పితృపాదులు నాజియాన్జస్‌ అనే ప్రాంతానికి చెందిన పునీత గ్రెగొరీ వారి మాటల ద్వారా మన మాతృ తిరుసభస, “క్రీస్తు శుద్ధి చేయబడాల్సిన అవసరం ఉన్నందున కాదు, నీటిని శుద్ధి చేయడానికి బాప్తిస్మం తీసుకున్నాడు” అని మనకు చక్కటి సమాధానమిస్తుంది. తాను శుద్ధి చేయబడటానికి యేసు జోర్డాను నదికి వెళ్ళలేదు.  ఆ నీటిని శుద్ధి చేయడానికి అతను నది లోపలికి వెళ్ళాడు. అతని సన్నిధి లేదా ఉనికి ద్వారా, ఆ నీళ్లు మార్పు చెందాయి. పవిత్రులు జలంలో దిగడం వల్ల ఆ జలం పవిత్రమౌతాయి గానీ ఎటువంటి జలం ఏనాటికీ పవిత్రులను కడుగలేదు కదా!! బాప్టిజంలో మనకు కొత్త జీవితాన్ని ఒసగడానికై, క్రీస్తు నీటిలోకి దిగడం ద్వారా అన్ని జలాలను పవిత్రం చేశాడని పవిత్ర సత్యోపదేశo మనకు బోధిస్తుంది (CCC 536–537).

 

దీని అర్థం – ప్రతి బాప్టిజం మన బప్తిస్మముతో సహా – ఈ క్షణం నుండే దాని పరమ శక్తిని పొందుతుంది. మనపై నీరు పోయబడినప్పుడు, తండ్రి, కుమార, పరిశుద్ధాత్మ నామంలో మనం బాప్తిస్మం తీసుకున్నప్పుడు, క్రీస్తు స్వయంగా ఈ చర్యను ప్రభావితం చేస్తున్నాడు. మనల్ని శుద్ధి చేస్తూ, స్వస్థపరుస్తూ, తిరిగి నూతనంగా సృష్టిస్తున్నాడు. యోర్దాను నది వద్ద, స్వర్గం తెరుచుకుంది. ఆత్మ దిగి వచ్చింది. తండ్రి స్వరం, "ఈయన నా ప్రియమైన కుమారుడు" (మత్త 3:17) అని వినబడింది. ఇక్కడ పవిత్ర త్రిమూర్తులలో ప్రతీ ఒక్కరి రహస్యం వెల్లడైంది. ఒకప్పుడు పాపంతో మూసివేయబడిన స్వర్గం మళ్ళీ తెరవబడింది. పునీత గ్రెగొరీ చెప్పినట్లుగా, ఆదాము మూసివేసిన ద్వారాలను క్రీస్తు తెరిచాడు. జోర్డాను అరణ్యం గుండా ప్రవహిస్తుంది. అది బంజరు మరియు పోరాట ప్రదేశం అయినప్పటికీ అక్కడే వెలుగు విస్ఫోటనం చెందుతుంది. యెషయా వాగ్దానం: "చీకటిలో నడిచిన ప్రజలు గొప్ప వెలుగును చూశారు" (యెష 9:2) అన్న ప్రవచనం  నెరవేరింది. బాప్తిస్మమే  ఈ వెలుగు. సత్యోపదేశo దీనిని “ప్రకాశం” అని పిలుస్తుంది. ఎందుకంటే ఇది ఆత్మను ప్రకాశవంతం చేస్తుంది కాబట్టి  (CCC 1216).

 

కానీ ఈ ఉత్సవం క్రీస్తు బాప్తిస్మము గురించి మాత్రమే కాదు, ఇది నేటి మన బాప్టిజం గురించిన ఉద్దేశ్యాన్ని కలిగి వుంది. పునీత గ్రెగొరీ, “క్రీస్తు బాప్తిస్మం తీసుకున్నాడు. మనం ఆయనతో పాటు దిగి వెళ్దాం. తద్వారా మనం ఆయనతో కూడా లేచి నూతన జీవితంలోకి నడవవచ్చు” అని మనల్ని ఇలా సవాలు చేస్తున్నాడు. బాప్టిజంలో మనం క్రీస్తుతో మరణిస్తున్నామని తద్వారా మనం ఆయనతో లేచి నూతన జీవితంలో నడుస్తున్నామని (రోమా 6:4) పునీత పౌలుడు మనకు చెబుతున్నాడు.  మీరు చర్చికి హాజరయ్యే వ్యక్తులు మాత్రమే కాదు. మీరు బాప్తిస్మం తీసుకున్నవారు. నీవు భయంలో లేదా చీకటిలో జీవించకూడదు. నీవు వెలుగు బిడ్డవు. నీవు  సువార్తకు ప్రేక్షకునివి  కాదు – నీవు క్రీస్తుకు ప్రత్యక్ష సాక్షివి. పాపం నిశ్శబ్దంగా తిరిగి వచ్చే చోటును  మరియు సమయాన్ని తిరస్కరిoచు. రాజీపడని వెలుగును ఎంచుకో!! నీ ఇల్లు, కార్యాలయం మరియు సమాజాలలో నీవు దేవుని కుమారుడవు కుమార్తెవు. అలాగునే మాట్లాడండి. వ్యవహరించండి. పవిత్ర జలంతో నిన్ను నీవు ఆశీర్వదించుకున్నప్పుడు, గుర్తుంచుకో - ఈ జలాలను క్రీస్తు నీ కోసం శుద్ధి చేసాడని!!!

 

"ఈయన నా కుమారుడు, ఆయనయందు నేను చాలా సంతోషిస్తున్నాను. కాబట్టి, ఆయన మాట వినండి".

“Cristo fuè bautizado para limpiar las aguas” Is 42:1-4, 6-7; Hechos 10:34-38; Mateo 3:13-17 (A)

“Cristo fuè Bautizado para Limpiar las Aguas”

 

Is 42:1-4, 6-7; Hechos 10:34-38; Mateo 3:13-17 (A)

“LA VOZ DEL DIOS DE MAJESTAD RESUENA SOBRE LAS AGUAS”

 

Hoy nosotros celebramos el Bautismo del Señor, un misterio que revela no solo quièn es Jesus, sino quienes somos nosotros. En el Rio Jordan, Jesus entra en las aguas donde los pecadores estan buscando el arrepentimiento. Aùn El sin pecado, la Escritura nos dice que El es “como nosotros en todas las cosas menos en el pecado” (Heb 4:15). Entonces por que El pide ser bautizado? La Iglesia responde atravèz de las palabras de San Gregorio de Nacianceno, “Cristo fuè bautizado, no porque El necesitò ser limpiado, sino para limpiar las aguas”. Jesus no entra al Jordan para ser purificado, El entra para purificar. Por su presencia, las aguas son cambiadas. El Catesismo enseña que al descender en las aguas, Cristo santificò todas las aguas para que pudieran convertirsen en la fuente de nueva vida para nosotros en el Bautismo (CCC 536-537).

 

Esto significa que cada bautismo- incluyendo nuestro bautismo- obtiene su poder desde ese momento. Cuando el agua fuè derramada sobre nosotros, y nosotros fuimos bautizados en el Nombre del Padre, del Hijo y del Espiritu Santo, Cristo mismo actuò- limpiando, sanando, y re-creándonos a nosotros. En el Jordan,  los cielos se abren, el Espiritu desciende, y la voz del Padre se oye: “Este es mi Hijo amado” (Mt 3:17). Aqui el misterio de la Santísima Trinidad es revelado. El Cielo, una vez cerrado por el pecado, es abierto otra vez. Como San Gregorio dice, que Cristo abre las puertas que Adam ha cerrado. El Jordan fluye atravèz del desierto- un lugar de aridèz y luchas. Aùn, es allì que la luz irrumpe. La promesa de Isaias se cumple: “El pueblo que caminaba en tinieblas ha visto una gran luz” (Is 9:1). El Bautismo es esta luz. El Catesismo llama a esto Ìluminacion, porque alumbra el alma ( CCC 1216).

 

Pero esta fiesta no es solo acerca del bautismo de Cristo. Es acerca de nuestro bautismo hoy. San Gregorio nos desafìa a nosotros: “Cristo es bautizado, vamos a bajar con El, y asi nosotros tambien nos levantamos con El”. San Pablo nos dice que en el bautismo nosotros morimos con Cristo ,para que nosotros podamos resucitar con El y caminar en una nueva vida. (Rom 6:4). Ustedes no son solo personas que asisten a la Iglesia- ustedes estan bautizados. Ustedes no estan destinas para vivir en temor o oscuridad- ustedes son hijos de la luz. Ustedes no son espectadores del Evangelio- ustedes son testigos. Rechazen el pecado, donde ha regresado discretamente. Escojan la luz donde el compromiso se ha introducido. Hàblen y actúen como hijos e hijas de Dios en sus casas, lugares de trabajo y comunidades. Cuando ustedes se bendicen con agua bendita recuerden: Estas aguas fueron limpiadas por Cristo para ustedes.

 

 “ESTE ES MI HIJO, EN QUIEN ME COMPLAZCO, ESCUCHENLO”

 

 

 

The Ever-New Mystery Is 60:1-6; Eph 3:2-3a.5-6; Mt 2:1-12 (A)

 

The Ever-New Mystery

Is 60:1-6; Eph 3:2-3a.5-6; Mt 2:1-12 (A)

The Word of God, born once in the flesh, is always willing to be born spiritually in those who desire him. In them, he is born as an infant as he fashions himself in them by means of their virtues. He reveals himself to the extent that he knows someone is capable of receiving him. He diminishes the revelation of his glory not out of selfishness but because he recognizes the capacity and resources of those who desire to see him. Yet, in the transcendence of mystery, he always remains invisible to all. For this reason, the apostle Paul, reflecting on the power of the mystery, said: “Jesus Christ, yesterday and today: he remains the same forever” (Heb 13:8).

Christ is God, for he had given all things their being out of nothing. Yet he is born as a man by taking to himself our nature, flesh endowed with an intelligent spirit. By becoming one of us, we might expect the Incarnate Word of God to share the same emotions as ourselves, and indeed he did. He shared our experience of distress. He could shed tears at times of loss and crisis. The Gospels speak of how Jesus enjoyed social occasions and was a guest at so many dinners that his critics called him a glutton and a drunkard. He felt a strong empathy for people who suffered, and when they were hungry, he provided the food that they needed.

Like all of us, he needed companionship with others, so on several occasions he took Peter, James, and John into his special confidence. When exhausted, he could fall asleep, even in the stern of a boat being tossed by the wind and waves. He felt intense fear just before his passion, and openly admitted to his followers how troubled he felt in his soul. In his agony, he prayed, “Father, let his cup pass me by” (Mt 26:39). When the Word became flesh, he joined us on so many levels. He dwelt among us, fully, passionately. He didn’t just come to live a quiet life. He “pitched his tent among us” (Jn 1:14) and shared the full range of our human experience to draw us near to God. He spent most of his time among those who needed him most, and they were welcome in his company.

To know the invisible God, we must be with Jesus, think of him often, and identify with him as children of God. The Magi discovered its meaning. And “to those who did accept him, he gave power to become children of God, to those who believed in his name who were born not of human stock or human desire or human will but of God himself” (Jn 1:12-13).

 

Blessed are your eyes, for they see.  Blessed are your ears, for they hear.

నిత్య నూతన రహస్యం యేష 60:1-6; ఎఫెసీ 3:2-3a.5-6; మత్త 2:1-12 (A)

 

నిత్య నూతన రహస్యం

యేష 60:1-6; ఎఫెసీ 3:2-3a.5-6; మత్త 2:1-12 (A)

“లేచి ప్రకాశించండి. ఎందుకంటే మీ వెలుగు వచ్చింది. ప్రభువు మహిమ మీపై ఉదయించింది.”

ఒకసారి శరీరధారియై జన్మించిన దేవుని వాక్కు, తనను కోరుకునే వారిలో ఎల్లప్పుడూ ఆధ్యాత్మికంగా పుట్టడానికి ఇష్టపడుతుంది. వారి సద్గుణాల వల్ల అతను తనను తాను రూపొందించుకున్నప్పుడు అతను శిశువుగా వారిలో జన్మిస్తాడు. ఎవరైనా తనను స్వీకరించగలరని తనకు తెలిసినప్పుడు మాత్రమె వారి ద్వారా   అతను తనను తాను వెల్లడించుకుంటాడు. తన స్వార్థం వల్ల కాదు కానీ  తనను చూడాలనుకునే వారి సామర్థ్యం మరియు వారి ఆధ్యాత్మిక వనరుల స్తోమతను అతను గుర్తిస్తాడు. కాబట్టె అతను తన మహిమ ప్రత్యక్షతను కూడా వారి తాహతకు వరకు తగ్గిస్తాడు. అయినప్పటికీ, ఆ పరమ రహస్యపు అతీతత్వంలో, అతను ఎల్లప్పుడూ అందరికీ మరుగై ఉంటాడు. ఈ కారణంగానే, అపొస్తలుడైన పౌలుడు ఈ రహస్యపు శక్తిని ప్రతిబింబిస్తూ: “యేసుక్రీస్తు, నిన్న మరియు నేడు: అతను ఎప్పటికీ అలాగే ఉంటాడు” (హెబ్రీ 13:8) అని అన్నాడు.

 

క్రీస్తు దేవుడు. ఎందుకంటే ఆయన విశ్వంలోని అన్నిటికీ వాటి వాటి ఉనికిని శూన్యం నుండి ఇచ్చాడు. అయినప్పటికీ, మన స్వభావాన్ని, అంటే విజ్ఞత కలిగిన ఆత్మతో కూడిన శరీరాన్ని తనలోకి తీసుకోవడం ద్వారా ఆయన మానవుడిగా జన్మించాడు. మనలో ఒకరిగా మారడం ద్వారా  దేవుని సజీవ వాక్కు మనలాగే భావోద్వేగాలను పంచుకుంటుందని మనం ఆశించవచ్చు. వాస్తవానికి మనిషిగా మారిన ఆ వాక్కు కూడా అలాగే చేశారు. ఆయన మన బాధల అనుభవాన్ని పంచుకున్నాడు. నష్టాలు మరియు సంక్షోభ సమయాల్లో ఆయన కన్నీళ్లు పెట్టుకోగలిగాడు. యేసు సామాజిక సందర్భాలను ఎలా ఆస్వాదించాడో మరియు అనేక విందులలో అతిథిగా ఎలా ఉన్నాడో సువార్తలు బాహాటం చేస్తున్నాయి. అతని విమర్శకులు ఆయనను తిండిపోతు మరియు తాగుబోతు అని పిలిచారు. బాధపడే ప్రజల పట్ల ఆయనకు బలమైన సానుభూతి ఉంది. వారు ఆకలితో ఉన్నప్పుడు, వారికి అవసరమైన ఆహారాన్ని ఆయన అందించాడు.

 

మనందరిలాగే, అతనికి ఇతరులతో సహవాసం అవసరం. కాబట్టి అనేక సందర్భాల్లో అతను పేతురు, యాకోబు మరియు యోహానులను తన ప్రత్యేక విశ్వాసంలోకి తీసుకున్నాడు. అలసిపోయినప్పుడు, గాలి మరియు అలల వల్ల కొట్టుకుపోతున్న పడవ వెనుక భాగంలో కూడా అతను నిద్రపోగలడు. తన అభిరుచికి ముందు అతను తీవ్రమైన భయాన్ని అనుభవించాడు మరియు తన ఆత్మలో తాను ఎంత ఇబ్బంది పడ్డాడో తన అనుచరులతో బహిరంగంగా అంగీకరించాడు. తన వేదనలో, “తండ్రీ, నీ చిత్తమైతే ఈ పాత్రను నానుండి తీసివేయుము” అని  గేత్సేమనులో ప్రార్థించాడు. వాక్కు శరీరధారియైనప్పుడు, అతను చాలా స్థాయిలలో మనతో చేరాడు. ఆయన మన మధ్య, పూర్తిగా, ఉద్రేక భావంతో నివసించాడు. ఆయన నిశ్శబ్ద జీవితాన్ని గడపడానికి రాలేదు. ఆయన "మన మధ్య తన గుడారాన్ని పాతుకున్నాడు" మరియు మనల్ని దేవుని దగ్గరికి తీసుకు వెళ్లాడానికి మన మానవ అనుభవాన్ని పూర్తి స్థాయిలో పంచుకున్నాడు. ఆయన తనకు అత్యంత అవసరమైన వారి మధ్య ఎక్కువ సమయం గడిపాడు. వారు అతని సహవాసంలో స్వాగతించబడ్డారు.

 

అదృశ్య దేవుడిని తెలుసుకోవాలంటే, మనం యేసుతో ఉండాలి. తరచుగా ఆయన గురించి ఆలోచించి ధ్యానించాలి. ఆయనను దేవుని ఏకైక అద్వితీయ కుమారునిగా మనం గుర్తించాలి. కస్పరు, మేల్కియోరు, బల్తజరు అనే ముగ్గురు జ్ఞానులు దాని అర్థాన్ని కనుగొన్నారు. “ఆయనను అంగీకరించిన వారికి, ఆయన నామంలో నమ్మకం ఉంచిన వారికి, దేవుని బిడ్డలుగా మారడానికి ఆయన శక్తిని ఇచ్చాడు. వారు మానవ వంశం లేదా మానవ కోరిక లేదా మానవ సంకల్పం నుండి కాదు, దేవుని నుండి జన్మించారు” (యోహా 1:12-13).

 

మీ కళ్ళు ధన్యమైనవి. ఎందుకంటే అవి చూస్తున్నాయి. మీ చెవులు ధన్యమైనవి, ఎందుకంటే అవి వింతున్నాయి.